Για τον Ανδρίτσο…
Έχει περάσει αρκετός χρόνος από τη μέρα που ο Λιβέρης σώθηκε, ως εκ θαύματος (ο μόνος από τους εμπλεκομένους), από εκείνη τη τρομερή έκρηξη που στοίχισε τη ζωή σε τόσους ανθρώπους. Ομολογουμένως, τις πρώτες μέρες (όσο δηλαδή πουλούσε το θέμα), γράφτηκαν αρκετά γιά την υπόθεση και τον Λιβέρη ειδικότερα.
Το άξιζε βέβαια γιά το γεγονός και μόνο ότι ο τραυματισμός του οφείλεται στο ότι ξαναμπήκε στό φλεγόμενο μαγαζί, αφού πρωτα έβγαλε τη γυναίκα του και τα παιδιά του, γιά να σώσει κάποια γυναίκα (νομίζω) και έτσι η έκριξη που επακολούθησε τον βρήκε μέσα στο μαγαζί.
Έκτοτε όμως δεν έχω δεί τιποτα, ή σχεδόν τίποτα, γιά τη πορεία της υγείας του ή κάποια είδηση γιαά εκδήλωση συμπαράστασης από τους φιλάθλους, το σύλλογό του (νυν και τέως) ή και τη πολιτεία! Αυτό βέβαια δε σημαίνει υποχρεωτικά ότι δεν υπήρξε ή ακομη ότι δεν συνεχίζει να υπάρχει τέτοια συμπαράσταση (τουλάχιστον έτσι θέλω να ελπίζω), απλά δεν έχω δεί καμιά αναφορά στα ΜΜΕ.
Τον ξεχάσαμε μήπως; Καλό ίσως θα ήταν λοιπόν, κάποιο φρεσκάρισμα της μνήμης μας για το ποιός είναι ο Λιβέρης Ανδρίτσος. Κατ’ αρχήν πρέπει να δηλώσω ότι, δεν είμαι οπαδός του Πανιώνιου ή του Παναθηναϊκού (Αεκτσής είμαι) και δεν ξέρω προσωπικά τον Κο. Ανδρίτσο. Δεν ξεχνώ όμως ποτέ (αλήθεια, πόσοι το θυμούνται ή το ξέρουν καν) ότι ο Λιβέρης είναι ο παικτης που στον τελικό του 87, πέρα από τη πολύ καλή του απόδοση σ’ εκείνο το παιχνίδι, μας έδωσε δικαίωμα στην ελπίδα, το δικαίωμα δηλαδή να διεκδικήσουμε το τρόπαιο στη παράταση.
Ας θυμηθούμε τί έγινε. Χάναμε, δευτερόλεπτα πρίν τη λήξη, με 87-89 και κερδίσαμε φάουλ και δύο βολές με τον Αδρίτσο. Αν τις έβαζε ισοφαρίζαμε και πηγαίναμε παράταση, αν όχι …. πηγαίναμε σπίτια μας. Η ευθύνη τεράστια. Μιά Ελλάδα ολόκληρη να κρέμεται στα χέρια του Λιβέρη! Δεν υπήρχε περιθόριο σφάλματος. Μέσα ή έξω, τώρα ή ποτέ, ελπίδα ή καταστροφή!
Ο Καμπούρης, που πραγματικά μας έδωσε το Πρωτάθλημα και που αξίζει όλους τους έπαίνους και τη φήμη που τον ακολουθεί μέχρι τώρα, και μόνο μία να έβαζε, αν δεν απαντούσαν οι Ρώσοι στα ελάχιστα δευτερόλεπτα που έμεναν, πάλι νικητές ήμασταν. Και καμμία να έβαζε, υπό τις ίδιες προϋποθέσεις, πηγαίναμε παράταση κι ελπίζαμε ακόμα.
Ο Λιβέρης όμως; Ή του ύψους ή του βάθους. Ή και τις δύο ή … τίποτα. Και αυτός, σηκώνοντας όλη την Ελλάδα στις πλάτες του, με Ολύμπια ψυχραιμία και επιστρατεύοντας τη τεράστια πείρα του, βάζει τη πρώτη και μετά και τη δεύτερη! Δύο στις δύο. Όλη η Ελλάδα, που κρατούσε την αναπνοή της μπας και ενοχλήσουμε το Λιβέρη, ανάσανε με ανακούφιση. Ισοπαλία, παράταση και τα υπόλοιπα είναι Ιστορία πλέον. ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΕΥΡΩΠΗΣ!!!
Ποιός όμως θυμάται εκείνες τις βολές του Αδρίτσου; Ελάχιστοι ίσως, ειδικά αν συγκριθούν μ’ αυτούς που θυμούνται τις βολές του Καμπούρη. Κι όμως, η κρισιμότητά τους ήταν, κατά τη γνώμη μου φυσικά, πολλαπλάσια αυτών του “Αγαθού Γίγαντα”. Ναι, μεγάλος ο Αργύρης αλλα εξίσου μεγάλος και ο Ανδρίτσος.
Ας του το αναγνωρίσουμε επιτέλους. Και ας το δείξουμε έμπρακτα όλοι μας, ο καθένας από τη σκοπιά του, τώρα που έχει την ανάγκη μας. Εστω κι αν αυτό – και το εύχομαι ολόψυχα – είναι μόνο ηθική συμπαράσταση, ή ακόμη περισσότερο, αν χρειάζεται και υλική και ιατρική συμπαράσταση. Το αξίζει και του το χρωστάμε.
Με την ευχή μου γιά ταχεία και ολική αποκατάσταση της υγείας του Λιβέρη,
Ευχαριστώ γιά τη φιλοξενεία,
Πάνος Χατζηκωνσταντίνου
