Οι τριάντα (!) ξένοι του Πανελληνίου
όλο και κάποια ευχή θα έκανε ο καθένας μας προς τον
Αϊ-Βασίλη (υπάρχει-δεν υπάρχει). Στον
Πανελλήνιο, ο ρόλος του σοφού γέροντα, με την λευκή γενειάδα και τα κατακόκκινα ρούχα ανήκει εξ ολοκλήρου στο
Μίνωα Κυριακού, το
μόνιμο χρηματοδότη της ομάδας. Τον άνθρωπο που ικανοποιεί με το παραπάνω τις… ευχές του εκάστοτε προπονητή όλες ανεξαιρέτως τις ημέρες του χρόνου, δίχως διακρίσεις.
Ειδικά την τελευταία τριετία, διάστημα στο οποίο η ομάδα συμμετέχει ανελλιπώς στην Α1, εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ξοδεύτηκαν στο βωμό της επιτυχίας. Όχι πως στην Α2 η ομάδα κινείτο σε άλλα μονοπάτια. Διαφορετικά, ωστόσο, τα στάνταρ στα σαλόνια. Ψάχνοντας τα… τεφτέρια μας, ανακαλύψαμε πως ούτε λίγο-ούτε πολύ πως προκειμένου να βρεθεί η σωστή συνταγή και η ομάδα να ορθοποδήσει, τριάντα ξένοι παίκτες (!) έχουν περάσει -για την ώρα- από την Κυψέλη (σε επίσημο αγώνα). Ούτε ένας, ούτε δύο, ούτε δέκα…
Η ρίζα του… κακού
Ράιαν Ρόμπερτσον – 7συμ.
Μπέρισα Κράσιτς – 24συμ.
Τζίτιμ Γιανγκ – 10συμ.
Τζόσεφ Γκαρσία -10συμ.
Γιαν Γιάγκλα – 3συμ.
Μάικ Ναχάρ – 7συμ.
Μίροσλαβ Μπέριτς -16συμ.
Γκάρι Τρεντ – 12συμ.
Αλεξάντερ Τσάπιν -16συμ.
Ριτς Ρίκερτ – 13συμ.
Έρικ Στρούλενς -9συμ.
Όλα άρχισαν το καλοκαίρι του 2004. Τότε που η ομάδα, έχοντας εξασφαλίσει την άνοδό της στην Α1, προετοιμαζόταν για το νέο πρωτάθλημα. Το πλήθος των θερινών επιλογών αποδείχθηκε, εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, ανάξιο να ηγηθεί της προσπάθειας για μια αξιοπρεπή παρουσία στην Α1 και η ομάδα κινδύνευσε με υποβιβασμό. Ο Γιαν Γιάγκλα έπαιξε μόλις τρία παιχνίδια, ενώ οι Μάικ Ναχάρ και Ράιαν Ρόμπερτσον συμπλήρωσαν μόλις επτά συμμετοχές.
Η διοίκηση δεν δίστασε να αρχίσει από νωρίς το ξεσκαρτάρισμα στο έμψυχο δυναμικό. Τουλάχιστον ο Κώστας Πετρόπουλος, που εν τω μεταξύ είχε βρεθεί στο τιμόνι της ομάδας, προέβη σε σωστές και καίριες αλλαγές, οι οποίες απέφεραν άμεσο αποτέλεσμα. Με την προσθήκη ποιοτικών και έμπειρων παικτών όπως οι Τρεντ, Μπέριτς και Στρούλενς, ο Πανελλήνιος έστω και στο νήμα, εξασφάλισε την παραμονή του στην κατηγορία ανανεώνοντας το ραντεβού του για τη νέα χρονιά.
Άλλαξε ο προπονητής, άλλαξαν οι παίκτες
Νταμίρ Μουλαομέροβιτς – 24συμ.
Ντίλαν Πέιτζ – 9συμ.
Τζαμέλ Τόμας – 9συμ.
Ρόμπερτ Γκούλιας – 4συμ.
Στεφάν Νάτζφεϊ- 24συμ.
Ιβάν Τόμας – 22συμ.
Γιόβαν Κοπρίβιτσα -17συμ.
Ρ. Μπούμτζε-Μπούμτζε – 18συμ.
Χουάν Μέντεζ – 2συμ.
Μπρίτον Τζόνσεν – 10συμ.
Λίγους μήνες αργότερα η ομάδα “χτίστηκε” με βάσει τα όσα σχεδίασε στο μυαλό του ο “Νουρέγεφ”. Ξοδεύτηκαν μάλιστα αρκετές χιλιάδες ευρώ προκειμένου παίκτες όπως οι Νταμίρ Μουλαομέροβιτς, Ρόμπερτ Γκούλιας και Τζαμέλ Τόμας να υπογράψουν πλουσιοπάροχα συμβόλαια. Έπειτα όμως από δύο αγωνιστικές κι αντίστοιχες ήττες, ο εκ Πατρών κόουτς αποχαιρέτησε την ομάδα. O Αργύρης Πεδουλάκης που ανέλαβε τα ηνία ζήτησε νέες αλλαγές-προσθήκες για να στηρίξει το έργο του. Έξω οι Τόμας και Πέιτζ (δυο Αμερικανοί), έξω κι ο Γκούλιας που δεν βοήθησε όσο αναμενόταν προερχόμενος από τον Ολυμπιακό.
Ο μόνος που παρέμεινε… απείραχτος ήταν ο Νταμίρ Μουλαομέροβιτς, γύρω από τον οποίο σχεδιάστηκε μια νέα ομάδα. Προκειμένου βέβαια να βρεθεί ο κατάλληλος φόργουορντ (αντί-Πέιτζ) χρειάστηκε να φτάσουμε στην 18η αγωνιστική, οπότε αποκτήθηκε ο εξαιρετικός Μπρίτον Τζόνσεν. Στο ενδιάμεσο είχε δοκιμαστεί ο Καναδός Μέντεζ (δύο παιχνίδια), ενώ ήρθαν και κάποιοι Βαλκάνιοι για να καλύψουν τις… τρύπες (Νάτζφεϊ, Κοπρίβιτσα, Τόμας). Το αποτέλεσμα; Ο Πανελλήνιος κατέληξε πέμπτος, αφού αποκλείστηκε στα play off από τον Άρη.
Η συνήθεια που έγινε… λατρεία
Νταμίρ Ράντσιτς – 9συμ.
Αντρέ Πάτερσον – 9συμ.
Μαλίκ Ντίξον – 4συμ.
Ντράγκαν Τσέρανιτς – 11συμ.
Άγι Ιμπέζα – 3συμ.,
Στέφαν Νάτζφεϊ – 11συμ.
Άντονι Γκόντγουαϊρ – 6συμ.
Ντουμπράβκο Ζέμλιτς- 2συμ.
Γκάρι Τρεντ -2συμ.
Κι επειδή οι παγιωμένες συνήθειες είναι δύσκολο να αλλαχτούν, ας αλλάξουμε και πάλι παίκτες. Ο Πεδουλάκης που συνέχισε (για λίγο βέβαια) στον πάγκο της ομάδας αποφάσισε πως δεν χρειάζεται τον “Μούλα” (πολυτιμότερος ξένος παίκτης, πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος) κι έστρεψε αλλού το βλέμμα του. Ωστόσο, η δικαστική διαμάχη με τον Κροάτη γκαρντ καθυστέρησε την ένταξη του Μαλίκ Ντίξον (αρχικά ήρθε ο Τζέρι Τζόνσον) στο υπόλοιπο σύνολο. Ίσως να ήταν ένας λόγος που δεν στέριωσε, αλλά ο Αμερικανός παρότι ήρθε με περγαμηνές (πρώτος σκόρερ του τουρκικού πρωταθλήματος) έφυγε… νύχτα.
Δεν τον έδιωξε βέβαια ο “Άρτζι”, αλλά ο Γιώργος Καλαφατάκης, ο οποίος μετά από το τέλος της 2ης αγωνιστικής πήρε θέση στην άκρη του πάγκου. Στη θέση του Ντίξον ήρθε ο 35άρηςΆντονι Γκόλντουγουαϊρ, ενώ παρελθόν αποτέλεσε κι ο άλλος Αμερικανός (Αντρέ Πάτερσον – είχε πάρει τη θέση του Λάρι Στιούαρτ) για να επιστρέψει μετά από δύο χρόνια ο Γκάρι Τρεντ. Την εμφάνισή του έκανε παράλληλα στην Κυψέληκι ο Κροάτης Ντουμπράβκο Ζέμλιτς.
Που καταλήγουμε…
Ποιο το συμπέρασμα από όλα τα παραπάνω; Δίχως αμφιβολία, ο Πανελλήνιος είναι μαγαζί γωνία, πρότυπο για αρκετούς συλλόγους της κατηγορίας. Είναι οικονομικά φερέγγυος και μέσω της σταθερότητας αναζητά την υπέρβαση. Πώς όμως είναι δυνατόν μια ομάδα να αποκτήσει την απαραίτητη χημεία-φιλοσοφία όταν η μία αλλαγή διαδέχεται την άλλη (σε προπονητές και παίκτες); Σίγουρα όταν η προσφορά δεν συμβαδίζει με το κόστος, η λύση του συμβολαίου μοιάζει σίγουρη επιλογή. Μήπως ωστόσο χρειάζεται πίστωση χρόνου κατά τη διάρκεια της χρονιάς ή τουλάχιστον “καθαρό μυαλό” όταν γίνονται οι επιλογές το καλοκαίρι…
