Στοχ: από… πρόβλημα, ήρωας!
Στο πρώτο ημίχρονο ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΠΑΟΚ και στο δεύτερο ο παίκτης που έκανε τη διαφορά. Ο Θέμης Καίσαρης γράφει για τις δυο όψεις του Μίροσλαβ Στοχ στη μεγάλη ευρωπαϊκή βραδιά του Δικεφάλου στη "Βέλτινς Αρίνα".
Για ολόκληρο το πρώτο ημίχρονο ο Στοχ ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΠΑΟΚ. Όχι πως όλα τα υπόλοιπα λειτουργούσαν σωστά: η μπάλα δεν έμενε με ασφάλεια στην κατοχή του, οι μέσοι πίεζαν σε λάθος χώρο και χρόνο αφήνοντας τρύπες στο ημικύκλιο, οι αντίπαλοι είχαν άνεση να σημαδέψουν τους συμπαίκτες τους. Ο Στοχ, όμως, ήταν η πιο εμφανής τρύπα. Η Σάλκε, που παραδοσιακά παίζει από αριστερά, τον έβαλε στο σημάδι και έπαιζε διαρκώς από την πλευρά του, αλλάζοντας τελείως επιθετική τακτική.
Πάμπολλες φορές ο Σλοβάκος βρέθηκε εκτός θέσης, άφησε μόνο τον Λίνο και εκεί η Σάλκε έκανε πάρτι. Δεν σκόραρε, αλλά βρήκε ρήγματα και ευκαιρίες, έβαλε στο παιχνίδι τον Φαρφάν, που ήταν σχεδόν άφαντος στα δύο πρώτα παιχνίδια στην Μπουντεσλίγκα. Ο Περουβιανός ζεστάθηκε και την αντάμειψε με τελείωμα που οδήγησε τον Χακόμπο από το “άστην, άουτ” στο “αμάν, πήγε μέσα”.
Κι όμως, ο Στοχ έγινε ήρωας! Πρώτα η Σάλκε ελάττωσε την πίεσή της, “έπεσε” μερικά μέτρα και ο Δικέφαλος “ανάσανε”. Στη συνέχεια, ο Κάτσε έδωσε την ενέργεια που έλειπε από τους χαφ της ομάδας, ο Κλάους την παρουσία που έλειπε από την επίθεση. Και εκεί που επήλθε μια σχετική ισορροπία στην εικόνα του αγώνα, μίλησε η ποιότητα. Αυτή που δεν είχε ο ΠΑΟΚ κόντρα στην Μέταλιστ, αυτή που έχει ο Στοχ και έκανε τη διαφορά.
Κλισέ, αλλά μερικά πράγματα μπορείς να τ’ αποκτήσεις μόνο με λεφτά. Τα σκας και περιμένει την ανταπόδοση στο χορτάρι. Ο Σλοβάκος έκανε αυτό που μόνο εκείνος μπορούσε να κάνει και η μπάλα πήγε στα δίχτυα. Έμενε ο ΠΑΟΚ να προσπαθήσει για να μη δεχθεί δεύτερο γκολ και ο Χακόμπο να βρει τη στιγμή στο τετ-α-τετ του Χέβεντες, για να βάλει το δικό του λιθαράκι στη βραδιά.
Το 1-1 δεν δίνει στον ΠΑΟΚ την πρόκριση. Θα χρειαστεί ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια στην Τούμπα και πολύ καλύτερη εικόνα. Μέχρι τότε, ο Δικέφαλος μπορεί να κρατήσει ότι στο Γκελζενκίρχεν θυμήθηκε ξανά πως είναι η ομάδα που στην Ευρώπη οι αντίπαλοι φτύνουν αίμα για να τη νικήσουν στην έδρα τους.