Ρίκκα: “Μπερδέψαμε στην αρχή το θέαμα με τη νίκη”

“Εμείς φταίμε, από την αρχή δεν δέσαμε όσο έπρεπε. Όλοι οι παίκτες θέλαμε να παίξουμε καλύτερα από όσο παίζαμε. Μπερδέψαμε στην αρχή το θέαμα με την νίκη. Εμείς θέλαμε να παίξουμε καλά και ψάχναμε αυτό αλλά θα έπρεπε πρώτα να κοιτάμε πως θα κερδίσουμε το ματς και μετά αν θα προσφέρουμε θέαμα. Ήρθαν τα αρνητικά αποτελέσματα και η ψυχολογία μας πήρε από κάτω. Στο ποδόσφαιρο μπορείς να δίνεις πολλές εξηγήσεις. Για αυτό αγαπάμε αυτό το άθλημα. Μια χρονιά που πιστεύεις ότι δεν θα πάνε όλα καλά, μπορεί να έχεις επιτυχίες και μια χρονιά με πολλές προσδοκίες, να μην καταφέρεις τίποτα. Με όλες τις αλλαγές που έγιναν και όσα συνέβησαν, η ΑΕΚ είναι πολύ κοντά στο να πάρει έναν τίτλο. Αν η ομάδα πάρει το Κύπελλο θα είναι πολύ σημαντικό. Πέρσι η ομάδα πήρε το πρωτάθλημα και δυστυχώς δεν της το έδωσαν. Φέτος μπορεί τελικά η χρονιά να κλείσει με καλό τρόπο. Σίγουρα η ομάδα φέτος μπορούσε πολλά περισσότερα. Τώρα, εδώ που έχουμε φτάσει, όλη η χρονιά είναι το κύπελλο και τα πλέι οφ”.

Για το μήνυμα προς τους συμπαίκτες του για τον τελικό

“Απολαύστε το και κερδίστε το για εσάς και για τον κόσμο για όλους δηλαδή, για την ΑΕΚ. Είναι χαρά να παίξεις ένα ματς και να το κερδίσεις. Να το απολαύσεις κερδίζοντας το. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια μόνο να παίξεις και να το κερδίσεις. Να παίξεις καλά και να το κερδίσεις. Είναι ένα ματς, δεν υπάρχουν φαβορί, πρέπει να το παίξεις όπως πρέπει”.

Για τον τραυματισμό του

“Αν έβγαινα… Είχαμε κάνει και την τρίτη αλλαγή, κάνω το φάουλ και χτυπάω. Από αυτό το φάουλ δεχόμαστε γκολ και βρισκόμαστε μέσα στο ΟΑΚΑ πίσω στο σκορ 0-1. Ο κόσμος φώναζε εναντίον μας και λέω δεν μπορώ να σταματήσω τώρα. Κατάλαβα ότι κάτι είχε συμβεί στο πόδι μου αλλά όχι κάτι τόσο σοβαρό. Σε εκείνη τη φάση το πόδι μου κόλλησε κάτω και ο αντίπαλος έπεσε πάνω στο πόδι μου άκουσα ένα κλακ και λέω ‘αν είναι χιαστός θα προσπαθήσω να τρέξω, αν τα καταφέρω θα είναι όλα καλά αλλιώς…’. Μετά συνέχισα για λίγο και το γόνατο μου έφευγε λέω ‘ωχ, κάτι γίνεται’. Πήγα να μαρκάρω και έφυγε το πόδι μου. Εκεί σταμάτησα γιατί κατάλαβα ότι ο τραυματισμός ήταν σοβαρός, δεν ωφελούσε να προσπαθήσω. Οταν βγήκα δεν σκεφτόμουν τίποτα πια. Από το μυαλό μου περνούσαν μόνο σκέψεις για χειρουργείο και αποχή από το ποδόσφαιρο. Είχα ξεχάσει τα πάντα. Ημουν μέσα στα αποδυτήρια, άκουγα τον κόσμο που φώναζε γκολ και την ένταση του παιχνιδιού αλλά δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα… Δεν ήμουν καλά. Μετά το τέλος του αγώνα που ήρθαν οι συμπαίκτες μου μέσα, είδα την ένταση τους και μου είπαν ότι νικήσαμε. Δεν θυμάμαι πολλά, ήμουν λίγο στον δικό μου κόσμο, ήρθαν αρκετοί παίκτες και μου μίλησαν αλλά θυμάμαι μόνο τον Σάχα ο οποίος με ρώτησε τι έπαθα και του είπα: Τα έσπασα όλα. Μετά ο Ισμαελ Μπλάνκο ήρθε από το νοσοκομείο και όλοι με πήραν τηλέφωνο. Με βοήθησαν όσο μπορούσαν και αυτό μου έκανε πολύ καλό”.

Για την αποθεραπεία του

“Η αλήθεια είναι ότι τελικά ήταν μια καλή εμπειρία για μένα. Κάθε μέρα κάνεις διπλή δουλειά – φυσικοθεραπεία και προπόνηση. Το πρώτο στάδιο είναι να περπατήσεις και σου φαίνεται βουνό, στο δεύτερο στάδιο έπρεπε να τρέξω και σκεφτόμουν πως θα το κάνω αυτό. Δεν μπορείς να λυγίσεις το πόδι, είναι βαρύ. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να σκεφτείς είναι να καταφέρεις να ξανά – περπατήσεις. Σου φαίνεται απίστευτο αλλά συμβαίνει, μετά δεν μπορείς να περπατήσεις καλά, δεν μπορείς να ανέβεις σκάλες. είναι σαν να είσαι μωρό και πρέπει να τα κάνεις πάλι όλα από την αρχή. Κάποιες στιγμές περνούσε από το μυαλό μου πώς θα καταφέρω να ξαναπαίξω μπάλα αφού δεν μπορώ καλά καλά ούτε να περπατήσω. Είναι λογικό, είναι σαν να έχεις ένα καινούργιο γόνατο. Ολα φαίνονται βουνό, πώς θα τα καταφέρω να τρέξω, πως θα καταφέρω να δουλέψω με την μπάλα, τώρα το τελευταίο άγχος είναι να μην φοβάμαι να κοντράρω το πόδι μου. Αυτό μου λένε είναι το πιο δύσκολο. Με βοήθησαν πολύ αυτοί που είχαν τον ίδιο τραυματισμό με εμένα, ο Κυργιάκος, ο Μπλάνκο και ο Ταχτσίδης. Μόνο αυτοί που το έπαθαν μπορούν να το καταλάβουν. Με βοήθησε όμως και η οικογένεια μου. Η θεία μου, ο θείος μου και η κοπέλα μου με βοήθησαν πολύ στις δύσκολες στιγμές. Με βοήθησαν και στις πρώτες δύσκολες ημέρες, όταν δεν μπορούσα ούτε να περπατήσω αλλά και ψυχολογικά. Οι Κυριακές ήταν παράξενες. Από πέντε χρονών κάθε Κυριακή η ζωή μου είχε παιχνίδι. Φέτος, μια ολόκληρη χρονιά, την Κυριακή ξυπνούσα και δεν είχε παιχνίδι. Υπήρχαν Κυριακές πολύ άσχημες για εμένα, έλεγα: άλλη μια Κυριακή που πάω να δω το παιχνίδι της ομάδας. Ένιωθα ότι ήμουν εκτός, στήριζα τα παιδιά γιατί τα έβλεπα κάθε ημέρα στα αποδυτήρια, αλλά ένιωθα εκτός. Είναι λογικό”.

“Από αυτή την εμπειρία τώρα το μόνο που κρατάω είναι μια αλλαγή φιλοσοφίας στη ζωή μου. Παλιότερα, ακόμη και μετά από μια προπόνηση αν δεν ήμουν καλά, πήγαινα στο σπίτι μου με τρομερά νεύρα, δεν ήμουν καλά. Τώρα πια ξέρω ότι υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα που μπορεί να σου συμβούν. Αυτό που πέρασα πάντα θα το έχω μέσα μου για να είμαι πιο δυνατός και πλέον ξέρω ότι τα πράγματα δεν είναι πάντα εύκολα. Ξέρω ότι όλα αυτά που πέρασα τα έκανα για να ξαναπαίξω ποδόσφαιρο, για να κάνω αυτό που αγαπώ. Ξέρεις πως είναι να πηγαίνεις στην προπόνηση και να μην μπορείς να παίξεις ποδόσφαιρο; Αν και δεν έπρεπε, υπήρχαν στιγμές που ζήλεψα τους συμπαίκτες μου, όταν τους έβλεπα στα αποδυτήρια να ετοιμάζονται για να παίξουν. Στο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό, στο ΟΑΚΑ, όταν μπήκα στο γήπεδο και είδα τόσο κόσμο, ήταν φοβερό. Γι αυτό παίζουμε μπάλα για τέτοια παιχνίδια. Το χειρότερο είναι ότι θέλεις αλλά δεν μπορείς. Είναι ακόμη χειρότερο από ότι να σε αφήσει έξω ο προπονητής σου. Γιατί αν σε αφήσει έξω μπορείς να κάνεις προπόνηση, να προσπαθείς, αλλά αν δεν μπορείς να κάνεις τίποτα τότε είναι πολύ δύσκολο. Θέλω να γυρίσω, θέλω να ξαναπαίξω μπάλα”.

Για την επάνοδό του

“Μετά το Πάσχα σιγά σιγά θα αρχίσω να εντάσσομαι στην προπόνηση, όχι με αντίπαλο που να με κοντράρει αλλά ως ελεύθερος και ελπίζω μέσα στο Μάιο να προπονηθώ κανονικά. Τώρα κάνω το ζέσταμα με την ομάδα και είναι πολύ σημαντικό για εμένα. Ευτυχώς σίγουρα θα είμαι στην προετοιμασία για να δουλέψω κανονικά με την ομάδα. Πάντα βάζεις στόχους για τον εαυτό σου. Σαν άνθρωπο σίγουρα με άλλαξε αυτό που συνέβη δεν πιστεύω στην ατυχία έπρεπε να μου συμβεί…Πολλές φορές σκέφτηκα: αν δεν είχα βάλει το πόδι μου σε αυτή τη φάση αλλά από την άλλη το είχα βάλει τόσες φορές στο παρελθόν. Για κάποιο λόγο έπρεπε να συμβεί. Πρέπει να το βλέπω με αισιοδοξία, έχω δουλέψει πολύ και μπορώ να γυρίσω ακόμη καλύτερος από πριν. Το κακό πρέπει να το βλέπεις σαν κάτι καλό”.