Όσα παίρνει ο άνεμος…

Μετά τα… παρατράγουδα ο Θόδωρος Ζαγοράκης υποβάλλει την παραίτησή του. Οι φίλαθλοι και οπαδοί του ΠΑΟΚ ένιωσαν μια τεράστια πίκρα και απογοήτευση απ’ όλα. Ανεγκέφαλοι μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο μόλις έληξε το ματς και πλακώθηκαν με σεκιουριτάδες. Στα γραφεία έγινε «πολιορκία» από οπαδούς που τα έσπασαν. Μόνο ο Μπόλονι έμεινε ψύχραιμος, αλλά κανείς δεν γνωρίζει ακόμα τις πραγματικές παρενέργειες του αποκλεισμού.

Παύει να είναι σύμπτωση

Όσο για τους παίκτες; Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση. Το 2009 στο κύπελλο Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ 2-0, το 2010 ΠΑΣ Γιάννενα – ΠΑΟΚ 4-0, το 2011 ΠΑΟΚ – ΑΕΚ 0-1 και το 2012 ΠΑΟΚ – Ατρόμητος 1-2. Πανομοιότυποι αποκλεισμοί.

Ατυχία, ανεπάρκεια; Προφανώς και τα δυο είναι οι αιτίες. Η πικρή αλήθεια είναι ότι οι παίκτες που αποτέλεσαν την ανταγωνιστική ομάδα της τελευταίας τετραετίας έδειξαν στην πράξη ότι δεν διέθεταν τα ψυχοσωματικά προσόντα που θα τους οδηγούσαν στην κατάκτηση ενός τίτλου. Στα κρίσιμα ματς που χρειάζονταν κότσια δεν τα είχαν.

Έτσι, εκτός απρόοπτου, θα μείνουν άτιτλοι και θα κλείσει άδοξα ο κύκλος τους στον ΠΑΟΚ, καθώς για πολλούς φέτος το καλοκαίρι θα έρθει η ώρα του αποχαιρετισμού. Ευκαιρίες είχαν πολλές, αυτά τα τέσσερα χρόνια, αλλά δεν τις αξιοποίησαν.

Η υποκρισία με τον Γλύκο

Στο κρισιμότερο ματς της σεζόν αποδείχθηκαν όλοι πολύ κατώτεροι των περιστάσεων. Είναι τουλάχιστον υποκρισία να τα ρίχνουμε όλα στο λάθος του νεαρού Γλύκου, σε μια φάση κατά την οποία ο «στρατηγός» άνεμος τού έπαιξε άσχημο παιχνίδι. O Γκαρσία πού ήταν; Ο Σαλπιγγίδης πού ήταν; Ο Λαζάρ πού ήταν; Ο Μαλεζάς πού ήταν; Ο Τσιρίλο πού ήταν; Ο Φωτάκης πού ήταν; Η αχρείαστη μεταγραφή που λέγεται Ρομπέρ που ήταν; Ο Ίβιτς, όσο έπαιξε, πού ήταν; Ακόμα και ο Αθανασιάδης απογοήτευσε.

Ο Γκαρσία ήταν ωσεί παρών στο ματς και μαζί με τους ντεφορμέ Λαζάρ και Φωτάκη αποτέλεσαν ένα ανύπαρκτο κέντρο και έναν από τους βασικούς λόγους της τραγικής εμφάνισης του ΠΑΟΚ και της απώλειας της πρόκρισης.

Ο Σαλπιγγίδης δεν ήταν ο αρχηγός που θα έπρεπε να είναι σε ένα τόσο κρίσιμο παιχνίδι. Ο Μαλεζάς ήταν απερίγραπτα κακός στην άμυνα, όπως και ο Τσιρίλο, παρά την μαχητικότητά του. Ο Ρομπέρ δεν έκανε ούτε μια προσπάθεια της προκοπής σε όλο το ματς, όπως και ο Αθανασιάδης.

Ο Ίβιτς, όσο έπαιξε, χρεώνεται την απώλεια σωρείας καθοριστικών για την εξέλιξη του αγώνα κλασικών ευκαιριών. Οι αλλαγές Μπαλάφας και Σνάουτσνερ ήταν, όπως πάντα, φιλότιμοι, αλλά «λίγοι». Μόνο ο Λίνο έδειξε στην αρχή ότι ήταν μέσα στο πνεύμα του αγώνα, αλλά έμεινε μόνος και «βυθίστηκε» στην συνέχεια μαζί με τους υπόλοιπους.

Μπράβο στον Ατρόμητο

Κατά τα άλλα επαναλήφθηκε στην Τούμπα η άθλια εικόνα των δεκάδων χούλιγκαν που μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο με την λήξη του ματς και πλακώθηκαν με τους σεκιουριτάδες.

Μπράβο, στον Ατρόμητο που διεκδίκησε παλικαρίσια μέσα στην Τούμπα και πήρε την μεγάλη πρόκριση, έστω και με την βοήθεια της τύχης.

Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται οπωσδήποτε αριστερό χαφ, έστω τον Λεάλ. Ο Ρομπέρ δεν μπορεί εμφανώς να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της θέσης και είμαστε ακόμα στο μέσον της σεζόν.

Φυσικά η χρονιά δεν τελείωσε

Συμπερασματικά και παρά το βαρύ κλίμα είναι αυτονόητο ότι η χρονιά και φυσικά δεν τελείωσε. Με νέο πρόεδρο τον έμπειρο από το παρελθόν Βρύζα όλα μπορούν να προχωρήσουν ομαλά. Ο ΠΑΟΚ έχει στόχο την πρόκριση στους 16 του Γιουρόπα Λιγκ και το καλό πλασάρισμα στην βαθμολογία του πρωταθλήματος, ενόψει των πλέι οφ.

Η ομάδα της τελευταίας τετραετίας απέδειξε στην πορεία της ότι, εκτός από πλην, έχει και πολλά συν. Μην ξεχνάμε, ότι τους τελευταίους 2,5 μήνες και επί 13 ματς ήταν αήττητη, παρά τις πρόσφατες απώλειας των Κοντρέρας και Βιερίνια. Μην τα μηδενίζουμε όλα πάνω στην απογοήτευση. Άλλωστε, στο ποδόσφαιρο τα συναισθήματα εναλλάσσονται πολύ γρήγορα και η λύπη με την χαρά είναι πολύ κοντά.