Δεν μετράνε μόνο τα αποτελέσματα

Το κλισέ ισχύει, αλλά φέτος είχαμε δύο τρανταχτές περιπτώσεις ανατροπής του σε θέματα προπονητών. Πρώτα ήρθε αυτή του Μπάγεβιτς και λίγο αργότερα ακολούθησε αυτή του Ζαρντίμ. Το κοινό τους, που ανατρέπει τον κανόνα που λέει “τα αποτελέσματα μετράνε”, ήταν πως αποτέλεσαν παρελθόν κυρίως λόγω της εικόνας της ομάδας στο χορτάρι κι όχι εξαιτίας των αποτελεσμάτων.

Ο Μπάγεβιτς πήγε στο Περιστέρι με όνομα μεγαλύτερο απ’αυτό του συλλόγου, αποχώρησε με την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου και ο αποκλεισμός από το Κύπελλο σίγουρα δεν ήταν η αιτία, αλλά η αφορμή.

Η αιτία δεν ήταν ούτε 100% τα αποτελέσματα. Ο Ατρόμητος ήταν στην 3η θέση της βαθμολογίας, ισόβαθμός με τον Αστέρα στους 25 βαθμούς. Είχε κερδίσει τον ΠΑΟΚ, είχε πάει ισοπαλία εκτός έδρας από Παναθηναϊκό και ΑΕΚ, είχε χάσει δύσκολα με 0-1 στο Περιστέρι από τον Ολυμπιακό. Εντός είχε χάσει μόνο από τους πρωταθλητές κι είχε πέντε νίκες και μια ισοπαλία 0-0 με τον Λεβαδειακό, ενώ εκτός έδρας μπορεί να μην κέρδιζε εύκολα, αλλά δεν έχανε κιόλας αφού είχε ρεκόρ μια νίκη, 6 ισοπαλίες και μια ήττα.

Τα αποτελέσματα δεν ενθουσίαζαν, αλλά δεν ήταν και τέτοια που να οδηγήσουν έναν προπονητή σαν τον Μπάγεβιτς στην πόρτα της εξόδου. Η ματιά στο χορτάρι ήταν αυτή που μάζεψε σύννεφα από πάνω του, αυτή που έλεγε πως ανεξαρτήτως βαθμολογικής συγκομιδής και αποτελεσμάτων, η ομάδα δεν τραβάει. Δεν παίζει σύμφωνα με το ταβάνι της, δεν έχει παίκτες να αποδίδουν σύμφωνα με τις δυνατότητές τους, δεν έχει σχέδιο. Αν κρινόταν με βάση τα αποτελέσματα, θα έμενε. Με βάση, όμως, την εικόνα της ομάδας και τον τρόπο που είχαν έρθει τα αποτελέσματα, παραιτήθηκε και η ομάδα έκανε την παραίτηση δεκτή.

Ακολούθησε ο Ζαρντίμ. Τα αποτέλεσματά του δύσκολα θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερα. Στο Champions League του ζητήθηκε η 3η θέση, αφού κάτι περισσότερο θα συνιστούσε υπέρβαση. Την πήρε, με ομάδα σαφώς αποδυναμωμένη σε σχέση με πέρσι, πετυχαίνοντας νίκες που πανηγυρίστηκαν κι έδωσαν χαρά, χωρίς να διασυρθεί σε κανέναν αγώνα.

Στο πρωτάθλημα έμαθε πως η ομάδα του θέλει να το πάρει αήττητη. Μετά από 12 αγώνες δεν ήταν μόνο πρώτος, αλλά είχε καταφέρει και το περίφημο αήττητο. Μόνο νίκες εντός έδρας, με μόλις δύο γκολ παθητικό, αήττητος εκτός, με τρεις ισοπαλίες με ΠΑΟΚ, Άρη και Παναθηναϊκό. Στην Ελλάδα που κρίνουμε μόνο από το αποτέλεσμα, αυτά έκαναν πανίσχυρο τον Ζαρντίμ.

Το χορτάρι τον έφαγε. Η εικόνα που έλεγε πως τα εγχώρια αποτελέσματα εντυπωσιάζουν, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο με την εικόνα της ομάδας. Μπορεί η ομάδα να είχε σαφώς χαμηλότερο ταβάνι απ’το περσινό, αλλά δεν υπήρχε κάποιο σχέδιο που να της δίνει το δικαίωμα να το αγγίζει, να κερδίζει με τρόπο που θα προσφέρει θέαμα αντάξιο των αποτελεσμάτων μιας ομάδας που κάνει περίπατο. Δεύτερη εξαίρεση στον κανόνα των αποτελεσμάτων, στο καλό κύριε Ζαρντίμ.

Τρίτος στην κουβέντα, ο Δώνης. Ο Έλληνας τεχνικός βέβαια συνεχίζει στον πάγκο του ΠΑΟΚ, αλλά όλοι γνωρίζουμε πως υπάρχει γκρίνια στην Θεσσαλονίκη, ενώ δεν ήταν λίγοι αυτοί που έλεγαν πως αν ερχόταν αποκλεισμός από την Καλλιθέα, ο Δώνης θα αποτελούσε παρελθόν. Και το ερώτημα είναι, για τα αποτελέσματα της ομάδας ή για την εικόνα στο χορτάρι;

Τα αποτελέσματα λένε πως ο ΠΑΟΚ είχε έναν οδυνηρό αποκλεισμό το καλοκαίρι, αλλά στην Ελλάδα βρίσκεται κοντά στο ταβάνι του. Αήττητος στην Τούμπα, με μόλις τρία γκολ παθητικό και δύο ισοπαλίες με τις καλές ομάδες της Λίγκας, Ολυμπιακό και Ατρόμητο. Την δεύτερη θέση ήθελε στην αρχή της σεζόν, αυτήν έχει, έστω και αν είναι μεγάλη η απόσταση από την κορυφή και μικρή από τις ομάδες που ακολουθούν.

Από την άλλη, η εικόνα του ΠΑΟΚ δεν έχει ενθουσιάσει. Στην Τούμπα ο πάντα απαιτητικός κόσμος δεν έχει απολαύσει παιχνίδι εκτός από την τεσσάρα στον συμπολίτη. Μακριά από το κάστρο, η συγκομιδή δεν είναι πολύ κακή, αλλά δεν ισχύει το ίδιο με την εικόνα. Τα πολλά γκολ σε Ξάνθη, Πανθρακικό και Γιάννενα έχουν κρύψει το γεγονός πως ο ΠΑΟΚ δεν έχει σκοράρει στα μισά ματς που έχει δώσει εκτός έδρας. Σε δέκα ματς μακριά από την Τούμπα, πέντε φορές ο Δικέφαλος έχει μείνει χωρίς γκολ.

Ισχύουν, όμως, όσα ίσχυαν στις περιπτώσεις Μπάγεβιτς και Ζαρντίμ; Θα μπορούσε δηλαδή η εικόνα να είναι εμφανώς βελτιωμένη και ο Δώνης είναι αυτός που την φρενάρει; Δύσκολα μπορείς να το πεις με βεβαιότητα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν βλέπεις και τα λάθη του.

Πόσο καλύτερα θα μπορούσαν αν είναι τα πράγματα στο επιθετικό παιχνίδι με τον κακό φέτος Γεωργιάδη και τον πάντα μέτριο Ρομπέρ να είναι οι μοναδικοί παίχτες με ικανότητα(;) στο ένας μ’έναν στο πλάι του γηπέδου; Χωρίς αξιόπιστο μπακ-απ του Κλάους και με τον Λάζαρ, που είναι ο μοναδικός μέσος που μπορεί να γλυκάνει το παιχνίδι της ομάδας, να είναι μια φορά καλά και τις υπόλοιπες ντεφορμέ, τραυματίας, κουρασμένος ή τιμωρημένος.

Την Κυριακή στο SUPER BALL σχολίαζα πως η ήττα στην Τρίπολη ήταν αναμενόμενη και η έκτασή της αδικεί τον Αστέρα, που έχει περισσότερες και καλύτερες λύσεις στην επίθεση και παίζει το καλύτερο εντός έδρας ποδόσφαιρο στην Λίγκα. Τα σχόλια ξεσήκωσαν αντιδράσεις στα σχόλια από φίλους του ΠΑΟΚ και μετά από λίγο είχαμε στον αέρα τον Βλάνταν Ίβιτς, για να δώσει την δική του άποψη.

“Ο Αστέρας για μένα αυτή τη στιγμή είναι κάτω από τον Ολυμπιακό, με την ποιότητα και το παιχνίδι που κάνουν. Για μένα είναι πάνω από τον ΠΑΟΚ, έχουν καλύτερη ομάδα αυτή τη στιγμή. Δεν ξέρω πως θα πάνε στο μέλλον τα πράγματα, αλλά τώρα είναι πιο σοβαρή ομάδα”.

Αν υπάρχει κανείς που πιστεύει πως το ρόστερ του ΠΑΟΚ έχει Ράγιος, Ναβάρο, Ντε Μπλάσις στις θέσεις πίσω από τον φορ ή έναν Σανκαρέ στην άμυνα, να σηκώσει το χέρι του. Χάρις σ’αυτούς, ο Αστέρας έχει σε 9 ματς στην Τρίπολη ενεργητικό 20 γκολ, την ώρα που ο ΠΑΟΚ σε 8 ματς στην Τούμπα έχει μόλις 12. Θα μπορούσε να έχει περισσότερα;

Προφανώς και ο Δώνης έχει κάνει λάθη στην μέχρι τώρα παρουσία του. Η ομάδα δεν έχει αποκτήσει ακόμα σταθερή διάταξη στο χορτάρι, ενώ οι άπειρες αποβολές είναι άσχημο παράσημο για έναν προπονητή. Ο ίδιος μπορεί το καλοκαίρι να μην μέτρησε καλά τις δυνατότητες των πιτσιρικάδων, Βιβιάν και Κουμάλο έχουν απογοητεύσει, ο Λόρενς δεν έχει πείσει ποτέ πως μπορεί να προσφέρει με συνέπεια.

Από την άλλη, όμως, δύσκολα μπορεί να γίνει αποδεκτό πως η παρουσία του Δώνη έχει σχέση μ’αυτές του Μπάγεβιτς και του Ζαρντίμ, προπονητών δηλαδή που χρεώθηκαν πως η εικόνα δεν ήταν αντιπροσωπευτική του ρόστερ που είχαν στα χέρια τους. Ακόμα και με τα λάθη του, ο Δώνης παλεύει με ένα έμψυχο δυναμικό που δεν μπορείς εύκολα να το φανταστείς να αποδίδει πολύ καλύτερο ποδόσφαιρο ή να έχει μαζέψει πολλούς πόντους περισσότερους απ’αυτούς που έχει τώρα.

Από την αρχή της σεζόν, κάθε Κυριακή στο SUPER BALL κάνουμε συζήτηση για τις επιλογές του Δώνη, για τις αλλαγές στις διατάξεις και τα πρόσωπα, κτλ. Όμως, μαζί με αυτήν την κουβέντα, κάναμε λόγο για το πως και που χρειάζεται ενίσχυση η ομάδα που έχει στα χέρια του. Ο Δώνης εξακολουθεί να αλλάζει πράγματα, να κάνει λάθη, να κάνει και σωστά κι εμείς εξακολουθούμε να συζητάμε. Η ενίσχυση, όμως, δεν έχει έρθει ακόμα, με τρόπο που θα δώσει το δικαίωμα για μεγαλύτερες απαιτήσεις από τον προπονητή, τόσο για αποτελέσματα, όσο και για θέμα.

Ο Δικέφαλος υποδέχθηκε με χαρά το δώρο του Παναθηναϊκού με τον Κατσουράνη, πήρε τον Σίλντενφελντ, αλλά πέραν τούτου ουδέν. Ο Κατσουράνης προσφέρει ήδη, τον Κροάτη θα τον δούμε, αλλά κανείς δεν τους δεν θα δώσει ενέργεια στον άξονα, ποιότητα στις θέσεις πίσω από τον φορ, ρήγματα στο πλάι, ούτε θα απαλλάξει τον Κλάους από το βάρος του να σκοράρει συνέχεια.

Αυτά χρειάζεται εδώ και καιρό ο ΠΑΟΚ, τα χρειάζεται ακόμα και η 1η Φεβρουαρίου πλησιάζει. Αν δεν βρει έστω κάποια απ’αυτά, ούτε τα αποτελέσματα θα βελτιωθούν δραστικά, ούτε η συνολική εικόνα στο χορτάρι. Κι η κουβέντα για την δουλειά του Δώνη μπορεί να συνεχίζεται, αλλά χωρίς σωστή βάση, που να μπορεί να δώσει πολλά και σοβαρά συμπεράσματα.