Η Λίβερπουλ άγγιξε την τελειότητα
Το Contra.gr, σε συνεργασία με την εξειδικευμένη ιστοσελίδα Overlap.gr, με αφορμή το 5-1 της Λίβερπουλ επί της Άρσεναλ, αναλύει τα κατορθώματα του Μπρένταν Ρότζερς, 19 μήνες μετά από την άφιξή του στο Άνφιλντ.
Όταν το καλοκαίρι του 2012 ο Ρότζερς προσλήφθηκε ως πρώτος προπονητής της Λίβερπουλ, υπήρχαν μεγάλες αμφιβολίες αν ο Βρετανός θα κατάφερνε να φέρει στο Άνφιλντ κάτι από την παλιά καλή Λίβερπουλ. Καλό – ελκυστικό ποδόσφαιρο, απροσπέλαστη έδρα και επιθετική φιλοσοφία. Κάνοντας ένα fast forward 19 μήνες μετά βλέπουμε έναν Ρότζερς να έχει καταφέρει να κάνει πράξη πολλά από τα παραπάνω.
Υπάρχει σίγουρα μία αδιαμφισβήτητη εξέλιξη μέσα στην ομάδα του μεγάλου λιμανιού. Μέσα σε αυτόν τον 1,5 χρόνο έχουν προστεθεί πολλά στοιχεία στο παιχνίδι των Κόκκινων. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι η δυναμική της έδρας αλλά και το εντυπωσιακό, γεμάτο πάθος και κίνηση παιχνίδι της Λίβερπουλ. Η ομάδα την σεζόν 2011-2012 είχε μόλις 6 εντός έδρας νίκες σε μία ολόκληρη χρονιά. Φέτος, έχει 11 νίκες σε 13 παιχνίδια. Διόλου άσχημα.
Αυτό που έχει πετύχει όμως ο Βρετανός τεχνικός είναι κάτι πολύ σπάνιο. Ενώ στηρίζεται στην κατοχή και στις οργανωμένες επιθέσεις, φέτος έχει καταφέρει να εξελίξει την φιλοσοφία του σε μεγάλο βαθμό. Δεν την έχει παρατήσει σε καμία περίπτωση απλά την έφτασε στο επόμενο επίπεδο. Ακόμη, έχει καταφέρει να παίρνει σε κάθε παιχνίδι το 100% από τους παίκτες του. Και αυτό είναι καθαρά δικό του κατόρθωμα.
Η Λίβερπουλ δείχνει να παίζει το τέλειο παιχνίδι των αντεπιθέσεων, χωρίς όμως να παίζει κλειστή άμυνα και να έχει πολλούς ποδοσφαιριστές πίσω από την μπάλα. Οι αντεπιθέσεις ξεκινούν από την ασφυκτική πίεση των ποδοσφαιριστών που καταφέρνουν και εκμαιεύουν τα λάθη των αντιπάλων τους. Η μεταφορά της μπάλας από την μεσαία γραμμή προς την επίθεση, γίνεται τόσο γρήγορα που αποτελεί πια το δυνατότερο όπλο της Λίβερπουλ. Το επιθετικό transition, δηλαδή.
Σε αυτό το φαινόμενο ο ποδοσφαιριστής που έχει ξεχωριστή θέση δεν είναι ο Σουάρεζ όπως πολλοί νομίζουν. Ο Ουρουγουανός είναι απαραίτητος σίγουρα, όμως την διαφορά στην μεσαία γραμμή την κάνει ο Κουτίνιο. Όταν έπαιζε ακόμα στην Ίντερ, έδειχνε πως χρειάζονταν μία μπάλα μόνος του. Δεν είχε κανένα ίχνος ομαδικότητας στο παιχνίδι του και έδειχνε απλά ένας καλός χειριστής της μπάλας. Όμως στην Λίβερπουλ και στα χέρια του Ρότζερς ο νεαρός εξέλιξε το παιχνίδι του βοηθώντας και την ίδια την ομάδα να εξελιχθεί. Ο ρόλος του πλεϊμέικερ στην Λίβερπουλ του ταιριάζει απόλυτα δίνοντας του χώρο να δράσει, ξετυλίγοντας το πλούσιο ταλέντο του στο χορτάρι. Δεν είναι μόνο η αλλαγή κατεύθυνσης που τον κάνει να ξεχωρίζει. Το βασικό του χαρακτηριστικό είναι η απίθανες κάθετες μπαλιές που αποσυντονίζουν (σμπαραλιάζουν) κάθε αμυντική γραμμή. Το τελείωμα του Στάριτζ μετά την πάσα του Βραζιλιάνου είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα.
Παρόλα αυτά, η Λίβερπουλ και ο Ρότζερς πρέπει να βρουν μία ισορροπία. Όχι τόσο στα αποτελέσματα, καθώς αυτά είναι ιδιαιτέρως καλά αλλά κυρίως στο αμυντικό transition αλλά και στην γενικότερη αμυντική λειτουργία. Το παιχνίδι με την Γούεστ Μπρομ πρέπει να γίνει μάθημα στους Κόκκινους. Ένα λάθος στην άμυνα και ισοπαλία. Χαμένοι βαθμοί. Η ομάδα δεν θα σκοράρει πάντα 4 ή 5 τέρματα. Θα πρέπει να ελαχιστοποιήσει τα αμυντικά λάθη. Γιατί αυτά κόβουν βαθμούς και κόβουν και την φόρα του Συλλόγου.
Η ομάδα του Ρότζερς πρέπει να πετύχει τον στόχο της κατάκτησης μίας θέσης που οδηγεί στο Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης χρονιάς για πολλούς λόγους. Καταρχήν θα έχει πετύχει τον στόχο της χρονιάς. Δεύτερον, θα έχει καταφέρει να ανέβει και πάλι στα υψηλά επίπεδα από τα οποία τα τελευταία χρόνια απέχει. Και τρίτον, θα έχει την δυνατότητα και το διαπραγματευτικό ατού να φέρει ακόμα περισσότερους παίκτες παγκόσμιας κλάσης.
