Από το αυτί και στην πειθαρχική

Η αγωνιστική εξήγηση έχει ασφαλώς να κάνει με τις “αδυναμίες” των ποδοσφαιριστών του Τριφυλλιού. Δεν είναι λίγες και δεν τις αρνείται κανείς. Για την ακρίβεια, θα ήταν ευτυχείς οι άνθρωποί του αν αυτές αρκούσαν από μόνες τους για να δικαιολογήσουν τις βαθμολογικές απώλειες. Γιατί θα ήταν στο χέρι τους να τις διορθώσουν, αλλιώς θα τις λουστούν.

Κι αν κάποιος περιοριστεί να αναζητήσει στο αγωνιστικό κομμάτι την ισοπαλία στο “Γεντί Κουλέ”, θα έχει χάσει τη μπάλα. Αν ψάξει στο 4-3-1-2 που έγινε 4-4-2 και 4-4-1-1 και στις αλλαγές του Αναστασίου που προτίμησε το κράτημα μπάλας και πάγωμα του ρυθμού από τη διεύρυνση του σκορ, θα φτυαρίζει τη μισή αλήθεια. Γιατί η άλλη μισή κρύβεται στη διαχείριση του αγώνα, όχι από τον πράσινο ή τον ασπρόμαυρο πάγκο, αλλά από τους τύπους με το αγαπημένο μπορντοροδοκόκκινο της Δέσποινας Μοιραράκη.

Μπορώ να αντιληφθώ ότι δεν είδαν το εμφανές από την πολυτέλεια του τηλεοπτικού δέκτη οφσάιντ στο ξεκίνημα της φάσης που οδήγησε στον καταλογισμό πέναλτι και την αποβολή του Ρισβάνη. Και αν ήταν η μοναδική παραφωνία στην αγωνιστική τους παράσταση, το πολύ να τους αρνούμασταν το χειροκρότημα στο φινάλε.

Δεν ήταν όμως η μοναδική. Ούτε ήταν το μοναδικό οφσάιντ που έχασαν. Και δεν είναι ότι έχουν κάτι ως επαγγελματίες με αυτή καθαυτή την παράβαση. Άλλωστε ανακάλυψαν και οφσάιντ που δεν υπήρχαν. Ήταν όμως και τα 30 φάουλ που υπέδειξαν εις βάρος του Παναθηναϊκού έναντι μόλις 11 υπέρ του, διότι προφανώς μας διέφυγε στην κανονική ροή του αγώνα, ότι ο Παναθηναϊκός είχε ταμπουρωθεί στα καρέ του Καπίνο και πάλευε με νύχια και με δόντια να αντιμετωπίσει το σφυροκόπημα του ΟΦΗ.

Και τι φταίει δηλαδή ο ΟΦΗ; Ο ΟΦΗ δεν φταίει σε τίποτε. Ο ΟΦΗ διεκδίκησε με πείσμα και με ποδοσφαιρικό ορθολογισμό να πάρει κάτι από το παιχνίδι. Απλώς είχε την ευτυχία, να κερδίσει αυτό που του στέρησαν οι επιθετικοί του ή ο Καπίνο, από μία απόφαση των διαιτητών που αδικεί εξόφθαλμα τον αντίπαλό του.

Αν φταίει σε κάτι, είναι το γεγονός ότι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά παίκτης του Παναθηναϊκού τραυματίζεται από την εξέδρα. Πέρσι ο Μαυρίας, φέτος ο Καπίνο.

Αλλά και γι αυτό έχουν τη λύση στη Superleague. Δεν θα εκπλαγεί κανείς αν κληθεί σε απολογία ο Καπίνο, γιατί κινήθηκε προς το μέρος του αναπτήρα, εμποδίζοντας την ομαλή προσγείωσή του στο χορτάρι του “Θόδωρος Βαρδινογιάννης”, ενώ θεωρείται βέβαιη η κλήση της ΠΑΕ Παναθηναϊκός για την υβριστική συμπεριφορά των οπαδών της μπροστά από τους τηλεοπτικούς τους δέκτες στη διάρκεια του αγώνα.

Κατά τα άλλα, “ας βάζατε δεύτερο για να νικήσετε”, “δεν δικαιούστε να μιλάτε με τέτοια εμφάνιση” και “είναι θράσος να μιλάνε οι μεγάλοι για διαιτησία”. Μόνο μην μας διαφεύγει της προσοχής, ότι ο Παναθηναϊκός -και όχι μόνο- έχει πάψει προ πολλού να αντιμετωπίζεται ως “μεγάλος”. Αντίθετα, η αντιμετώπιση που έχει πολλές φορές γιγαντώνει δυσανάλογα τους εκάστοτε αντιπάλους του.

Ίσως κάποιοι αντιλαμβάνονται τη φωτογραφία τους στο εξώφυλλο του “Παράγκα και όραμα” ως παράσημο. Ίσως και να αντλούν από κάπου τη βεβαιότητα ότι θα επιβραβευθεί κιόλας ως τέτοιο. Μπορεί. Δεν το ξέρω. Αυτό που ξέρω, είναι ότι ο κάθε Δημήτρης Γιαννακόπουλος δεν έχει να σκεφτεί μόνο τα οικονομικά στοιχεία πριν αποφασίσει να σκορπίσει τα ωραία του λεφτά.