ΠΑΟΚ μία από τα ίδια, εκτός και αν…
Ο Στέλιος Γρηγοριάδης καταγράφει τα θετικά στοιχεία και τις αδυναμίες του ΠΑΟΚ, μετά και το φιλικό ματς με τη Νάπολι, τονίζοντας την ανάγκη για την ενίσχυση του ρόστερ του Δικεφάλου του Βορρά με δυο-τρεις πραγματικά ποιοτικούς παίκτες.
Ο φιλικός αγώνας με τη Νάπολι αποτελεί το πιο αξιόπιστο, μέχρι στιγμής, τεστ για τον ΠΑΟΚ, δεν προσφέρεται, όμως, για εξαγωγή οριστικών συμπερασμάτων. Όχι μόνο γιατί έγινε 20 μέρες πριν την έναρξη των επίσημων υποχρεώσεων της ομάδας, αλλά και γιατί δεν έχουν κάνει ακόμη την εμφάνισή τους οι διεθνείς Σαλπιγγίδης, Τζιόλης, Τζαβέλας, Γλύκος και, βέβαια, αυτοί που πρόκειται να αποκτηθούν.
Πριν προσπαθήσουμε να διυλίσουμε τον κώνωπα, με βάση όσα είδαμε στο ματς του Σαν Πάολο, αισθάνομαι την ανάγκη να τονίσω, χωρίς περιστροφές και υπεκφυγές, αυτό που πιστεύω: Ούτε ο φετινός ΠΑΟΚ θα είναι ικανός να ανταγωνιστεί τον Ολυμπιακό για να διεκδικήσει και, πολύ περισσότερο, να κερδίσει το Πρωτάθλημα. Ούτε ο φετινός ΠΑΟΚ θα μπορεί να θεωρηθεί λογικό φαβορί για την κατάκτηση του Κυπέλλου. Και ο φετινός ΠΑΟΚ δεν θα έχει πολλές ελπίδες να κάνει μια καλύτερη πορεία από τις προηγούμενες στο Europa League. Δεν αποκλείεται να τεθούν οι βάσεις για τη δημιουργία μιας ποιοτικής ομάδας που θα αναδειχτεί στο μέλλον, με την αξιοποίηση αρκετών πιτσιρικάδων, ωστόσο ο πήχης των απαιτήσεων για την αμέσως επόμενη αγωνιστική περίοδο, πρέπει να μπει σε ρεαλιστικό ύψος. Αν τοποθετηθεί πολύ ψηλά, το πιο πιθανό είναι η ομάδα να περάσει από κάτω…
Θα αλλάξω ευχαρίστως την άποψη (και την πρόβλεψη) αυτή εάν οι παίκτες που πρόκειται να αποκτηθούν είναι τόσο ποιοτικοί που θα μπορούν να κάνουν τη μεγάλη διαφορά. Δεν πιστεύω, πάντως, ότι ο ΠΑΟΚ έχει τη διάθεση (και τη δυνατότητα) να αποκτήσει τέτοιους παίκτες, οπότε με την προσθήκη τους η ποιότητα του ρόστερ συνολικά δεν περιμένω να ανεβεί θεαματικά. Μακάρι να διαψευστώ…
Δύο είναι τα θετικά στοιχεία που εντοπίζω στον ΠΑΟΚ αυτή τη στιγμή. Το πρώτο: Φαίνεται να πιάνει τόπο η δουλειά του Άγγελου Αναστασιάδη στη νοοτροπία και στα καθαρά αγωνιστικά θέματα. Το δεύτερο: Αρκετοί νεαροί πείθουν ότι μπορεί ο ΠΑΟΚ να βασιστεί πάνω τους.
Σε ό,τι αφορά τη νοοτροπία, ο Άγγελος έχει πείσει τους παίκτες του, μικρούς και μεγάλους, ότι φορούν μια βαριά φανέλα. Ότι είναι μέλη μιας σπουδαίας, ιστορικής ομάδας, συνεπώς δεν πρέπει να φοβούνται κανέναν αντίπαλο, όσο κι αν είναι, θεωρητικά, ανώτερος. Οι πιτσιρικάδες μπήκαν άφοβα στο δεύτερο ημίχρονο και ήταν καλύτεροι από τους πιο έμπειρους που αγωνίστηκαν κόντρα στη Νάπολι, στο πρώτο. Δεν είναι τυχαίο και συμπτωματικό αυτό. Αλλά και από άποψη τακτικής, η ομάδα εφαρμόζει όσα οι παίκτες έχουν διδαχτεί στις προπονήσεις. Ο ΠΑΟΚ δείχνει ότι ακολουθεί συγκεκριμένες τακτικές, ανάλογα με τις περιστάσεις και τις εντολές του προπονητή. Είναι αυτό που έλειπε, ας πούμε πέρσι, επί Χουμπ Στέφενς. Κοιταζόμασταν επί μήνες και αναρωτιόμασταν: Τι παίζει ο ΠΑΟΚ; Ποιο είναι το στιλ του; Ποια είναι η τακτική του; Απάντηση δεν πήραμε ποτέ…
Από τους νεαρούς, κανείς δεν βγάζει μάτια, αρκετοί, όμως, δείχνουν ικανοί να προσφέρουν. Ο Ποζατζίδης, ο Σαββίδης, ο Τζανδάρης, ο Γιακουμής, που άρχισε να ωριμάζει, έρχονται να προστεθούν δίπλα στον Κίτσιου, τον Κάτσε, τον Κουλούρη, αλλά και τον Κωνσταντινίδη, που έχει πολλά περιθώρια βελτίωσης εάν απαλλαγεί από το άγχος της διάκρισης. Και υπάρχουν και οι υπόλοιποι που θα προσπαθήσουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στα επόμενα φιλικά, φιλοδοξώντας να πείσουν τον Αναστασιάδη να τους διατηρήσει στον ΠΑΟΚ και να μη τους στείλει δανεικούς σε άλλες ομάδες. Ξαναλέω ότι κανένα από αυτά τα παιδιά δεν εντυπωσιάζει, πολλά όμως δείχνουν ότι έχουν τα προσόντα να κάνουν καριέρα, έχοντας δίπλα τους έναν προπονητή που ξέρει πώς να τα “δουλέψει”.
Από εκεί και πέρα, είναι πασιφανές ότι η ομάδα χρειάζεται και άλλες μεταγραφές. Η ανάγκη για την απόκτηση ενός κεντρικού αμυντικού γίνεται αντιληπτή ακόμη και από έναν αδαή. Όπως και η ανάγκη για την απόκτηση ενός επιτελικού χαφ, ίσως και ενός γκολτζή. Στο κέντρο άμυνας υπάρχει θέμα, στην επίθεση πάντα χρειάζονται πολλές εναλλακτικές λύσεις, όσο για τα χαφ συμβαίνει μέχρι στιγμής αυτό που φοβόμουν. Ο ΠΑΟΚ δεν διαθέτει την ηγετική φυσιογνωμία που, με τη δεξιοτεχνία, την ταχύτητα, την ευστροφία και τη φαντασία της, θα μπορεί να κατευθύνει όλη την ομάδα. Παίκτες που να μπορούν να κάνουν παιχνίδι, όπως λέμε, δεν υπάρχουν πολλοί. Υπήρχε μια ελπίδα μην τυχόν και αρχίσει φέτος να τα καταφέρνει καλύτερα στον ρόλο του οργανωτή ο Μάρτενς, αλλά ο Βέλγος εξακολουθεί να είναι αλλού. Σε καμία περίπτωση δεν πείθει ότι μπορεί να γίνει ο ηγέτης αυτής της ομάδας.
Από τις μεταγραφές που έγιναν έως σήμερα, εκείνος που σαφώς ξεχωρίζει είναι ο Μακ. Ο Σλοβάκος δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να προσαρμοστεί και, έχοντας ήδη κάνει προετοιμασία με τη Νιρεμβέργη, θεωρήθηκε αμέσως βασικός στην ομάδα. Στην πορεία έδειξε και την ποιότητά του. Πιστεύω ότι έχει να δώσει και ότι θα βοηθήσει σημαντικά. Ο Γκολάσα είναι ρολίστας, ο Ρατς το ίδιο, ο Περέιρα είναι νωρίς να κριθεί, καθώς ακόμη δεν έχει καταλάβει πού βρίσκεται, αλλά και οι τέσσερις νεοφερμένοι σίγουρα δεν είναι οι παίκτες που θα ανεβάσουν επίπεδο την ομάδα. Εύχομαι να ετοιμάζουν δυο-τρεις ευχάριστες εκπλήξεις στο υπόλοιπο της μεταγραφικής περιόδου ο Ιβάν Σαββίδης και ο Άγγελος Αναστασιάδης, μην τυχόν και αρχίσουμε να πιστεύουμε ότι ο φετινός ΠΑΟΚ μπορεί να κάνει ένα βήμα περισσότερο από τον περσινό. Μην τυχόν δηλαδή σχηματιστεί τελικά (έστω και πολύ καθυστερημένα) μια ομάδα που δεν θα είναι ικανή να ανταποκριθεί μόνο στους αυτονόητους για τον ΠΑΟΚ στόχους, αλλά και σ’ αυτούς που κάποτε πρέπει να τεθούν, αφού μιλάμε για τον ΠΑΟΚ του επενδυτή Ιβάν Σαββίδη και όχι για τον ΠΑΟΚ του επενδυτή λαού…
