O ΠΑΟΚ έχει φτιάξει ευρωπαϊκό χαρακτήρα

Υπάρχουν δυο τρόποι να προσεγγίσεις την ισοπαλία του ΠΑΟΚ με τη Σάλκε. Ο πρώτος είναι φυσικά ο συναισθηματικός και συνοψίζεται στο περιεκτικό: Ναι ρε ΠΑΟΚ! Ο Μίροσλαβ Στοχ που στην κοψιά φέρνει επικίνδυνα σε… Κουτσιανικούλη, αλλά σε ποδοσφαιρικό στιλ μοιάζει σαν δυο σταγόνες νερό με τον Αντελίνο Βιεϊρίνια, επιβεβαίωσε την ποιότητά του και πετυχαίνοντας ένα εξαιρετικό γκολ χάρισε στους ΠΑΟΚτσήδες την πρώτη μεγάλη -πως να το πω κομψά- ηδονή της σεζόν.

Ασχέτως τι θα γίνει στη ρεβάνς, για τους χιλιάδες οπαδούς του Δικεφάλου που βρέθηκαν στο Γκελζενκίρχεν, κυρίως εκείνους που ζουν μόνιμα στη Γερμανία, είναι σπουδαίο ότι η βραδιά τους επέτρεψε να πανηγυρίσουν. Και είναι σπουδαίο ότι για τον κόσμο του ΠΑΟΚ η εβδομάδα θα κυλήσει με όνειρα, βάσιμες ελπίδες, μη σας πω και με προβλέψεις για τους αντιπάλους στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ.

Ο δεύτερος τρόπος εντούτοις, ο καθαρά ποδοσφαιρικός, δεν προσφέρεται και για πολλά πανηγύρια. Ο ΠΑΟΚ ήταν κακός στο πρώτο ημίχρονο, βελτιωμένος αλλά όχι πραγματικά καλός στο δεύτερο και πήρε αποτέλεσμα εν μέρει χάρη στη βελτίωσή του, εν μέρει χάρη στην τύχη και εν μέρει χάρη στην κλάση του Στοχ. Ο Σλοβάκος μάλιστα, πριν εξελιχθεί σε ήρωα, κόντεψε να εξελιχθεί σε μοιραίο.

Βλέπετε, στο πρώτο μέρος η αριστερή πλευρά του ΠΑΟΚ είχε τη συνοχή της ελληνικής Aριστεράς. Για την ακρίβεια, έμοιαζε σαφώς πιο απίθανο να βγάλουν συνεργασία της προκοπής ο Λίνο με τον Στοχ από να συνεργαστούν στις επόμενες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ. Η δε τρύπα στην άμυνα, αποτέλεσμα όχι τόσο της απροθυμίας του Στοχ να καλύψει τον βραζιλιάνο μπακ, όσο της ασυνεννοησίας τους, ήταν λίγο μικρότερη από εκείνη του όζοντος. Μονάχα ο Στίβι Γουόντερ δεν θα την έβλεπε.

Ο προπονητής της Σάλκε δεν είναι Στέφενς, αλλά δεν είναι και Στίβι Γουόντερ. Την είδε, και έτσι η ομάδα του έκανε επιθέσεις σχεδόν αποκλειστικά από δεξιά. Σκόραρε και από δεξιά,με το άψογο πλασέ του Φαρφάν. Ο Περουβιανός, εκτός του ότι άνοιξε το σκορ, εξέθεσε ανεπανόρθωτα και την αντίληψη του Χακόμπο που σήκωσε το χέρι, ότι και καλά η μπάλα πάει άουτ. Λίγο προτού τη μαζέψει από τα δίχτυα του.

Στο ίδιο διάστημα, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, η Σάλκε θα μπορούσε να πετύχει και άλλα γκολ. Ο ΠΑΟΚ, αντιθέτως, δεν κρατούσε τη μπάλα με κανένα τρόπο, δεν έβγαζε επίθεση ούτε με αίτηση, έκανε περισσότερα λάθη κι από τα ορθογραφικά στα σχόλια των θυμωμένων αναγνωστών στο ίντερνετ και έχασε μονάχα μια ευκαιρία με τον Λούκας από στημένη φάση.

Στο δεύτερο ημίχρονο, τα πράγματα έγιναν καλύτερα. Ο «Δικέφαλος» αμύνθηκε πιο σωστά (η αναγκαστική αλλαγή του Κάτσε με τον Λόρενς βοήθησε), ο Στοχ με τον Λίνο συγχρονίστηκαν (άρα υπάρχει ελπίδα και για την Αριστερά…), ο Βίτορ ήταν ο κορυφαίος του γηπέδου, η ομάδα πήρε μέτρα στο γήπεδο και εν τέλει πήρε και ένα γκολ σκέτη -για να το ξαναθέσω κομψά– ομορφιά. Και μια ισοπαλία παρακαταθήκη ελπίδας.

Αντί επιλόγου, δυο παρατηρήσεις: Ο ΠΑΟΚ έχει χτίσει χαρακτήρα στην Ευρώπη εδώ και τρία χρόνια. Είτε καλός είτε κακός είτε μέτριος, εκτός έδρας χάνει σπάνια. Για την ακρίβεια, έχει ηττηθεί μόλις δυο φορές. Μία από τη Βιγιαρεάλ τη σεζόν 2010-2011 στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ (δεν του στοίχισε αφού προκρίθηκε τελικά) και μία πέρυσι στην καταστροφική ρεβάνς με τη Ραπίντ Βιέννης. Και δεν έχει αντιμετωπίσει… λιμά, αλλά ομάδες όπως η Σάλκε, η Τότεναμ, η Μέταλιστ, ο Άγιαξ, η Φενέρ κ.α.

Η δεύτερη παρατήρηση είναι κυρίως… τσαντίλα: Στους 100 τύπους που έκαναν τα επεισόδια στο ματς με τη Ραπίντ και στερούν από την Τούμπα μια από τις πιο ιστορικές βραδιές της, κανονικά θα άξιζε η χειρότερη τιμωρία: την ώρα του αγώνα, να κλειστούν όλοι μαζί σε μια μικρή αίθουσα και να ακούν επί ενενήντα λεπτά στη διαπασών Παντελή Παντελίδη! Μη σας πω Άδωνη Γεωργιάδη και σας φανώ εντελώς απάνθρωπος…