Η πρόκριση φέρνει παιχνίδια μυαλού

Θα είχε πραγματικά τεράστιο ενδιαφέρον να παρακολουθούσε κανείς τον προημιτελικό του ΠΑΟΚ με τον Ατρόμητο παρέα με τον Γιώργο Σπανό, ή ακόμη καλύτερα, να έμπαινε στο μυαλό του διοικητικού ηγέτη των Περιστεριωτών όταν ο διαιτητής Κομίνης σφύριζε τη λήξη.

Οπωσδήποτε θα χάρηκε ο Ελληνας παράγοντας, πέρα από κάθε αμφιβολία θα το απόλαυσε αλλά την ίδια ένα μικρό σαράκι θα εισχώρησε στο πίσω του μέρος του εγκεφάλου του. Το ερώτημα του πως θα διαχειριστεί η ομάδα του τις καταστάσεις από εδώ και στο εξής ξέροντας ότι έχει αυξημένες πιθανότητες διάκρισης και στις δύο διοργανώσεις σίγουρα θα τον απασχολεί.

Ουδείς, φυσικά, στο Περιστέρι θα αντιμετωπίσει το ζήτημα με τρόπο επιδερμικό, να ισχυριστεί δηλαδή ότι “οκ τρία παιχνίδια παραπάνω δεν συνιστούν σοβαρό ζήτημα”. Το..σωματικό μέρος του πράγματος και η σωματική κόπωση δεν είναι αυτό που στην πραγματικότητα απασχολεί σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Αυτό που “καίει” είναι η ψυχολογική προσέγγιση των αγώνων, τα παιχνίδια του μυαλού, η νοοτροπία.

Δεν θα υπερβάλλει κανείς ότι για το τεχνικό τιμ του Ατρομήτου τα πραγματικά δύσκολα τώρα μόλις αρχίζουν. Αρχής γενομένης από το παιχνίδι που ακολουθεί (με τον πληγωμένο Αστέρα Τρίπολης στο Περιστέρι) ο Γιώργος Δώνης και οι συνεργάτες του θα ψάξουν να βρουν τον τρόπο για να προσγειώσουν τους ποδοσφαιριστές τους στην πραγματικότητα και να τους πείσουν ότι τώρα πια οι πάντες θα τους αντιμετωπίζουν υπό διαφορετικό πρίσμα. Ο κόσμος, οι αντίπαλοι, οι διαιτητές, όλο το σύστημα μέσα και έξω από το χορτάρι.

Αν το…ψυχολογικό στοίχημα κερδηθεί, τότε ο Ατρόμητος θα μπορέσει να φτάσει στεγνός έως το τέλος του δρόμου χωρίς, μάλιστα, να του πέσει στη διαδρομή το ένα από τα δύο καρπούζια. Η παρουσία στα πλέι οφ του πρωταθλήματος (άρα και στα ευρωπαϊκά Κύπελλα της επόμενης σεζόν) και η πρόκριση στον τελικό του Κυπέλλου αναμένεται να συνδυαστούν. Εφόσον όμως το μυαλό ξεφύγει, δεν αποκλείεται η προσπάθεια να καταλήξει σε ναυάγιο.

Φυσικά, στο Περιστέρι έχουν γνώση οι… φύλακες. Αλλωστε δεν έχει περάσει μεγάλο διάστημα από τον περσινό Μάρτιο, μήνα κατά τον οποίο ο Ατρόμητος έσωσε την παρτίδα της κατηγορίας εξασφαλίζοντας παράλληλα την πρόκρισή του στον τελικό του Κυπέλλου. Το know how αλλά και οι άνθρωποι να το υπηρετήσουν υπάρχουν.

Αγωνιστικά, ο Ατρόμητος εμφάνισε (και) στην Τούμπα μία αξιοζήλευτη, για ομάδα των δικών του κυβικών, ωριμότητα και μία νοοτροπία που θα ζήλευαν και μεγαλύτεροι σύλλογοι χωρίς μάλιστα δύο βασικότατα στελέχη στο αρχικό σχήμα, τον Μήτρογλου και τον Τάτο.

Η αντιμετώπιση “δεν τρέχει τίποτα που έφαγα γκολ στην Τούμπα, θα κάνω το παιχνίδι μου για να δικαιωθώ” έχει επιβληθεί χρόνια τώρα από το τεχνικό τιμ που δουλεύει με συνέπεια. Λάθη γίνονται (ποιος δεν κάνει άλλωστε;) αλλά η στόχευση παραμένει σταθερή.

Τα τελευταία τρία χρόνια ο Ατρόμητος έχει νικήσει δύο φορές στην Τούμπα τον ΠΑΟΚ, μία φορά την ΑΕΚ στο Περιστέρι, δύο φορές τον Αρη (μέσα, έξω) και μία φορά τον Ολυμπιακό εντός έδρας. Δεν φοβάται, κοντολογίς, τα μεγάλα ονόματα. Δεν έτυχε…πέτυχε που έλεγε και μία ωραία παλιά διαφήμιση.

ΥΓ: Ο Ατρόμητος κερδίζει αργά και σταθερά έναν παίκτη. Δεν έπαιξε πολύ καλά ο Τάσος Καραμάνος στην Τούμπα αλλά έδειξε ότι διαθέτει κότσια και ποιότητα για να κάνει καριέρα. Ας μην ξεχνάμε ότι μέχρι τον περσινό Μάιο έπαιζε στα γήπεδα του περιφερειακού πρωταθλήματος.

Γ1. Κύριε Μπόλονι, η συγγνώμη υπάρχει και για τους άνδρες. Και επειδή είστε τέτοιος, θα καταλάβετε σύντομα ότι το να φτύνετε αντίπαλο παίκτη στη φυσούνα συνιστά αντιαθλητική και αντισυναδελφική συμπεριφορά.