Ήταν εξ αρχής αδιέξοδο

Καμία έκπληξη δεν σημειώθηκε το τελευταίο εικοσαήμερο και έκπληξη θα ήταν να υπήρχε κάποια πρόταση που θα διευκόλυνε τις αποχωρήσεις. Τα πράγματα είναι αρκετά ξεκάθαρα. Το γνωρίζαμε, το γνώριζε και το επιτελείο που χειρίζεται τις συγκεκριμένες υποθέσεις, από το ξεκίνημα του καλοκαιριού, ωστόσο η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

Συνεχίζει να ελπίζει ο Παναθηναϊκός; Δεν μπορεί να κάνει κι αλλιώς. Και για να ελπίζει βεβαίως, θα πρέπει να εμμείνει στην σκληρή γραμμή των αποφάσεων που ελήφθησαν γιατί οποιαδήποτε παλινωδία σε αυτή τη φάση θα αποδυναμώσει ακόμη περισσότερο την ήδη δυσχερή θέση του ή μάλλον πιο σωστά, θα ενισχύσει τη -σχεδόν- βεβαιότητα ποδοσφαιριστών και συλλόγων που θα ενδιαφέρονταν να τους εντάξουν στο δυναμικό τους αποζημιωμένους για το φετινό τους συμβόλαιο με το “τριφύλλι”.

Μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Στη δεδομένη οικονομική συγκυρία, με τον τρόπο που κινείται ο Παναθηναϊκός στο παζάρι, κινείται και η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών συλλόγων που δεν έχουν λεφτά για πέταμα. Όπως ακριβώς παζάρευε βδομάδες την υπόθεση Μπεργκ, με τον ποδοσφαιριστή να επιδιώκει τη λύση του συμβολαίου του με το Αμβούργο έναντι μικρής αποζημίωσης για την τρέχουσα χρονιά, όπως ακριβώς περιμένει υπομονετικά την εξέλιξη της υπόθεσης Πράνιτς – Σπόρτινγκ Λισαβόνας, έτσι συμβαίνει και με τους δικούς του υπό αποχώρηση ποδοσφαιριστές.

Δεν είναι βέβαια όλες οι περιπτώσεις ίδιες. Και ο τρόπος με τον οποίο κινούνται οι παίκτες και οι εκπρόσωποί τους, σε συνδυασμό με το ύψος των αποδοχών τους βάσει του υφιστάμενου συμβολαίου τους με τον Παναθηναϊκό, μας δίνουν μία εικόνα προϋποθέσεων, αλλά και προθέσεων.

Ασφαλώς και ο Παναθηναϊκός δεν ζητάει χρήματα. Δεν μπορεί να ζητήσει χρήματα τη δεδομένη στιγμή. Οι ποδοσφαιριστές θα αποχωρήσουν ως ελεύθεροι εφ’ όσον βρουν μία ομάδα που θα ικανοποιήσει τις απαιτήσεις τους. Υπάρχει βέβαια ένα θέμα με τα οφειλόμενα προς αυτούς χρήματα και αποτελεί επίσης μέρος της διαπραγμάτευσης.

Και δεν είναι και όλες οι περιπτώσεις ίδιες. Στην περίπτωση των Τοτσέ και Βιτόλο για παράδειγμα, μπορούν να υπάρξουν προτάσεις, οι οποίες όμως σε καμία περίπτωση δεν θα φτάνουν το ύψος των σημερινών τους απολαβών. Αν είχαν στα χέρια τους μία πρόταση της τάξης των 200-300 χιλιάδων ευρώ τον χρόνο, ο Παναθηναϊκός ευχαρίστως θα κάλυπτε το υπόλοιπο συμβόλαιο ώστε να αποχωρήσουν.

Στις περιπτώσεις όμως των Φορναρόλι και Βελάσκες, τα πράγματα είναι περισσότερο μπερδεμένα. Ιδιαίτερα η περίπτωση του Ουρουγουανού, που σε ένα μήνα κλείνει τα 26 του χρόνια και οδεύει ολοταχώς για την τρίτη του σεζόν με σχεδόν μηδενικές συμμετοχές (και βέβαια γκολ). Καθισμένος στο εξωπραγματικό για τα σημερινά δεδομένα συμβόλαιο, που υπερβαίνει τις 400.000 ευρώ ετησίως (χωρίς την εφορία), επιδεικνύει μηδενικές αγωνιστικές φιλοδοξίες και τζογάρει απερίφραστα το ποδοσφαιρικό του μέλλον. Είναι στις περιπτώσεις που ουδείς μπορεί να κατηγορήσει τον σύλλογο, εάν αποφασίσει (και έχει φυσικά την πολυτέλεια) να τζογάρει -με τη σειρά του- τα ρέστα του και να κρεμάσει το δελτίο στο “Απήλιον”.

Από την άλλη, ο Βελάσκες μ’ ένα συμβόλαια κάπου στα 200 χιλιάρικα, διεθνής με την εθνική του ομάδα (δεν λείπει από τις κλήσεις ούτε σε φιλικό με την Άνω Μαγούλα) και στα 23 του, δεν σε πείθει ότι αδυνατεί να βρει έστω το μισό συμβόλαιο από οπουδήποτε, έστω και από τη Βενεζουέλα και είναι προφανές ότι θεωρεί την αποζημίωσή του από τον Παναθηναϊκό ως την πιο εφικτή (μεταξύ των κομμένων), πριν ενεργοποιήσει την συμφωνία με τον επόμενο επαγγελματικό του σταθμό.

Τα ίδια πάνω κάτω ισχύουν και για τον Πίντο, ενώ η περίπτωση Κουίνσι, είναι εκτός κάθε συναγωνισμού και μακριά από κάθε μέτρο σύγκρισης. Παρ’ όλα αυτά μοιάζει να είναι η πλέον πιθανή να ευδοκιμήσει, με τον Παναθηναϊκό να τσοντάρει ένα σεβαστό μέρος της ισχύουσας συμφωνίας τους.

Δεν διεκδικούσαμε δάφνες χαρτομαντείας όταν από τον Ιούνιο γράφαμε ότι δεν θα κλείσουν αυτές οι υποθέσεις πριν από τα τέλη Αυγούστου και να, που καταμεσής του μήνα, το αποτέλεσμα είναι ακόμη μηδέν εις το πηλίκο. Και είναι σαφές ότι την ίδια εικόνα είχαν και στη διοίκηση, εφ’ όσον πήραν την απόφαση να προχωρήσουν κανονικά στις όποιες μεταγραφές, διαχωρίζοντας το -αρχικώς προαπαιτούμενο- κομμάτι των αποχωρήσεων. Ήταν δηλαδή προετοιμασμένοι.

Φαντάζομαι και αποφασισμένοι να περιμένουν ως την ύστατη ώρα, αν υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού τους να ξανακαθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Υ.Γ.1: Η υπόθεση του Μαυρία δεν έχει κλείσει. Και είναι αναγκαίο και για τις δύο πλευρές να βαδίσουν χωριστά.

Υ.Γ.2: Καλό χειμώνα σε όσους επιστρέψαμε, καλό υπόλοιπο για όσους απολαμβάνουν πλέον τις καλοκαιρινές τους διακοπές.