Ο Άρης χρειαζόταν κανονικό προπονητή στο ντέρμπι. Ο Γ. Νάτου σχολιάζει
Η παρουσία του Άρη στο ντέρμπι χαρακτηρίστηκε από ένα άκρατο πάθος για τη νίκη που δεν είχε τρόπο και μέθοδο για να να διοχετευθεί, με συνέπεια, να μην μετουσιωθεί σε γκολ και βαθμούς. Εικόνα στην οποία οδήγησαν μια σειρά από λόγοι και, κυρίως, οι ερασιτεχνικοί χειρισμοί στο θέμα του προπονητή.
Ήταν πραγματικά όμορφο να βλέπει ο κόσμος έναν παθιασμένο άνθρωπο να βρίσκεται στην άκρη του πάγκου στο ντέρμπι. Ο
Γιάννης Μιχαλήτσος είναι ένας στρατιώτης του Άρη, ένας άνθρωπος που έχει φορέσει τη φανέλα κι άρα, γνωρίζει τι σημαίνει ο Θεός του πολέμου στο στήθος. Είναι
οπαδός της ομάδας και δεν το κρύβει, πραγματικά, τι πιο ωραίο για να δει κάποιος σε έναν αγώνα με τέτοια σημασία; Και τι μεγάλο κοντράστ με τον προκάτοχό του!
Ο Άρης, στην Τούμπα για παράδειγμα, είχε τον
Έκτορ Ραούλ Κούπερ, ο οποίος παρέδωσε μαθήματα φιλοσοφίας από τον πάγκο κι έτσι, πήρε τη μεγάλη εκτός έδρας νίκη. Τότε, δυο κινήσεις στο 60′ του αγώνα άλλαξαν τις ισορροπίες, στο “Κλεάνθης Βικελίδης” όμως, άπαντες αυτές περίμεναν δίχως ποτέ να έρθει αυτή η μεταστροφή στο αγωνιστικό προφίλ.
Λογικά, οι γηπεδούχοι θα έπρεπε να
πιέζουν όσο περνά ο χρόνος, να ενισχύσουν την επίθεσή τους και να δημιουργήσουν ευκαιρίες. Όλα τα δεδομένα ήταν υπέρ τους, ο κόσμος δεν σταμάτησε ποτέ να φωνάζει, ο ΠΑΟΚ έδειχνε ανήμπορος για κάτι καλό μπροστά, συνεπώς, έπρεπε να βρεθεί τρόπος για να λυθεί αυτός ο “κλεφτοπόλεμος”. Και για να γίνει κάτι τέτοιο, ο Άρης χρειαζόταν έναν κανονικό προπονητή στον πάγκο.
Επομένως, δεν υπάρχει άλλη λύση από την πρόσληψη του
Πολ Λε Γκουέν, ή όποιου άλλου πιστεύει η διοίκηση πως μπορεί να επαναφέρει την
προσωπικότητα σ’ αυτήν την ομάδα. Γιατί, αυτό ακριβώς το στοιχείο χάθηκε μόλις έφυγε και ο Κούπερ.
Η
νοοτροπία που είχε μετατρέψει τον Άρη σε ένα σύνολο ικανό να κερδίσει σε οποιοδήποτε γήπεδο, μία ομάδα που ήξερε τι θέλει και πώς μπορεί να το καταφέρει μέσα στο γήπεδο. Οι ίδιοι οι παίκτες έχουν εξηγήσει πως αυτό ήταν το μεγάλο κέρδος από την καθοδήγηση του Αργεντινού, και στην πράξη, αποδεικνύεται πως το στοιχείο αυτό ήταν επίκτητο, όχι έμφυτο.
Μέσα στο όλο άνοστο -εν τέλει- σκηνικό που στήθηκε στο “Κλεάνθης Βικελίδης”, πολύς κόσμος αναζητούσε μία λύση για το κέντρο της επίθεσης. Ο Ντάνιελ Τσέζαρεκ σε έναν ακόμη αγώνα δεν τροφοδοτήθηκε σωστά, πέρασε απαρατήρητος, δίχως να λείπει κι από τον ίδιο η ευθύνη, κι ενώ λογικά θα έμπαινε ο απρόβλεπτος
Κάρλος Ρουίς στη θέση του, αυτός βρισκόταν στα επίσημα με πολιτικά! Ναι, καθυστέρησε να επιστρέψει από τη Γουατεμάλα όπου βρισκόταν με την εθνική ομάδα της χώρας του, ναι, δεν ήταν απόλυτα έτοιμος, τα 30 λεπτά ωστόσο, στα οποία θα μπορούσε να ανακατώσει την αντίπαλη άμυνα, τα έχει στο τσεπάκι του.
Ο αποκλεισμός του από την αποστολή θα ηχούσε λογικός αν δεν ήταν το συγκεκριμένο παιχνίδι. Οι πάντες, όμως, απαιτούσαν τη νίκη για ηθικούς, ψυχολογικούς, βαθμολογικούς, λόγους πρεστίζ. Κι αυτή δεν ήρθε, άρα ιδιαίτερα τέτοιου είδους επιλογές κρίνονται, κυρίως από τη στιγμή που ο
Ραούλ Μπομπαντίγια δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής. Στο ντέρμπι, βλέπετε,
μόνον το αποτέλεσμα έχει σημασία. Κι ο Άρης δεν πήρε αυτό που ήθελε.
ΥΓ: Κανένα περιθώριο για τον είσοδο στα play offs δεν στένεψε. Αρκεί ο Άρης να λειτουργήσει σαν κανονική ομάδα στα τελευταία δέκα παιχνίδια της κανονικής περιόδου.
Γιάννης Μιχαλήτσος είναι ένας στρατιώτης του Άρη, ένας άνθρωπος που έχει φορέσει τη φανέλα κι άρα, γνωρίζει τι σημαίνει ο Θεός του πολέμου στο στήθος. Είναι
οπαδός της ομάδας και δεν το κρύβει, πραγματικά, τι πιο ωραίο για να δει κάποιος σε έναν αγώνα με τέτοια σημασία; Και τι μεγάλο κοντράστ με τον προκάτοχό του!
Ο Άρης, στην Τούμπα για παράδειγμα, είχε τον
Έκτορ Ραούλ Κούπερ, ο οποίος παρέδωσε μαθήματα φιλοσοφίας από τον πάγκο κι έτσι, πήρε τη μεγάλη εκτός έδρας νίκη. Τότε, δυο κινήσεις στο 60′ του αγώνα άλλαξαν τις ισορροπίες, στο “Κλεάνθης Βικελίδης” όμως, άπαντες αυτές περίμεναν δίχως ποτέ να έρθει αυτή η μεταστροφή στο αγωνιστικό προφίλ.
Λογικά, οι γηπεδούχοι θα έπρεπε να
πιέζουν όσο περνά ο χρόνος, να ενισχύσουν την επίθεσή τους και να δημιουργήσουν ευκαιρίες. Όλα τα δεδομένα ήταν υπέρ τους, ο κόσμος δεν σταμάτησε ποτέ να φωνάζει, ο ΠΑΟΚ έδειχνε ανήμπορος για κάτι καλό μπροστά, συνεπώς, έπρεπε να βρεθεί τρόπος για να λυθεί αυτός ο “κλεφτοπόλεμος”. Και για να γίνει κάτι τέτοιο, ο Άρης χρειαζόταν έναν κανονικό προπονητή στον πάγκο.
Επομένως, δεν υπάρχει άλλη λύση από την πρόσληψη του
Πολ Λε Γκουέν, ή όποιου άλλου πιστεύει η διοίκηση πως μπορεί να επαναφέρει την
προσωπικότητα σ’ αυτήν την ομάδα. Γιατί, αυτό ακριβώς το στοιχείο χάθηκε μόλις έφυγε και ο Κούπερ.
Η
νοοτροπία που είχε μετατρέψει τον Άρη σε ένα σύνολο ικανό να κερδίσει σε οποιοδήποτε γήπεδο, μία ομάδα που ήξερε τι θέλει και πώς μπορεί να το καταφέρει μέσα στο γήπεδο. Οι ίδιοι οι παίκτες έχουν εξηγήσει πως αυτό ήταν το μεγάλο κέρδος από την καθοδήγηση του Αργεντινού, και στην πράξη, αποδεικνύεται πως το στοιχείο αυτό ήταν επίκτητο, όχι έμφυτο.
Μέσα στο όλο άνοστο -εν τέλει- σκηνικό που στήθηκε στο “Κλεάνθης Βικελίδης”, πολύς κόσμος αναζητούσε μία λύση για το κέντρο της επίθεσης. Ο Ντάνιελ Τσέζαρεκ σε έναν ακόμη αγώνα δεν τροφοδοτήθηκε σωστά, πέρασε απαρατήρητος, δίχως να λείπει κι από τον ίδιο η ευθύνη, κι ενώ λογικά θα έμπαινε ο απρόβλεπτος
Κάρλος Ρουίς στη θέση του, αυτός βρισκόταν στα επίσημα με πολιτικά! Ναι, καθυστέρησε να επιστρέψει από τη Γουατεμάλα όπου βρισκόταν με την εθνική ομάδα της χώρας του, ναι, δεν ήταν απόλυτα έτοιμος, τα 30 λεπτά ωστόσο, στα οποία θα μπορούσε να ανακατώσει την αντίπαλη άμυνα, τα έχει στο τσεπάκι του.
Ο αποκλεισμός του από την αποστολή θα ηχούσε λογικός αν δεν ήταν το συγκεκριμένο παιχνίδι. Οι πάντες, όμως, απαιτούσαν τη νίκη για ηθικούς, ψυχολογικούς, βαθμολογικούς, λόγους πρεστίζ. Κι αυτή δεν ήρθε, άρα ιδιαίτερα τέτοιου είδους επιλογές κρίνονται, κυρίως από τη στιγμή που ο
Ραούλ Μπομπαντίγια δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής. Στο ντέρμπι, βλέπετε,
μόνον το αποτέλεσμα έχει σημασία. Κι ο Άρης δεν πήρε αυτό που ήθελε.
ΥΓ: Κανένα περιθώριο για τον είσοδο στα play offs δεν στένεψε. Αρκεί ο Άρης να λειτουργήσει σαν κανονική ομάδα στα τελευταία δέκα παιχνίδια της κανονικής περιόδου.
