Ο Λάζαρος Μουρκάκος γράφει για το ομαδικό πνεύμα των “ερυθρόλευκων”

Φέτος έχουμε την άλλη πλευρά του δίσκου. Πολλοί Παναθηναϊκοί αποδίδουν τον τίτλο που έρχεται στον Ολυμπιακό, στην κάκιστη παρουσία της δικής τους ομάδας. Λάθος…

Οι Πειραιώτες δεν έχουν στην αγκαλιά τους το πρωτάθλημα εκμεταλλευόμενοι τα μαύρα χάλια των “πρασίνων”, αλλά γιατί σε χρόνο ρεκόρ έφτιαξαν ομάδα. Δεν παίζει μόνο με τον Παναθηναϊκό ο Ολυμπιακός και η κάθε ομάδα. Πέρασε και από την επαρχία το συγκρότημα του Βαλβέρδε. Το απόλυτο που πέτυχε στα οκτώ επαρχιακά ματς, οι ισάριθμες νίκες δεν είναι θέμα αδυναμίας του Παναθηναϊκού, αλλά μόνο ικανότητας του Ολυμπιακού.

Είναι καλό για τους “ερυθρόλευκους”, ακόμα και στα πολύ πάνω τους, να αντιμετωπίζονται με κριτική διάθεση. Η απορία και η κατηγορία (είναι πρώτος και τον χτυπάς;) μου προκαλούσε απορία στα νεανικά μου χρόνια. Τώρα, πλέον, έχω συνειδητοποιήσει ότι οι μεγαλύτερες αυλές είναι οι δημοσιογραφικές.

Όλα στον Ολυμπιακό δεν είναι τέλεια, δεν θα μπορούσε να είναι από την στιγμή που αυτή η ομάδα δεν έχει συμπληρώσει ούτε ένα χρόνο ζωής, αλλά όποιος παραβλέπει τι έχει πετύχει ο σύλλογος, και όχι μόνο η ομάδα, σε λίγους μήνες, αδικεί την προσπάθεια των “ερυθρόλευκων”.

Περισσότερο και από την κατάκτηση του πρωταθλήματος, αυτό που πρέπει να μένει ως προοπτική και για το αύριο είναι ο προγραμματισμός που συνεχίζει να βγάζει ο Ολυμπιακός. Από τώρα κινήσεις για το καλοκαίρι. Χαράζει το μέλλον ο Ολυμπιακός και δεν το αφήνει να μπει σε επικίνδυνα μονοπάτια η αλαζονεία της επιτυχίας. Σίγουρα αυτό είναι και θέμα Βαλβέρδε, αλλά διακρίνουμε πίσω από τις γραμμές, τα οποιαδήποτε λάθη και μια φιλοσοφία του Βαγγέλη Μαρινάκη και όσων βρίσκονται δίπλα του. Όλοι έχουν μια ενιαία αντιμετώπιση των πραγμάτων και αυτό είναι πολύ σημαντικό, σε βάθος χρόνου, ακόμα πιο σημαντικό καιαπό τον τίτλο,που ειλικρινά δεν μπορούμε να σκεφτούμε πώς θα χαθεί.

Ο Ολυμπιακός στον Βόλο πέτυχε γκολ σε διάστημα που δεν μου άρεσε, αλλά στο δεύτερο δεν επαναπαύθηκε σε αυτό που είχε και μπορεί και έφτανε. Αυτό που έχει ο Ολυμπιακός και δεν διαθέτει καμία ελληνική ομάδα είναι ότι στο καλό του διάστημα δεν πιέζει απλά, αλλά πνίγει τον αντίπαλο. Οι “ερυθρόλευκοι” του δευτέρου ημιχρόνου έπαιζαν σαν να ήταν πίσω στο σκορ, και έκαναν τουλάχιστον πέντε φάσεις για γκολ. Να το παραδεχτούμε όλοι, ακόμα και αυτοί που είναι δύσκολο να το κάνουν. Σε καμία άλλη ελληνική ομάδα δεν το συναντάς αυτό.

Εδώ και καιρό είχα τονίσει ότι οφείλουμε μια συγγνώμη στον Φουστέρ. Αν και τώρα, που αποδεικνύει ο Ισπανός ότι δεν έχει καμία σχέση με τον Όσκαρ, όλοι, σχεδόν όλοι, λένε την κλασική ατάκα: “Εγώ τα έλεγα για αυτόν τον παίκτη“, η αλήθεια είναι ότι στις αρχές δεν τα έλεγαν. Προσωπικά, δεν τα έλεγα. Ίσως γιατί είχα μια διάθεση, προκαταβολικά, να τον κρίνω, με την εικόνα του Όσκαρ. Για την προσφορά του… επτάσφαιρου Φουστέρ θυμάμαι την ατάκα του Βαγγέλη Μαρινάκη πολύ πρόσφατα, στο τραπέζι που είχε παραθέσει στους δημοσιογράφους. ” Ο παίκτης που έχει ήδη τα λεφτά του είναι ο Φουστέρ “.

Και μια που πιάσαμε κουβέντα για αδικίες στην κριτική, θα πρέπει να σταθούμε σε κάποιον που δεν του έχουμε αποδώσει όσα του αξίζουν. Οκέι ο Μέλμπεργκ βγάζει σοφία στο παιχνίδι του, οκέι ο δυναμισμός του Αβραάμ, η χημεία που έχουν στην οπισθοφυλακή, αλλά πίσω από το ανέπαφο της εστίας σε οκτώ επαρχιακά ματς υπάρχει και ο Πάρντο. Είναι και αυτός και νομίζω ότι τον έχουμε… ξεχάσει λίγο. Όλοι τον αντιμετωπίσαμε ως λύση ανάγκης το καλοκαίρι, αλλά την ανανέωση του συμβολαίου την κερδίζει με την ηρεμία που βγάζει κάτω από τα γκολπόστ και την μεταδίδει στην άμυνα.