Ανευ νοήματος

Ένας πάταγος άνευ προηγουμένου με τον Κωνσταντόπουλο. Ένας χαμός. Λογικό, καθώς η επιλογή Τζίγκερ προσφέρεται για σούσουρο. Όλη η Ελλάδα αυτό συζητάει, όλοι το όνομά του έχουν στο στόμα τους, είτε είναι Παναθηναϊκοί, είτε όχι, είτε ασχολούνται με την μπάλα, είτε όχι. Σοκ και δέος και στα ΜΜΕ, με τον καθένα να γράφει το μακρύ και το κοντό του, ακόμα χειρότερα τα πράγματα στις εκπομπές επικοινωνίας.

Κι όλα αυτά γιατί; Για κάτι χωρίς κανένα νόημα. Τι αλλάζει δηλαδή; Το αν είναι ικανοποιημένοι οι οπαδοί του Παναθηναϊκού; Οι ορκισμένοι εχθροί του Τζίγκερ, είτε οι αυθόρμητοι είτε οι καθοδηγούμενοι, δεν πρόκειται να άλλαζαν διάθεση απέναντί του, όποιον κι αν έβαζε πρόεδρο. Δεν περίμεναν τον Κωνσταντόπουλο για να είναι έξαλλοι και να φωνάζουν “φύγε”. Ούτε θα έλεγαν “ζήτω ο ραλλίστας” αν η επιλογή ήταν πχ ο Σαραβάκος. Απλώς θα έλεγαν “σωστή επιλογή” και θα περίμεναν την πρώτη στραβοκλωτσιά του Βύντρα για να ξεσηκωθούν και να φωνάζουν “πούλα”.

Αντίστοιχα, οι τζιγκερικοί, αυθόρμητοι και μη, θα χαρακτήριζαν σοφή την κίνηση του Βαρδινογιάννη, ακόμα κι αν έκανε πρόεδρο τον Πέτρο Κόκκαλη, τον Γιώργο Αμανατίδη ή τη Τζούλια Αλεξανδράτου. Καμία διαφορά δεν θα είχε. Πάντα θα βρίσκονταν επιχειρήματα για τους αρθρογράφους και τους “αυθόρμητους” ακροάτες που θα έβγαιναν στον αέρα. Ο,τι κι αν διάλεγε ο πεφωτισμένος τους ηγέτης, οι “πιστοί” αυτοί θα το υποστήριζαν με τη ζωή τους, θα έβρισκαν τρόπους και λογικές να το δουν και να το παρουσιάσουν ως σωστό.

Τί μένει; Η ουσία, που είναι πως ο Τζίγκερ έπρεπε να διαλέξει κάποιον απλώς γιατί έπρεπε να το κάνει. Αν ήταν στο χέρι του, δεν θα έβαζε κανέναν. Νιόπλιας στον πάγκο, Φρέιτας τεχνικός διευθυντής, Γόντικας στο καθημερινό τρέξιμο του μαγαζιού, άντε κι ένας παλαίμαχος για γενικός αρχηγός, σε Τάσο Μητρόπουλο. Δεν χρειάζεται άλλος, η μόνη του χρησιμότητα είναι η εκπροσώπηση στη Λίγκα. Είτε με πρόεδρο, είτε χωρίς, είτε με Κωνσταντόπουλο, είτε με Σαραβάκο, το πράγμα θα τρέξει όπως θέλει ο Βαρδινογιάννης. He is back, με ο,τι αυτό συνεπάγεται.

Ναι, μπορεί να γίνει κουβέντα για το “γιατί ο Κωνσταντόπουλος, τι σηματοδοτεί, τι συνεπάγεται, ποια τα οφέλη, ποια τα μείον, κτλ”. Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Σημασία έχει πως ο Τζίγκερ θα τρέξει την ομάδα όπως θέλει αυτός και πως για μια ακόμη φορά έδειξε πως δεν ενδιαφέρεται για “κινήσεις που κερδίζουν τον κόσμο”.

Στο φινάλε, οι οπαδοί του Παναθηναϊκού που έχουν τρελλαθεί κι είναι σοκαρισμένοι, ας αναρωτηθούν τι προτιμούν. Έναν πρόεδρο που δεν γουστάρουν ή μεταγγραφές που δεν γουστάρουν; Τί έχει σημασία, τι παίζει τον πραγματικό και σημαντικό ρόλο; Να έχουν πρόεδρο που δεν προκαλεί τα γέλια των ολυμπιακών ή να έχουν ομάδα που δεν προκαλεί τα γέλια των ολυμπιακών; Ο Τζίγκερ είναι το αφεντικό, είτε τους αρέσει είτε όχι. Ε, αν έχουν μια ομάδα που γουστάρουν, τα άλλα είναι ψιλά γράμματα. Εκτός αν θα άλλαζαν άποψη για τον Ραγκουέλ, τον Μίτου και τον Σκάτσελ επειδή ο πρόεδρος που θα είχε τότε ο Τζίγκερ θα ήταν της αρεσκείας τους. Σοβαροί να είμαστε, το χορτάρι τους πονούσε, όχι το ποιος είναι πρόεδρος.

Πέραν αυτών, δυο τελευταία ζητήματα. Πέθανα στο γέλιο όταν διάβασα αρκετούς να μιλάνε για το πόσο “ανώτερου επιπέδου” είναι ο Κωνσταντόπουλος σε σχέση με τον χώρο του ποδοσφαίρου. Δεν εννοώ κάτι για τον ίδιο τον άνθρωπο, προς Θεού. Απλώς, με πολιτικούς συνδιαλέγεται τόσα χρόνια, όχι με Νομπελίστες. Διάβασα κάπου πως “Μια βόλτα στην πρώτη συνεδρίαση της Σούπερ Λίγκας θα είναι αρκετή για να διαπιστώσει ο νέος πρόεδρος τη διαφορά αντιλήψεων, αλλά και αισθητικής που θα τον χωρίζει από πολλούς ομοτράπεζούς του.”

Πλάκα κάνουμε; Η αισθητική κι οι αντιλήψεις των προέδρων των ομάδων είναι κατώτερες των αντιστοίχων των πολιτικών; Ναι, δέχομαι πως είναι χαμηλού επιπέδου. Σε κάποιες περιπτώσεις και βρώμικου μπακγκράουντ, σύμφωνοι. Αλλά αυτό συναντάται μόνο στο τραπέζι της Σούπερ Λιγκ; Στη συνεδρίαση της Βουλής παρευρίσκονται αμέμπτου ηθικής και προελεύσεως άνθρωποι και τώρα ο Κωνσταντόπουλος θα σοκαριστεί από τον Μπέο ή από τον Ψωμιάδη; Με τον Τσοχατζόπουλο, τον Ρουσσόπουλο, τον Δούκα, τον Αλογοσκουφη, τον Μαγγίνα, τον Μαντούβαλο και όλους αυτούς καθόταν στα ίδια έδρανα ο Κωνσταντόπουλος. Σιγά τη διαφορά επιπέδου που θα σοκαριστεί κιόλας.

Τέλος, όλοι ασχολούνται με το γιατί ο Τζίγκερ διάλεξε τον Κωνσταντόπουλο. Δεν βρήκα πουθενά κάποια σκέψη για την πλευρά του πολιτικού. Ο Τζίγκερ το έκανε για κάποιους λόγους, ο Κωνσταντόπουλος για ποιούς; Μπήκε φυλακή, ίδρυσε κόμματα, διαγράφηκε, κέρδισε κάποιες μάχες, έχασε μερικές, συμμετείχε σε ιστορικές δίκες, έφτασε κοντά να γίνει πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Δημοκρατίας και όλα αυτά για να γίνει μια μέρα πρόεδρος σε ποδοσφαιρικό σωματείο; Γι’αυτό την έκανε όλη αυτήν την πορεία, γι’αυτό έζησε όπως έζησε; Για να κάτσει μια μέρα στο τραπέζι της Σούπερ Λιγκ;