Η τρομοκρατία που μας αξίζει

Νομίζω μάλιστα ότι ένα μεγάλο μέρος του κόσμου, του κόσμου που έχει απομείνει στα γήπεδα τέλος πάντων, καμαρώνει κιόλας για τέτοιου τύπου νίκες. Γουστάρει να φοβάται ο διαιτητής να δώσει μια δίκαιη αποβολή, γουστάρει να βλέπει τους ποδοσφαιριστές του αντιπάλου έντρομους, γουστάρει να νιώθει ότι έφτιαξε μια ζούγκλά χάρη στην οποία επικράτησε η ομάδα του. Μεγαλώνει ο ανδρισμός του. Και μετά κατουράει λίγο και επιστρέφει στα κυβικά του.

Για τελειώνουμε με τα παραμύθια: Δεν υπάρχουν καλές έδρες στην Ελλάδα. Καλή έδρα είναι το «Άνφιλντ». Πάντα γεμάτο κι ας έχει η Λίβερπουλ να πάρει πρωτάθλημα περισσότερα από είκοσι χρόνια, πάντα με το “You’ll never walk alone” στην αρχή και στο τέλος του αγώνα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, δίχως γιούχα στα πανάκριβα ταγάρια που έχουν φορέσει τη φανέλα της ομάδας (α ρε Άντι Κάρολ…) και παρ’ όλα αυτά καυτό όσο δεν παίρνει. Όταν το «Άνφιλντ» γέρνει, η κατηφόρα μπορεί να σε καταστρέψει! Ρωτήστε και την Άρσεναλ.

Καλή έδρα δεν είναι η Τούμπα, με τις εισβολές και τις διακοπές του πρόσφατου παρελθόντος, με τα καταστροφικά επεισόδια στο ματς με τον Ραπίντ που ίσως στοίχισαν στην ομάδα καμιά εικοσαριά εκατομμύρια, με τον διαρκή διχασμό στην κερκίδα πότε για τον Σαλπιγγίδη, πότε για τον Κάτσε, πότε για τον Βρύζα και τον Ζαγοράκη, με τις βρισιές και τα σπασμένα αυτοκίνητα μετά από ήττες, με την απαξίωση ποδοσφαιριστών που βγήκαν από τα σπλάχνα του «Δικεφάλου» όπως ο Κλάους.

Καλή έδρα δεν είναι η Λεωφόρος (ή και το ΟΑΚΑ), με τις κροτίδες να σκάνε στα χέρια ποδοσφαιριστών, με τα κατεβασμένα μούτρα του Ευθυμιάδη, με την ατελείωτη γκρίνια για τα διοικητικά, με την ισοπέδωση της γενιάς του Γκουμομπασινάδων, με τους οπαδούς να εισβάλλουν στον αγωνιστικό χώρο επειδή ο Ολυμπιακός νίκησε.

Καλή έδρα δεν είναι το «Καραϊσκάκη», με τα ντου στα δημοσιογραφικά θεωρεία, με τη μικροφωνική εγκατάσταση στη θύρα 7 για να ακούμε όλοι τον Τσουκαλά να βρίζει μανάδες, με τα μπινελίκια στον Σωκράτη Κόκκαλη επειδή έχασε ένα πρωτάθλημα μετά από καμιά δεκαριά κερδισμένα, με τα κλωτσομπούνια στον Τζιμπρίλ Σισέ, ή ακόμα και με το ιερό πάθος με το οποίο πανηγυρίστηκε το πρωτάθλημα του Βάλνερ.

Καλή έδρα δεν είναι ούτε η Φιλαδέλφεια (και το ΟΑΚΑ πάλι) με τα εμετικά πανό για τον Μπάγεβιτς και τους πυροβολισμούς στα Member’s Club, ούτε το «Βικελίδης» με τους χτιστούς που σουλατσάρουν σε αποδυτήρια και αγωνιστικό χώρο και χτυπάνε τερματοφύλακες (Αμπάρης, Χαλκιάς) κ.λ.π. Καλές έδρες δεν είναι φυσικά ούτε το κλειστό του ΣΕΦ ή το κλειστό του ΟΑΚΑ.

Αυτό που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε «καλή έδρα» έχει εξελιχθεί σε μια μάζωξη κομπλεξικών που φτιάχνονται στην ιδέα «ή κερδίζουμε ή δεν τελειώνει», γουστάρουν τραμπούκους προέδρους και νίκες «τσαμπουκαλίδικες, ανδρικές». Που πάει να πει πούστικες και άνανδρες. Ένας συρφετός ανοησίας, στον οποίο μπλέκονται επίσης δημοσιογράφοι (διαβάστε τους αρθρογράφους του Άρη και πώς θα δικαιολογήσουν ότι συνέβη στον αγώνα με τον Πανιώνιο), οπαδικά πρωτοσέλιδα αλλά και οι ίδιοι ποδοσφαιριστές που σπεύδουν να αφιερώσουν τη νίκη στον «υπέροχο λαό».

Υπάρχουν και οι άλλοι θα μου πείτε. Που αγαπάνε την ομάδα τους (και το ποδόσφαιρο) με πάθος και θέλουν μόνο να φωνάξουν για πάρτη της. Υπάρχουν αλήθεια; Και που ακριβώς είναι; Θέλω να τους δω, θέλω να τους ακούσω. Αλλά η ηχορύπανση του «δωδέκατου παίκτη», της «καυτής έδρας», των «είναι πουτάνες όλων των … οι μάνες» δε με αφήνει.