Ατρόμητος-Ολυμπιακός 1-1: Δύο ομάδες που αρνούνται να χάσουν

Το ματς του Περιστερίου ανέδειξε “ερυθρόλευκη” πρόκριση. Αλλά δεν ανέδειξε νικητή, όπως και τα δύο προηγούμενα για κύπελλο και πρωτάθλημα. Νικητές, όμως, μπορούν να θεωρήσουν εαυτούς όσοι αγαπάνε την τακτική και επέλεξαν να τα παρακολουθήσουν.

Ίδια τακτική αντιμετώπιση

Οι παρόμοιοι σχηματισμοί και οι επιλογές προσώπων των δύο προπονητών προδιέθεταν για αυτό που επιβεβαιώθηκε στο χθεσινό παιχνίδι: ύστερα από το 0-0 του πρώτου αγώνα, κανένας εκ των Παράσχου και Μίτσελ δεν ήταν διατεθειμένος για υψηλά ρίσκα. Ψηλά κορμιά στα στόπερ για τις μονομαχίες σε σέντρες και στημένα, αμυντικογενή κεντρικά χαφ για κλείσιμο διαδρόμων και ποιοτικότεροι μέσοι στα άκρα απετέλεσαν κοινή συνισταμένη για τις δύο ομάδες. Οι βασικότερες διαφορές από την άλλη ήταν:

1. Ο Ισπανός τοποθέτησε κοντά στο φορ έναν επιθετικογενή μέσο (Ντομίνγκες), ενώ ο Παράσχος έναν κλασικότερο “δεύτερο επιθετικό” (Καραμάνο).

2. Ο Ολυμπιακός στόχευσε αποκλειστικά και επίμονα στην τροφοδότηση των άκρων, ενώ ο Ατρόμητος έδειξε να ψάχνει περισσότερες φάσεις από τον άξονα, με διαγώνιες μπαλιές στην πλάτη των στόπερ ή στα πόδια των επιθετικών.

Παρά την σαφή επιλογή των δύο προπονητών να διαφυλάξουν πρωτίστως το μηδέν, το παιχνίδι στο α΄ημίχρονο είχε υψηλό ρυθμό και ένταση, δυνατά, αλλά όχι αντιαθλητικά μαρκαρίσματα και τους παίκτες των δύο ομάδων να εμφανίζονται αποφασισμένοι για την πρόκριση και συγκεντρωμένοι στους τακτικούς ρόλους.

Τα στηρίγματα του Παράσχου

Ο Μακεδόνας τεχνικός στόχευσε και πέτυχε να μην επιτρέψει στον Ολυμπιακό μεγάλα ποσοστά κατοχής σε επικίνδυνες ζώνες. Συγκεκριμένα:

1. Έδωσε σαφείς οδηγίες για στενές αλληλοκαλύψεις στα αμυντικά του άκρα, πλαισιώνοντας τους ακραίους μπακ με τους ακραίους χαφ και το κοντινότερο αμυντικό χαφ. Έτσι, παρά τα συχνά overlap των Μπονγκ και Σαλίνο, διατηρούσε ισαριθμία ή υπεραριθμία 3V2.

2. Σε αντεπιθέσεις των “ερυθρόλευκων” ή σε προσπάθεια γρήγορου επιθετικού transition, Νάστος και Γιαννούλης έβγαιναν πρώτοι στη μπάλα για να διώξουν σε πλάγιο και να δώσουν χρόνο στα χαφ να επιστρέψουν.

3. Όταν τα στόπερ του Ολυμπιακού τροφοδοτούσαν τα αμυντικά χαφ, Δημούτσος και Γκαρσία “έπεφταν” με ταχύτητα στους Εντινγκά και Μανιάτη, γνωρίζοντας τις περιορισμένες δυνατότητές τους με τη μπάλα στα πόδια και τους εξανάγκαζαν σε λάθη ή σε πάσες προς τα πίσω. Στη συνέχεια, οι αμυντικοί χαφ του Ατρόμητου δεν κυνηγούσαν τη μπάλα, αλλά επανακτούσαν θέσεις για βοήθεια προς τα άκρα.

Με την τακτική αυτή ο Ατρόμητος “ακύρωσε” τα επιθετικά όπλα του αντιπάλου.