Η επιτακτική ανάγκη των “μεγάλων” για μεταγραφές

Ναι, ο κόσμος απαιτεί μονίμως φρέσκα πρόσωπα, μεταγραφές “αεροδρομίου”, δεν συναισθάνεται όλες τις δύσκολες οικονομικές πτυχές ενός – ειδικά – χειμωνιάτικου deal και διαμορφώνει ή αλλάζει άποψη από το πρώτο παιχνίδι ή την κακή προσαρμογή του εκάστοτε νέου ποδοσφαιριστή. Οι ειδικοί συνήθως ψέγουν τον κόσμο, οι επικοινωνιολόγοι και οι ίδιες οι ΠΑΕ προάγουν τη δική τους πολιτική για να δικαιολογήσουν τις κινήσεις και τις περισσότερες φορές τις μη κινήσεις, στην προκειμένη περίπτωση όμως, ο κόσμος έχει δίκιο. Και έχει δίκιο για τον απλούστατο λόγο ότι και τέσσερις “μεγάλοι” της λίγκας έχουν προφανή κενά και κατ’ αναλογία δεν έχουν κάνει πράξη τις εξαγγελίες του καλοκαιριού ή έστω δεν επέλεξαν σωστά το καλοκαίρι.

Ο Ολυμπιακός

Σε γενικές γραμμές, είναι η ομάδα που κινήθηκε καλύτερα απ’ όλες κατά την περασμένη μεταγραφική περίοδο, ο Βαγγέλης Μαρινάκης εξέπληξε ευχάριστα τους οπαδούς του Ολυμπιακού με το τελικό ντεμαράζ και ιδίως τη μεταγραφή του Ιντέγε, πλην όμως τα κενά είναι κάτι περισσότερο από εμφανή, σχεδόν το ίδιο με τους ποδοσφαιριστές που δεν κάνουν για το ρόστερ. Ίσως το έχουν λησμονήσει οι περισσότεροι, αλλά ο Ολυμπιακός το περασμένο καλοκαίρι μαζί με τις επιστροφές από τους δανεισμούς, απέκτησε και πρόσθεσε στο ρόστερ 29 (!) ποδοσφαιριστές. Μεταξύ αυτών και περιπτώσεις όπως ο Λόρια που αποκτήθηκε για να αφεθεί ελεύθερος ή ο Μαρτίνες από τον Παναιτωλικό, για τον οποίο δαπανήθηκαν μάλιστα και χρήματα (600 χιλιάδες ευρώ) και κατέληξε στην Κύπρο χωρίς να αγωνιστεί δευτερόλεπτο.

Θέλει έναν… Μέλμπεργκ

Καλοί και χρυσοί όλοι οι επιθετικογενείς, το μεγαλύτερο πρόβλημα του Ολυμπιακού όμως ήταν και παραμένει η έλλειψη ενός “Μέλμπεργκ” στα στόπερ. Αποκτήθηκαν κατά βάση ο Γούτας και ο Ντα Κόστα, ο πρώτος ήδη επέστρεψε δανεικός στην Ξάνθη, ο δεύτερος ανήκει μάλλον στα flop του καλοκαιριού, αφού όσο επιεικείς κι αν θελήσουμε να είμαστε, ειδικά στο Champions League, o Πορτογαλομαροκινός αποδείχθηκε κατώτερος των περιστάσεων. Δεν έδωσε το κάτι παραπάνω, δεν έχει πρώτη πάσα, δεν έδεσε με το Σιόβα για τον οποίο επίσης εκφράζονται ενστάσεις για το εάν και το κατά πόσον μπορεί να αντεπεξέλθει στο πάρα πολύ ψηλό επίπεδο. Κι αν φαντάζει περιττό να γίνει κίνηση στις θέσεις των στόπερ, εάν ο Ολυμπιακός έχει στόχο τη διάκριση και το “όσο πιο ψηλά γίνεται” που επικοινωνεί η διοίκηση στο Europa League, η απόκτηση ενός στόπερ είναι επιτακτική.

Αυλωνίτης και Μποτία δείχνουν να μην έχουν πείσει το Σίλβα, άλλωστε ο προπονητής του Ολυμπιακού δύσκολα απ’ ότι φαίνεται από τη διαχείριση του πρώτου μισού, πείθεται ή εμπιστεύεται ποδοσφαιριστές που δεν έχει επιλέξει ο ίδιος, διαπίστωση που μας οδηγεί αυτοδίκαια στην περίπτωση του Φινμπόγκασον. Ο ήρωας του Emirates κόστισε 1 εκατομμύριο μόνο για το δανεισμό του από τη Σοσιεδάδ, ήρθε και συστήθηκε ως το βαρύ πυροβολικό και πολύ γρήγορα βρέθηκε εκτός βασικών πλάνων, αφού ο Ιντέγε δεν του άφησε περιθώρια να καθιερωθεί και να δείξει ότι αξίζει να πληρωθεί η option των 9 εκατομμυρίων που είχε συμφωνηθεί με τους Ισπανούς.

INTIME SPORTS

Αυτή τη στιγμή δεν είναι αναγκαία η αντικατάστασή του, σίγουρα είναι δυσαρεστημένος, αναμφίβολα αλλιώς τα περίμενε και αλλιώς τα βρήκε, υπάρχει όμως η αίσθηση ότι και χωρίς αυτόν, ο Ολυμπιακός μπορεί να φέρει εις πέρας τα – ελάχιστα είναι η αλήθεια – δύσκολα ματς που απομένουν στο ελληνικό πρωτάθλημα και τα δύο έως…άγνωστο στην Ευρώπη. Μέγα σφάλμα. Στην επίθεση, Πουλίδο, Μπεν και Σεμπά είναι ποδοσφαιριστές που δεν κάνουν για τον Ολυμπιακό, οι εκτός πλάνων Μπενίτες (που είναι δανεικός στην Κρους Αζούλ) και Στσέποβιτς (επίσης δανεικός στη Μουσκρόν) δεν έχουν να ζηλέψουν απολύτως τίποτα σε σχέση με τους αντικαταστάτες τους και ο Ολυμπιακός, παρόλο που μοιάζει απίθανο, πλην Ιντέγε δεν διαθέτει ούτε μια δεύτερη λύση μπροστά. Συνεπώς και η μεταγραφή επιθετικού είναι απαραίτητη.

Ο Μπεν ήδη αποχώρησε, ο Πουλίδο ετοιμάζει βαλίτσες να μας αφήσει επιτέλους ήσυχους, ο Σεμπά είναι από τις μεταγραφές του Σίλβα που αποδείχτηκαν άνθρακες. Στην ίδια κατηγορία ανήκει και ο Ερνάνι που ήρθε εκφράζοντας την ελπίδα, τον πίστευε πάρα πολύ ο προπονητής και εν τέλει αποδεικνύεται η μεγαλύτερη απογοήτευση. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι αδικήθηκε ή ότι δεν του δόθηκαν οι απαραίτητες ευκαιρίες να δείξει στοιχεία του ταλέντου του, ο ποδοσφαιριστής είτε δεν κόλλησε είτε θεώρησε ότι ήρθε σε μια υπανάπτυκτη ποδοσφαιρικά χώρα και θα τρέχουν όλοι γι’ αυτόν. Εν αντιθέσει με τον Ερνάνι, ο Πάρντο βοήθησε και θεωρητικά η θέση είναι καλυμμένη. Εκείνος που βοήθησε μέχρι εκεί που του επέτρεψε ο προπονητής, είναι ο Εστεμπάν Καμπιάσο.

Κι όμως, χρειάζεται μεταγραφές

Το μεγαλύτερο όνομα στην καλοκαιρινή μεταγραφική καμπάνια του Ολυμπιακού μας χάρισε μια συγκλονιστική εμφάνιση στο Emirates, είναι το ματς-σταθμός της φετινής σεζόν, το highlight μιας ευρωπαϊκής χρονιάς στο Champions League που τελείωσε άδοξα στο “Καραϊσκάκης” με το ταπεινωτικό 0-3 από την Άρσεναλ. Λεπτομέρεια; Ο Καμπιάσο ήταν εκτός ενδεκάδας, στο κρισιμότερο ματς το ακριβότερο συμβόλαιο της ομάδας, ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που έχει ζήσει τέτοια ματς ξανά και ξανά, τέθηκε εκτός πλάνων. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι ο Σίλβα διαχειρίζεται εν γένει λάθος τον Καμπιάσο ή για να είμαι κομψότερος, δεν πήρε από τον Καμπιάσο όσα μπορούσε να πάρει για να δρέψει τους καρπούς ο Ολυμπιακός.

INTIME SPORTS

Το τελικό ταμείο λέει ότι ο Βαγγέλης Μαρινάκης ξόδεψε το καλοκαίρι κάτι λιγότερο από 20 εκατομμύρια ευρώ και ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή είναι μια ομάδα χωρίς δεύτερη λύση πίσω από τον Ιντέγε, χωρίς στόπερ και χωρίς έναν παίκτη γραμμής. Εξ ου και οι διαρροές για παίκτη τύπου Μιραλάς, οι σκέψεις ακόμη και για λύσεις σαν τον Βαγγέλη Μάντζιο, ο καημός για έναν νέο Μέλμπεργκ. Το μοναδικό στοιχείο που χρυσώνει το χάπι για τον Ολυμπιακό, είναι ξεκάθαρα η σύγκριση με το περσινό έκτρωμα του Περέιρα, μιας ομάδας που σίγουρα είναι η χειρότερη της εποχής Μαρινάκη στο λιμάνι και ίσως του πιο κακοδομημένου ρόστερ της τελευταίας 20ετίας. Το βέβαιο είναι ότι οι ερυθρόλευκοι πρέπει εδώ και τώρα να αποκτήσουν και στόπερ και ακραίο και εάν αποχωρήσει ο Φινμπόγκασον και επιθετικό. Και ασφαλώς μιλάμε για ποδοσφαιριστές πρώτης γραμμής, ποδοσφαιριστές ενδεκάδας. Κι ας δουλέψει μετά μόνο με 23 ποδοσφαιριστές ο Σίλβα όπως διαρρέεται από το ρεπορτάζ.

Ο Παναθηναϊκός

Πενία τέχνας κατεργάζεται. Αποκτήθηκε ήδη ο φορμαρισμένος Μπουμάλ, ήρθε ο Ιταλός Μέστο για δεξί μπακ, λίγο νωρίτερα ήρθε ο Στραματσόνι, έγινε ξαφνικά περδίκι ο Εσιέν, καθιερώθηκε αθόρυβα ο Σάντσες στη θέση του άλλοτε ακλόνητου Ταυλαρίδη. Τίποτα από τα παραπάνω δεν άλλαξε ή δεν θα αλλάξει τον Παναθηναϊκό, μια ομάδα που νοσεί και ακόμη μνημονεύεται η μεταγραφή του Μπεργκ σαν τεράστια ευστοχία. Έντεκα ποδοσφαιριστές αποκτήθηκαν το καλοκαίρι, έχει βγει μόνο ο Σάντσες κι αυτός μη δικαιολογώντας τις 800 χιλιάδες του συμβολαίου του. Ο Γιάννης Αλαφούζος αύξησε το μπάτζετ μισθών, δαπάνησε χρήματα, ρίσκαρε για το βήμα παραπάνω, το αποτέλεσμα γνωστό: Καμπάλα και αντίο.

INTIME SPORTS

Είναι ανώφελο να γραφεί πόσους ποδοσφαιριστές χρειάζεται ο Παναθηναϊκός, πόσο μεγάλο είναι το rebuilding που πρέπει να γίνει, πόσο πρέπει να αλλάξει φιλοσοφία ο σύλλογος και να επιστρέψει στο επίπεδο που ήταν κάποτε. Το πωλητήριο στον Καρέλη θα δώσει οικονομική ανάσα σε σχέση με την καταστροφή στον προϋπολογισμό, τα έσοδα όμως όσο συνεχίζεται η παντοδυναμία του Ολυμπιακού δεν προβλέπεται να αυξηθούν για να επιτρέψουν κινήσεις ουσίας. Ο Παναθηναϊκός παλαιότερα μπορούσε και χωρίς τρομερά έσοδα ή μεγάλα ποσά να αποκτά σημαντικούς ποδοσφαιριστές και δεν περιορίζουμε τον ορίζοντα στο Βαζέχα ή το Βάντζικ.

Ένα total rebuilding

Είναι άγνωστο εάν υπάρχει κατάλληλο τμήμα scouting στην ομάδα, εάν μπορούν να ξαναπεταχτούν “Γκουμομπασινάδες” από το Κορωπί, ποδοσφαιριστές που κάποτε χλευάζονταν αλλά τελικά κατέκτησαν τα πάντα και χάρισαν μοναδικές βραδιές στον κόσμο του τριφυλιού στο Champions League. Ο Παναθηναϊκός έχει φέρει στην Ελλάδα και Χένρικσεν με ελάχιστα χρήματα, έχει φέρει και ονόματα, πάντοτε είχε ένα μίνιμουμ ποσοστό επιτυχίας στις επιλογές του. Για να το δώσουμε παραδειγματικά, εδώ και τέσσερα χρόνια παίζει επί της ουσίας χωρίς δεξίο μπακ, το πράγμα έχει ξεφύγει από το πλαίσιο της λογικής, είμαστε στα όρια του μεταφυσικού. Προσωπικά, για Παναθηναϊκό – αλλά κανονικό Παναθηναϊκό – η εκτίμηση δεν μπορεί να είναι άλλη από total rebuilding και μόνον 4-5 σταθερές από την τωρινή ενδεκάδα.

INTIME SPORTS

Τελικό ταμείο δεν υπάρχει, δεν αντιλαμβάνομαι το στόχο της ομάδας, τη σημαντικότητα της δεύτερης θέσης ή το χρόνο στο Στραματσόνι για τον οποίο αμφιβάλλω για το εάν είναι ο κατάλληλος για το πόστο που καλύπτει. Δεδομένων των συνθηκών και της προσπάθειας που πραγματικά κάνει ο Αλαφούζος, 3 κινήσεις πλέον Μπουμάλ, πιθανόν αρκούν για να ζεστάνει ο Παναθηναϊκός λίγο τον κόσμο του και να κλείσει τη χρονιά αξιοπρεπώς για την ιστορία του συλλόγου. Το καλοκαίρι όμως οι υπεύθυνοι πρέπει πολύ σοβαρά να αποφασίσουν τι μέλλει γενέσθαι και να τεθεί ένα κανονικό πλάνο χωρίς παρεκκλίσεις και συζητήσιμες επιλογές σε καίρια πόστα. Διότι τα χρόνια περνούν και η ανυποληψία στην Ευρώπη μπορεί να γίνει συνήθεια.

Η ΑΕΚ

“Ερχόμαστε” μας έλεγαν, ακόμα τους περιμένουμε. Μια ομάδα χωρίς ταυτότητα, με το μικρότερο δυνατό μπάτζετ, με ποδοσφαιριστές στοιχήματα, με αλλαγή πλάνου (αν υπήρχε ποτέ) στην πρώτη στραβή της περιόδου. Είναι άδικο για την ΑΕΚ και τον κόσμο της που πέρασε αυτά που πέρασε τα τρία τελευταία χρόνια, να συγκρίνουμε πράγματα και καταστάσεις, να φέρουμε στη μνήμη υποσχέσεις και προσδοκίες. Ο Δέλλας που είχε προσδώσει μια καλή κυκλοφορία και ένα κλίμα ομόνοιας μεταξύ των Ελλήνων στην ομάδα, έδωσε τη θέση του “οικειοθελώς” στον Γκουστάβο Πογέτ, ο οποίος ανέλαβε μέχρι το καλοκαίρι και βλέπουμε.

Ο Ουρουγουανός ζητάει απολύτως φυσιολογικά μεταγραφές, ενημερώθηκε ότι τα οικονομικά είναι “στενά” λόγω απουσίας εσόδων, η ομάδα είναι σε δεύτερη μοίρα όσο εκκρεμεί η υπόθεση της οικοδόμησης του γηπέδου. Το ζήτημα είναι ότι η ΑΕΚ είναι μια εταιρία χωρίς χρέη, μια ΠΑΕ που παράγει κέρδη και έδειχνε μέχρι πρότινος stick to the plan. Πλέον έχουν ενσκύψει αμφιβολίες για το ίδιο το plan, για την πρόθεση ένταξης στο χρηματιστήριο του Λονδίνου μέσω του ανοίγματος στις αγορές, για την εμπιστοσύνη στους Έλληνες ποδοσφαιριστές, για μια ομάδα με στόχο το πρωτάθλημα. Η ομάδα είναι άγνωστο ποιους στόχους έχει, διαθέτει ποδοσφαιριστές πολύ κατώτερους των προσδοκιών, έχει ξεμείνει με το Ράφικ Τζεμπούρ στην επίθεση όπου παραδοσιακά είχε από τα μεγαλύτερα και καλύτερα κανόνια στην Ελλάδα.

Τι χρειάζεται για το “ερχόμαστε”

Όσο κι αν ωραιοποιείται η κατάσταση από φίλους και δημοσιογράφους, η ΑΕΚ δεν είναι η ΑΕΚ που περιμέναμε, η ΑΕΚ που είχε στο μυαλό του ένα κοινό που έχει ζήσει εντελώς διαφορετικές καταστάσεις στο χορτάρι σε σχέση με το θέαμα που βλέπει εδώ και μήνες. Σαφώς και τα έσοδα είναι λίγα, σαφέστερα ο Πογέτ βελτίωσε την εικόνα μιας ομάδας που έμοιαζε σε αρρυθμία, πλην όμως, η ομάδα όσες φορές αγωνίζεται με τις αντίστοιχες του επάνω μέρους του ταμπλώ, αποδεικνύεται ελλιπής και χωρίς την ποιότητα που αρμόζει στην ΑΕΚ. Μοιάζει βέβαιο ότι θα αποκτηθεί ένας δεξιός ακραίος, ότι γίνεται προσπάθεια να αποτελέσουν παρελθόν οι διάφοροι Κρισάντους, ότι ο Άρθο τελικά δεν ήταν και τόσο αδικημένος από το Δέλλα αφού σε καμία περίπτωση δεν είναι ο στόπερ ηγέτης που δίπλα του οι υπόλοιποι θα γίνονται καλύτεροι και θα βελτιώνονται.

Εφόσον η ΑΕΚ βρει την υπομονή στον οργανισμό της, πρέπει απαραιτήτως να προχωρήσει στη δόμηση μιας ομάδας με πολύ δυνατό άξονα και να αποκτήσει από έναν πολύ δυνατό ποδοσφαιριστή σε κάθε θέση, πλην της μεσαίας γραμμής που είναι το ατού της. Σιμόες, Μάνταλος και ο καταπληκτικός Γιόχανσον είναι οι μοναδικές σταθερές της ομάδας, τρεις ποδοσφαιριστές που εάν στηριχθούν με αντίστοιχα καλές λύσεις στις υπόλοιπες γραμμές, θα δώσουν στην ΑΕΚ το απαραίτητο boost για να έρθει πιο κοντά στο “ερχόμαστε”. Ένας τερματοφύλακας καλύτερος και πιο έμπειρος από το Μπαρόχα, ένας στόπερ επιπέδου και αντίστοιχος “Γκαμάρα” του 2002 και ένας επιθετικός φάρος της ομάδας είναι υπεραπαραίτητοι για να αισθανθούμε ΑΕΚ.

INTIME SPORTS

Κατόπιν, ας ακολουθήσουν διορθωτικές κινήσεις ή πολυτέλειες τύπου Σκόκο στα άκρα της επίθεσης. Η ΑΕΚ πάσχει από προσωπικότητες, ούτε ο Μπουονανότε, ούτε ο Βάργκας, ούτε ο Τζεμπούρ, ούτε ασφαλώς ο Άρθο είναι ποδοσφαιριστές “φάροι”, προσωπικότητες που θα οδηγήσουν την ομάδα στο επόμενο σκαλί. Ο Μελισσανίδης το καλοκαίρι προτίμησε ελεύθερους, δήλωσε ο ίδιος ότι ο Δέλλας σταμάτησε την υπογραφή του Ιμπίσεβιτς, έχει την ευκαιρία τώρα να αποδείξει ότι πράγματι ήταν επιλογή Δέλλα να μείνει η ομάδα γυμνή και να στηριχθεί στα παιδιά που την ανέβασαν κατηγορία και σε ορισμένες συζητήσιμες επιλογές τύπου Βάργκας.

Έχει πολύ δρόμο η ΑΕΚ, απασχολείται με εξωαγωνιστικά ζητήματα όπως το γήπεδο και το μέλλον είναι άγνωστο όσον αφορά προπονητή, παίκτες, πλάνο. Ο Πογέτ είναι συγκεκριμένος προπονητής με συγκριμένη αγωνιστική φιλοσοφία, δεν φημίζεται πολύ για την ευστοχία στις μεταγραφικές εισηγήσεις του, όπως όλοι οι καλομαθημένοι στην Premiership προπονητές, προτείνει ακριβές και «δύσκολες» περιπτώσεις που αμφιβάλλω ότι το βαλάντιο της ΑΕΚ μπορεί να σηκώσει. Ας μην πάνε απ’ ευθείας στα ψηλά ράφια, ας ξεκινήσουμε τουλάχιστον από τα βασικά και ας αποκτηθούν πιο σίγουρες και μελετημένες επιλογές όπως ο Γιόχανσον, ο Σιμόες, ο Μάνταλος που δεν κόστισαν πολλά και δεν κοστίζουν πολλά και σε ετήσια συμβόλαια. Αποδίδουν όμως και κάνουν τους αεκτζήδες να χαμογελούν.

Ο ΠΑΟΚ

Όχι τυχαία, έμεινε τελευταία η κλινική περίπτωση που ονομάζεται ΠΑΟΚ. Ο Ολυμπιακός έχει τα σίγουρα έσοδα και ξοδεύει, ο ΠΑΟΚ έχει το πορτοφόλι του Σαββίδη. Αποκτήθηκαν έντεκα ποδοσφαριστές, οι περισσότεροι αγοράστηκαν μετά από εισηγήσεις του Άρνεσεν. Το πηλίκο είναι ότι χρήσιμος αποδείχτηκε ο εξής ένας: ο Ροντρίγκες. Αποκάλυψη στην αρχή της σεζόν ήταν και ο Πέλκας, ελπιδοφόρος είναι ο Τσίμιροτ, αναμφιβόλου ποιότητας είναι ο μέχρι στιγμής χωρίς διάθεση και καθαρό ρόλο Μπερμπάτοφ. Με κορωνίδα τον Όλσεν που στοίχισε βαθμούς και στην όποια αμυντική λειτουργία προσπάθησε να εφραμόσει ο Τούντορ, οι μεταγραφές του ΠΑΟΚ είτε δεν εμφανίστηκαν ποτέ στο γήπεδο είτε αποδείχτηκαν λάθος.

INTIME SPORTS

Η πρώτη κίνηση με το Γκαλίτσιο αφήνει ερωτηματικά, ο ποδοσφαιριστής δεν είναι π.χ. πολύ ανώτερος του Σκόνδρα που αποτελεί ξένο σώμα, δεν αποτελεί σίγουρο χαρτί για το ασθμαίνον δεξί άκρο της άμυνας. Πιο επιτακτική ανάγκη από την απόκτηση ενός δημιουργικού χαφ δεν υπάρχει, είναι καημός των οπαδών του ΠΑΟΚ ένα “δεκάρι”, ένας ποδοσφαιριστής με πάσα, διάβασμα του παιχνιδιού, ικανότητες επιτελικές. Στα χαφ ο ΠΑΟΚ στηρίζεται στον πανταχού παρόντα Τζιόλη και σε έναν Έρτζις Κάτσε που πιθανόν έχει επωμιστεί περισσότερες ευθύνες και αρμοδιότητες απ’ όσες του επιτρέπει το ταλέντο του. Το μεγαλύτερο λάθος έγινε το καλοκαίρι που επετράπη στο Λούκας να ανοίξει την πόρτα της εξόδου και αυτή τη στιγμή ο ΠΑΟΚ ψάχνει έναν Λούκας.

Το μπάτζετ του ΠΑΟΚ είναι ψηλά, έχει το δεύτερο wage budget της λίγκας αλλά σε κάθε μεταγραφική περίοδο μοιάζει λειψός, “φωνάζει” για μεταγραφές, δείχνει τόσο ατελής που δεν μπορεί να είναι κανείς βέβαιος ότι θα τα βγάλει πέρα ακόμη και με πολύ αδύναμους αντιπάλους. Ο Τούντορ έχω την αίσθηση ότι δεν ήθελε το Μπερμπάτοφ, αυτό δείχνει η διαχείρισή του, θυμίζει σε αρκετά σημεία τη στάση του Σίλβα με τον Καμπιάσο που ειπώθηκε στην αρχή του κειμένου. Ο Αθανασιάδης δεν έκανε καλό πρώτο μισό πρωταθλήματος, επιθετικά Μακ και Ροντρίγκες είναι οι πραγματικές σταθερές του ΠΑΟΚ, γεγονός ανεπίτρεπτο αφού παρόντων των Μπερμπάτοφ και Αθανασιάδη θα έπρεπε να είναι περισσότερο βοηθητικοί, παρά πρωταγωνιστές.

Δεν έχει βρει μια σταθερά

Στην άμυνα τα πράγματα είναι επίσης σύνθετα, Ρικάρντο Κόστα και Βίτορ είναι σίγουρα κατώτεροι των φιλοδοξιών του ΠΑΟΚ, υπάρχουν κάποια παιδιά όπως ο Τζαβέλλας και ο Μαλεζάς που βοηθούν, κάποιοι νεαροί ή ορθότερα λιγότερο έμπειροι που δεν είναι ακόμη έτοιμοι ή φτασμένοι ποδοσφαιριστές για τον ΠΑΟΚ που ονειρεύεται ο κόσμος του. Το κριτήριο της μισοάδειας Τούμπας δεν λαθεύει ποτέ, το διοικητικό αλισβερίσι που συνεχίζεται έχει μπερδέψει πάρα πολύ τον οργανισμό, διάφοροι φεύγουν, άλλοι έρχονται και η ομάδα αντί να συνεχίζει απρόσκωπτη για τους στόχους της, βλέπει διαρκώς νέα πρόσωπα να συστήνονται. Δεν είναι δυνατόν την τέταρτη σεζόν Σαββίδη να συνεχίζεται αυτή η κατάσταση,

Ο ΠΑΟΚ χρέη δεν έχει, είναι για πρώτη φορά ελεύθερος βαρών, έχει μεγαλομέτοχο, έχει τεχνικό διευθυντή και δεν έχει ποδοσφαιριστές. Είναι απίστευτο, αλλά οι “διαχειριστές” Ζαγοράκης και Βρύζας χωρίς τα χρήματα και την ασφάλεια του Σαββίδη είχαν σχεδιάσει μια ομάδα με άξονα επιπέδου Κοντρέρας-Γκαρσία-Βιεϊρίνια-Μουσλίμοβιτς και ο σημερινός ΠΑΟΚ δεν έχει βρει ούτε μια σταθερά. Πρωτίστως λοιπόν πρέπει να αποκτηθεί ένας δημιουργικός μέσος, κατόπιν να βρεθεί η χρυσή τομή για να αποδώσει ο Μπερμπάτοφ και ασφαλώς να αποκτηθεί (επιτέλους) ένας στόπερ ολκής επιπέδου Κοντρέρας. Τα χρήματα υπάρχουν, το άγνωστο είναι εάν υπάρχει η διάθεση.

Συμπερασματικά

Είναι προφανές ότι κάτι έχουν κάνει λάθος και οι ιθύνοντες και των τεσσάρων πρωταγωνιστών του πρωταθλήματος, οι οπαδοί δεν έχουν άδικο να απαιτούν διορθώσεις και λύσεις στα χρόνια προβλήματα. Τηρουμένων των αναλογιών, ακόμη και ο Ολυμπιακός της πληθώρας επιλογών και των τρομερών εσόδων, έχει πολλά κενά που δεν δείχνει διατεθειμένος να καλύψει. Παναθηναϊκός και ΑΕΚ έχουν πολύ δρόμο, ο ΠΑΟΚ είναι μια περίπτωση που πραγματικά είναι απορίας άξιο πως έχει κατορθώσει να αναδομείται κάθε εξάμηνο. Αλλά δεν είναι δυνατόν να διαβάζουμε κατ’ επανάληψη περί μεταγραφών “μόνο αν βρεθεί μια εξαιρετική περίπτωση” ή “εάν πωληθεί ποδοσφαιριστής”. Η σχέση ομάδας-οπαδού είναι αμφίδρομη, δεν έχει μόνο ο κόσμος υποχρεώσεις, ούτε μόνο οι ποδοσφαιριστές. Έχουν και οι υπέυθυνοι σχεδιασμού, εκείνοι που καθορίζουν το πλάνο και αποφασίζουν τι ποδόσφαιρο πρεσβεύει ο κάθε σύλλογος. Και αυτή τη στιγμή, με εξαίρεση τον Ολυμπιακό για ένα δίμηνο και κάποια highlights των υπολοίπων, ποδόσφαιρο δεν έχουμε πολυδεί…