Πρόεδρος με δίχτυ ασφαλείας
Μόνο κάποιος που προσγειώθηκε πρόσφατα στη γη και πληροφορήθηκε το εν δυνάμει συναινετικό πνεύμα που επικρατεί στη Super League θα μπορούσε να πιστέψει ότι κάτι αλλάζει στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Οι υπόλοιποι μόνο αν έχουν οργιάζουσα φαντασία μπορούν να πιστέψουν ότι επιτέλους ήρθε η ώρα κάποια πράγματα να μπουν στην θέση τους.
Οποιος ανατρέξει στο αρχείο των εφημερίδων στα μέσα της δεκαετίας του 1990 και ξεφυλλίσει τις ποδοσφαιρικές σελίδες, θα συναντήσει τα ονόματα του Βαρδινογιάννη, του Κόκκαλη, του Μπέου, του Λούβαρη, του Πανόπουλου, του Γιδόπουλου, του Θεοδωρίδη και όχι μόνο, οι οποίοι ήταν στην πρώτη γραμμή του αθλήματος. Δεκαπέντε χρόνια μετά, στην φωτογραφία της τελευταίας συνεδρίασης της Super League, τα περισσότερα πρόσωπα είναι γνωστά γιατί προσφέρουν παραγοντικές υπηρεσίες σ’ όλο αυτό το διάστημα.
Το αν αυτές οι υπηρεσίες είναι υψηλού ή χαμηλού επιπέδου, μπορεί ο καθένας να το κρίνει. Πιθανή απουσία όλων αυτών από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο θα ήταν προσφορά αγάπης στο άθλημα που κατά δήλωσή τους λάτρεψαν. Με παλιό ύφασμα καινούργιο κοστούμι δεν γίνεται, όπως λένε και οι ράπτες του Κολωνακίου.
Το ρίσκο Ζαγοράκη
Ο Θοδωρής Ζαγοράκης θα μπορούσε να προσφέρει μανδύα αξιοπιστίας στη Super League εφόσον αναλάμβανε την προεδρία ως πρόταση κοινής αποδοχής, αλλά τα πράγματα δεν είναι απλά. Παιδί που ασπάζεται τις αστικές του καταβολές σαν Ευαγγέλιο, θα πάρει την απόφαση να πει το “ναι” μόνο αν είναι σίγουρος ότι δεν θα του τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια. Χαρακτήρας χαμηλών τόνων, δεν του αρέσουν τα πολλά πολλά και κυρίως όταν βρίσκεται μακριά από τον φυσικό του χώρο, το γήπεδο.
Λίγους μήνες πριν το EURO της Αυστρίας και της Ελβετίας συναντήθηκα με τον Βασίλη Γκαγκάτση σε χορηγική εκδήλωση της ΕΠΟ και επί μία ώρα (και βάλε) μου ανέλυε πώς ο Ζαγοράκης απεχθάνεται τη δημοσιότητα. Στην ουσία μου έλεγε τον πόνο του, γιατί είχε φάει πολλές ώρες να τον πείσει ένα χρόνο νωρίτερα να πει δυο λόγια στην εκδήλωση που έγινε στο Μέγαρο για τον τελικό του Champions League.
Ο χαρακτήρας του Ζαγοράκη δεν έχει αλλάξει και πολύ. Είναι απολαυστικός στο φυσικό του περιβάλλον που είναι η Τούμπα ή όταν παίζει 5Χ5 με τον Πουρλιοτόπουλο και κάτι παλιόφιλους, ενώ ζορίζεται όταν πρέπει να πάει σε κάθε είδους gala.
Καλύτερα στην ΕΠΟ
Η πρόταση να αναλάβει πρόεδρος της Super League είναι αλήθεια ότι τον έχει κολακεύσει. Ξέρει όμως ότι αν εκλεγεί δεν θα δουλέψει με δίχτυ ασφαλείας όπως στον ΠΑΟΚ. Ξέρει ακόμη ότι εύκολα μπορεί να στηθεί “μηχανισμός” απαξίωσης από τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό αν κάτι τους πάει στραβά. Συγχρόνως, η παρουσία του στην προεδρία της Super League θα έχει αμφίβολα οφέλη για τον ΠΑΟΚ. Αν θέλει ο Ζαγοράκης να ασχοληθεί με την κεντρική εξουσία του ποδοσφαίρου, καλύτερα να βάλει πλώρη για την προεδρία της ΕΠΟ το 2012.
Εκεί ευκολότερα θα πείσει τους ποδοσφαιροπατέρες (τουλάχιστον των 29 από τις 57 Ενώσεις που τον απόλαυσαν στο Euro 2004 προσκεκλημένοι στα charter της χαράς). Κι έτσι και πάρει το “μαγαζί”, δεν τον κουνάει κανείς για τέσσερα χρόνια. Άλλωστε σε μία τέτοια προσπάθεια θα έχει και την τεχνογνωσία του κουμπάρου του Βασίλη Γκαγκάτση.
