Συγγνώμη, διακοπή!

Ο Γουέμπ σφυρίζει, ο Ινιέστα γονατίζει, όλοι από τον πάγκο μπαίνουν μέσα, η Ισπανία είναι Παγκόσμια Πρωταθλήτρια. Ένα λεπτό και 14 δευτερόλεπτα αργότερα η ζωντανή μετάδοση από τον αγωνιστικό χώρο διακόπτεται, πάμε σε διαφημίσεις.

Το διαφημιστικό διάλειμμα κρατά 5 λεπτά και 45 δευτερόλεπτα. Επιστρέφουμε στο Γιοχάνεσμπουργκ, για 20 δευτερόλεπτα ακριβώς, πριν πάμε πάλι σε διαφημίσεις, οι οποίες αυτή τη φορά κρατάνε 4 λεπτά και 30 δευτερόλεπτα.

Σούμα. Από την ώρα που σφύριξε ο Γουέμπ μέχρι την ώρα που πήγαμε σε ζωντανή σύνδεση και ίσα που προλάβαμε να δούμε τους Ολλανδούς να κατεβαίνουν με τα μετάλλιά τους, πέρασαν σχεδόν 12 λεπτά. Δώδεκα λεπτά γεμάτα πανηγυρισμούς, αγκαλιές, δάκρυα χαράς, δάκρυα λύπης, βλέμματα κενά, βλέμματα γεμάτα ευτυχία, χέρια στο πρόσωπο, χέρια με γροθιές σφιγμένες. Δώδεκα ζωντανά λεπτά εκ των οποίων εμείς είδαμε το ενάμιση λεπτό.

Επιπλέον, όταν τελικώς ο Κασίγιας σήκωσε την κούπα και οι Ισπανοί πανηγύριζαν, η ΝΕΤ έκοψε την οθόνη στα δύο. Αριστερά βλέπαμε όσους παίκτες χωρούσαν στο μισό της οθόνης μας και δεξιά, σε ζωντανή σύνδεση με Μαδρίτη, μια ξανθιά Ισπανίδα με την κόρη της. Πραγματικά ευφυές, άλλωστε για τους Έλληνες μια ξανθιά έχει την ίδια βαρύτητα και το ίδιο ενδιαφέρον με τα πρόσωπα των παικτών.

Καταλαβαίνετε πως μπροστά στα 10 λεπτά διαφημίσεων και την εικόνα κομμένη στα δύο την ώρα της απονομής, το γεγονός πως ο σπίκερ είπε “πόκεμον” τους Ισπανούς λίγο πριν σηκώσουν την κούπα είναι απλώς πταίσμα.

Στα υπόλοιπα, νομίζω πως έχει χαθεί λίγο το μέτρο και το πρίσμα που πρέπει να έχουμε για τέτοιους αγώνες. Σούπα ο τελικός, χάλια ο τελικός, άθλιος ο τελικός, κακό παιχνίδι, κακός ρυθμός. Μάλιστα. Σε σύγκριση με τι ήταν σούπα ο τελικός; Όταν τον συγκρίνεις με τι; Αυτό που ήθελες εσύ να δεις; Σωστό συμπέρασμα βγαίνει όταν συγκρίνεις όμοια πράγματα και μόνο τότε. Αν εσείς συγκρίνετε το Ισπανία – Ολλανδία με τον τελικό του 1994, του 1998, του 2002 και του 2006 και τον βρίσκετε χάλια και σούπα, ok, πάω πάσο.

Την επόμενη φορά θα βγάλουμε τους τερματοφύλακες, να μπαίνουν γκολ, να χαίρεστε. Και ρυθμό είχε ο αγώνας και αγωνία και πολλές, πάρα πολλές φάσεις, και τακτική, και πρωταγωνιστές και ήρωες και μοιραίους και στιγμές που κόπηκε η ανάσα. Τι θέλατε να δείτε δηλαδή και το ματς ήταν σούπα; Έχετε μετρήσει πόσες φάσεις είχε ο τελικός; Έχετε σκεφτεί πόσες φάσεις είχαν αντίστοιχα οι τελικοί που σας ανάφερα;

Πολύ μεγάλο ματς ήταν το Ισπανία – Ολλανδία. Και το έκανε ακόμα μεγαλύτερο το γεγονός πως οι Ολλανδοί αποφάσισαν πως για να έχουν τύχη, θα πρέπει να δείρουν λίγο παραπάνω. Και καλά έκαναν, εκμεταλλευόμενοι και το γεγονός πως θα ήταν δύσκολο για τον Γουέμπ να τους αφήσει με δέκα, ακόμα κι αν γίνει κάτι σαν την καρατιά του Ντε Γιονγκ. Η επιλογή έπιασε, οι Ισπανοί τα βρήκαν πιο σκούρα από ποτέ, αλλά όλο αυτό δεν εξαργυρώθηκε πότε, αφού ο Ρόμπεν δεν τα ‘βαλε.

Κι αφού δεν τα έβαλε, η σκληράδα γύρισε μπούμερανγκ, με τους παίκτες να μην μπορούν πια να μαρκάρουν, φοβούμενοι την κόκκινη. Από τη στιγμή που τα μαρκαρίσματα χαλάρωσαν κι οι γραμμές άνοιξαν, οι Ισπανοί ήταν σίγουρο πως θα έβρισκαν καθαρές ευκαιρίες. Κάποια θα έβρισκε στόχο, ευτυχώς έτσι έγινε λίγο πριν το 120′, λίγο πριν πάμε άδικα στα πέναλτι. Ο Ινιέστα μπορεί να μην ικανοποίησε τον σπίκερ με την απόδοσή του, αλλά τουλάχιστον θα παρηγορηθεί με το γεγονός πως σκόραρε και πήρε το Παγκόσμιο Κύπελλο. Κάτι είναι κι αυτό.

Το Μουντιάλ τέλειωσε και πριν πάμε σε Σπανούλη, σε Ιμπαγάσα, σε Τζίγκερ και σε διάφορα άλλα τέτοια εγχώρια, μια τελευταία καλή κουβέντα για την ΝΕΤ. Το Σάββατο, μετά τον μικρό τελικό, ήταν καλεσμένος να μιλήσει για τον τελικό, ο Λάμπρος Καρελάς. Κανείς δεν κατάλαβε το λόγο που τον κάλεσαν, το γιατί θα μείνει αναπάντητο στην ιστορία. Σας αφήνω με “Όμως εγώ είμαι τρελός”, προσθέτοντας πως τεράστιο άσμα είναι το “Γκρεμίζουν το σκυλάδικο” και το τραγούδι που κάποτε στιγμάτισε την παρέα μου, το “Δε χρωστάω”.