Η ΑΕΚ πήρε κανονικό αμυντικό χαφ

Mε τον Ντιόπ η ΑΕΚ αποκτά για πρώτη φορά κανονικό αμυντικό χαφ, από τότε που τα αμυντικά χαφ καθιερώθηκαν ως το “άλφα” και το “ωμέγα” σε μια ενδεκάδα.

Παλιά όταν κολλούσαμε χαρτάκια στα άλμπουμ και φτιάχναμε ενδεκάδες, υπήρχε ένα και μοναδικό εξάρι σε κάθε ομάδα (στη σύνθεση της) που δεν το γουστάραμε και πολύ, γιατί συνήθως τότε οι κόφτες δεν ήξεραν μπάλα κι έκαναν μονάχα αυτό που λέει η λέξη. Έκοβαν. Αυτά τις προηγούμενες δεκαετίες, γιατί σήμερα χωρίς αμυντικά χαφ δεν πας πουθενά. Όπως δεν πήγε η ΑΕΚ πουθενά πέρσι, πρόπερσι, από τότε που σταμάτησε ο Ζήκος και ιδίως από τότε που παραχωρήθηκε ο Κατσουράνης στην Μπενφίκα.

Ο Έμερσον ήρθε 35άρης, λίγα πράγματα. Ο Κυριακίδης δεν άρπαξε τις (όποιες) ευκαιρίες. Η προσπάθεια να καθιερωθούν στον άξονα ο Τόζερ και ο Ίβιτς δεν απέδωσε (αν και πολύ θα ‘θελε η ΑΕΚ να τους είχε πέρσι). Ο Ενσαλίβα ήρθε, είδε και απήλθε. Ο Πελετιέρι ήταν ο πιο “σκληρός” απ’ όλους, κανονικό αμυντικό χαφ, που σε μια ομάδα η οποία ρολάρει, θα μπορούσε να δώσει πράγματα. Ήταν όμως και δανεικός και ακριβός, με τα δυόμισι εκατομμύρια της ρήτρας.

Ο Καφές μαχητής, φιλότιμος, ποτέ αδιάφορος, αλλά τη διαφορά δεν την έκανε ποτέ, πιθανόν γιατί έπεσε και στη χειρότερη αγωνιστικά εποχή της ομάδας. Τον Ρίκκα δεν προλάβαμε να τον δούμε, χτύπησε, άτυχος, μακάρι να αναστηθεί στο Βόλο. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι φάνηκε το κενό της αποχώρησης του Πλιάτσικα.

Ο Γιάχιτς υπέγραψε ένα συμβόλαιο με την ΑΕΚ και ένα με τις κάρτες. Ο Μάκος κατώτερος των προσδοκιών την πρώτη χρονιά, αν δεν παίξει και φέτος, το ξέρει κι εκείνος ότι πολλές ομάδες ζητάνε δανεικούς. Ο Γκέντσογλου τώρα έρχεται, θα πάρει ευκαιρίες, γιατί δείχνει να έχει (μεγάλα) περιθώρια εξέλιξης.

Με τον ερχομό του Ντιόπ η πρώτη σκέψη που μπορεί να κάνει κάποιος αφορά την ανθεκτικότητα, τη “σκληράδα” της μεσαίας γραμμής. Να μη γυρίζουμε στα περσινά και προπέρσινα, είναι γνωστό σ’ όλους πόσο σοφτ, πόσο χάρτινο ήταν το κέντρο της ΑΕΚ. Και ανασταλτικά, αλλά κυρίως δημιουργικά, γιατί αν τα εξάρια σήμερα δεν μπορούν να προωθήσουν με επιτυχία το παιχνίδι, να βγάλουν γρήγορα την πρώτη πάσα και να συμμετάσχουν στη παραγωγική διαδικασία, τότε ζορίζουν τα πράγματα στην ανάπτυξη.

Ο Σενεγαλέζος κουβαλά πολύχρονη πείρα και παραστάσεις αγώνων σε υψηλότερου επιπέδου πρωταθλήματα, όπως το γαλλικό και το αγγλικό. Η ηλικία των 32 ετών δεν συνιστά μειονέκτημα, για να παίξει μπάλα (και να κάνει τη διαφορά στο κέντρο) τον πήρε η ΑΕΚ και όχι για να τον παντρευτεί. Άλλωστε ό,τι καλό κυκλοφορεί φέτος στη μετεγγραφική πιάτσα (από Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό) είναι “τριαντα-φεύγα”: Γκοβού, Ιμπαγάσα, Μοντεστό, Ρόμενταλ, Καμορανέζι, Κρις, Γκαλάς και πάει λέγοντας. Παίρνοντας ως δεδομένο ότι ο θηριώδης Σενεγαλέζος είναι “ταύρος” από υγεία και ότι δεν θα βγάλει διάφορα προβληματάκια (μυϊκά, αχίλλειο τένοντα) όπως τα δυο τελευταία χρόνια στην Πόρτσμουθ, με την είσοδο του στην ενδεκάδα η ΑΕΚ αποκτά δύναμη, όγκο, εκρηκτικότητα στη μεσαία γραμμή.

Ο Σενεγαλέζος είναι λίρα εκατό στα ανασταλτικά, στον τρόπο που αμύνεται και κόβει, στα τρεξίματα, στο πώς να κυριαρχήσει του αντιπάλου. Μπορεί να έχουν περάσει πέντε χρόνια, αλλά δεν είναι τυχαίο που το 2005 ο σερ Άλεξ τον ήθελε στο Ολντ Τράφορντ (ετοιμάζοντας σιγά σιγά τη διαδοχή του Κιν) και έκανε ενέργειες να τον πάρει τότε “πακέτο” με το Σαχά από τη Φούλαμ. Δεν είναι τυχαίο που αρκετοί Άγγλοι αναλυτές παρομοίαζαν το στιλ, τον τρόπο παιχνιδιού του με του Βιεϊρά. Ίδια σωματοδομή, φυσικά προσόντα, δύναμη, εντάξει ο Γάλλος ήταν τουλάχιστον ένα σκαλί πιο πάνω στην τεχνική, ένα “δεκάρι” που έπαιζε “εξάρι”.

Ο Ντιόπ έχει την πρώτη πάσα, μπορεί να ανοίξει το παιχνίδι, μπορεί και σουτάρει από 20 και 25 μέτρα, κάτι που μ’ εξαίρεση τον Σκόκο, άλλος παίκτης δεν έκανε στην ΑΕΚ. Φαντάζομαι ότι ένας 32χρονος που έρχεται από την πρέμιερ σιπ, που στο ξεκίνημα της καριέρας του έπαιξε σε Μουντιάλ και “εκτέλεσε” την (παγκόσμια πρωταθλήτρια) Γαλλία, δεν θα έχει κανένα πρόβλημα προσαρμογής και ένταξης στο περιβάλλον της ΑΕΚ. Ο Μπάγεβιτς τον περιμένει πως και πως, το παιχνίδι της ομάδας περιμένει τον Σενεγαλέζο για να αναλάβει το κουμάντο.

Το σίριαλ μπορεί να κράτησε 45 μέρες, αλλά δεν υπάρχει πλέον μετεγγραφή που να τελειώνει στο άψε-σβήσε. Ειδικά όταν το παζαρεύεις για να πετύχεις ο,τι καλύτερο σε οικονομικούς όρους, από τη στιγμή που δεν υπάρχει ούτε ένα ευρώ περίσσευμα. Πάλι καλά δηλαδή, με βάση την περσινή εμπειρία, η μετεγγραφή Ντιόπ έγινε και γρήγορα.

Κι ενώ η ΑΕΚ από δω και πέρα ψάχνεται να πουλήσει τον Μαιστόροβιτς (και προφανώς να τον αντικαταστήσει με κάποιον που δεν θα παίρνει ούτε τα μισά του Σουηδού), τον Σκόκο (και προφανώς να τον αντικαταστήσει), τον Αραούχο (άγνωστο ακόμα αν θα πάρει δεξί μπακ, γιατί είναι σε εξέλιξη το “πείραμα Γιάχιτς”) και οποιονδήποτε άλλο ποδοσφαιριστή φέρει λεφτά στα ταμεία, το ερώτημα είναι αν αρκεί ο Ντιοπ από μόνος του για να αλλάξει φυσιογνωμία το παιχνίδι της ΑΕΚ.

Αν πούμε πως αρκεί, τότε δίπλα στον Ντιόπ θα βλέπουμε πιο συχνά έναν εκ των Καφέ, Μάκου, Γκέντσογλου. Αν πούμε πως δεν αρκεί, τότε και οι τρεις θα “φάνε” πάγκο. Προσωπική μου άποψη; Η ΑΕΚ χρειάζεται και ένα “εξαρο-οχτάρι” που θα συμπληρώσει τον Ντιόπ και θα συμμετέχει στην ανάπτυξη παιχνιδιού. Έναν παίκτη τύπου Ναφτί (Άρη), Ρομέου (Λάρισας) ή Κουμορτζί. Διότι όπως είπαμε και στην αρχή, το βαρόμετρο πλέον είναι η απόδοση του άξονα. Των δυο αμυντικών χαφ, που δεν είναι μόνο αμυντικοί, αλλά και δημιουργικοί, επιθετικοί…