Επιστρέφοντας στην Αθήνα…

Εφυγα για διακοπές, γύρισα από τις διακοπές και τα πράγματα παραμένουν ως είχαν. Παχυλοί τίτλοι εφημερίδων με δεκάδες υποψήφιους μεταγραφικούς στόχους, δεκάδες συμπεράσματα από τα φιλικά των ομάδων στα βουνά, δεκάδες αναλύσεις για το τι θα δούμε στο νέο πρωτάθλημα και ο Καστίγιο να αποχωρεί από τον Ολυμπιακό.

Σα να μην έλειψα μια μέρα. Βέβαια, αυτό που μου έκανε αλγεινή εντύπωση ήταν η στάση του Καστίγιο προς τους δημοσιογράφους που βρέθηκαν στην αποχαιρετιστήρια συνέντευξη Τύπου. Θέλοντας να προκαλέσει ντόρο και να κερδίσει ακόμα 15 λεπτά δημοσιότητας, ο πλούσιος σε ταλέντο, αλλά ανώριμος ποδοσφαιριστής προτίμησε να μιλήσει ισπανικά χωρίς ελληνική μετάφραση (με λίγα λόγια, κανένας σεβασμός προς τους Ελληνες εκπροσώπους του Τύπου), απαίτησε πως δεν θα δεχθεί ερωτήσεις, ευχαρίστησε τον Σωκράτη Κόκκαλη, τον Νίκο Αλέφαντο μέχρι τον μάγειρα του Ρέντη και στο τέλος, νομίζοντας πως θα κάνει θόρυβο, εξαπέλυσε επίθεση προς τον Πέτρο Κόκκαλη.

Αγαπητέ Νέρι μέχρι στιγμής δεν έχεις καταφέρει να ξεπεράσεις ποδοσφαιρικά τον φίλο σου και πρώην συμπαίκτη σου Ριβάλντο. Από το μεσημέρι της Παρασκευής δεν τον ξεπέρασες ούτε επικοινωνιακά. Ακολουθώντας το παράδειγμα του Βραζιλιάνου, θέλησες να παραχωρήσεις συνέντευξη Τύπου για να εξηγήσεις τους λόγους που αποχώρησες από τον Ολυμπιακό. Το μόνο που κατάφερες είναι να σχηματίσεις μια άσχημη εικόνα προς το πρόσωπό σου. Τουλάχιστον εμένα με πείραξες πάρα πολύ.

Εχεις κάθε δικαίωμα να τα έχεις με τον Πέτρο Κόκκαλη. Εχεις κάθε δικαίωμα να ευχαριστείς όποιον θες. Δεν έχεις κανένα δικαίωμα, όμως, να συμπεριφέρεσαι σαν τον Μέγα Ναπολέοντα και να νομίζεις ότι η γη είναι ένα διαμαντένιο σκουλαρίκι στο αυτί σου. Δες το παράδειγμα του φίλους σου Ριβάλντο και θα καταλάβεις. Να μου πεις, εδώ τόσοι και τόσοι προπονητές δεν κατάφεραν να χωρέσουν στο εξαιρετικό σου ποδοσφαιρικό καλούπι λίγη σοβαρότητα και ωριμότητα, θα τα καταφέρω εγώ ή ο καθένας; Α, ξέχασα. Ο αγαπημένος σου προπονητής ήταν ο Νίκος Αλέφαντος. Φυσιολογικό, αφού ο κυρ-Νικόλας δεν σου χάλαγε χατίρι και όποιος δεν σου χαλάει χατίρι γίνεται φίλος σου.

Ο Ρόμαν Αμπράμοβιτς δεν έδωσε τα λεφτά που έδωσε η Σαχτάρ για να σε αποκτήσει. Ηθελα, όμως, να δω αν πήγαινες στην Τσέλσι πως θα συμπεριφερόσουν απέναντι στον Ζοσέ Μουρίνιο.

Θα αναρωτηθείτε γιατί τέτοιο μένος απέναντι στον Καστίγιο. Σίγουρα δεν με πείραξε ο ήλιος, ούτε η ζέστη, αλλά ούτε η επιστροφή μου στο κλεινόν άστυ. Με πείραξε η στάση του «μικρού» (το παρατσούκλι του έχει μείνει) που απέδειξε για μία ακόμη φορά πως τα μυαλά είναι πάνω από το κεφάλι του. Κρίμα, γιατί είναι ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ποδοσφαιριστής.

ΥΓ: Την Παρασκευή αντιμετωπίσαμε κάποια σοβαρά προβλήματα με το internet με αποτέλεσμα κάποιοι συντάκτες του contra και του cosmo να δουλέψουν για λίγη ώρα από internet cafe. Πέρασα κι εγώ μια βόλτα να δω τι γίνεται σε αυτούς τους χώρους και απογοητεύτηκα. Δεκάδες πιτσιρίκια κολλημένα για ώρες μπροστά στην οθόνη, με ένα τσιγάρο στο χέρι και στόμα χειρότερο από βόθρο. Κάτι τέτοια βλέπω και νομίζω ότι έχω μεγαλώσει υπερβολικά. Κάποια στιγμή πρέπει να γράψω κάτι γι’αυτό το θέμα…

ΥΓ2: Γυρνώντας από τις καλοκαιρινές μου διακοπές κατάλαβα –για μία ακόμη φορά- κάποια πράγματα:

• Η προετοιμασία για τις διακοπές σου κοστίζει περισσότερο από τις ίδιες τις διακοπές.
• Γεμίζεις τη βαλίτσα σου με ανούσια πράγματα, τα οποία ουδέποτε θα χρησιμοποιήσεις.
• Οσες μέρες και να πας διακοπές δεν σου φτάνουν. Θα γυρίζεις νομίζοντας ότι έχεις ξεκουραστεί, ψυχικά και σωματικά, αλλά μετά από 1-2 μέρες θα σκέφτεσαι τις επόμενες διακοπές.
• Για να βρεις ταξί στο λιμάνι του Πειραιά, πρέπει να είσαι υπομονετικός, να αποφεύγεις τους καυγάδες, να έχεις γερό πορτοφόλι και να είσαι προετοιμασμένος ότι δεν θα είσαι μόνος σου στην κούρσα.
• Και τέλος: Ο τρόπος με τον οποίο κάνει διακοπές ο Ελληνας (συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου) μου θυμίζει την προετοιμασία για να βγεις ραντεβού με τη Μόνικα Μπελούτσι, η οποία τελικά θα σε… στήσει.