Ο Ολιβερ Στόουν και ο Καστίγιο
Πάντα γούσταρα τον Όλιβερ Στόουν. Αν κάνει μια ταινία, το πιο πιθανό είναι πως θα την δω, αν όχι στο σινεμά, τότε κάποια στιγμή σπίτι. Δεν είναι πως μ’ αρέσουν όλες οι ταινίες που έχει κάνει. Απλώς γουστάρω τον τρόπο που κάνει ταινίες, που επιλέγει τα θέματά του. Στην ουσία, εδώ και χρόνια σκηνοθετεί ταινίες μόνο για τις εμμονές, του, γι’αυτά που γουστάρει πολύ.
Είχε τρέλα με το Βιετνάμ κι έφτιαξε δυο ταινίες. Μία για το “εκεί”, με το “Platoon”, μία για το “μετά”, με το “Born on the 4rth of July”. Γούσταρε πάντα τα πολιτικά της Αμερικής, οπότε μοιραία έκανε και το “JFK” και το “Nixon”.
Του άρεσε ο Μόρισον, έκανε το “The Doors”. Του άρεσε το ράγκμπι, έκανε το “Any given Sunday”. Του άρεσε ο Μέγας Αλέξανδρος, λογικά έκανε και το “Alexander”. Δεν θα μπορούσε να μην έχει ασχοληθεί με το χρηματιστήριο, οπότε έκανε το “Wall Street”, και φυσικά δεν θα μπορούσε να έχει αφήσει έτσι την 11η Σεπτεμβρίου, οπότε έκανε το “World Trade Center”.
Οι ταινίες μπορεί να μην μοιάζουν μεταξύ τους, αλλά έχουν ένα κοινό στοιχείο. Μοιάζουν με ντοκιμαντέρ. Ναι, εξακολουθούν να είναι ταινίες, δεν αντιλέγω, απλώς έχουν μια περίεργη ματιά στα θέματα που καταπιάνονται. Ο Στόουν κάνει ταινίες τα θέματα που γουστάρει. Κι επειδή δεν θέλει να επηρεαστεί από την αγάπη που έχει για το θέμα, προσπαθεί υπερβολικά να είναι αντικειμενικός. Μοιραία, φτάνει στο σημείο να φωτίζει περισσότερο τις κακές πτυχές του θέματος, να εστιάζει περισσότερο στα αρνητικά. Να καταγράφει, αντί να αποθεώνει. Να κατακρίνει, παρά να ωραιοποιεί. Όσοι γούσταραν τους Doors έφυγαν από το σινεμά βρίζοντας, εκνευρισμένοι από τον τρόπο που ο Στόουν παρούσιαζε τον Μόρισον και το συγκρότημα. Ακόμα και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας δήλωσαν πως τους παρουσίασε πολύ πιο σκοτεινούς και περίεργους από ότι πραγματικά ήταν. Βέβαια, όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο καλύτερη και πιο αληθινή σου φαίνεται η ταινία, τόσο πιο πολύ τον παρεδέχεσαι που δεν σου έδειξε έναν Μόρισον συμπαθητικό.
Το ίδιο συμβαίνει και με το “Any given Sunday”. Ο Στόουν λατρεύει το ράγκμπι κι ήθελε πολύ να κάνει μια ταινία γι’ αυτό. Αντί να το αποθεώσει, το ξεφτίλισε. Ο προπονητής αλκοολικός και κατεστρεμένος, η πρόεδρος μια σκύλα, ο αρχηγός ένας χέστης που κάνει οτι θέλει η γυναίκα του, το ανερχόμενο ταλέντο ένα μαλακιστήρι, οι υπόλοιποι αστέρες να νοιάζονται μόνο για τα συμβόλαια και τις διαφημίσεις, ο γιατρός ένας απατεώνας, κι όλοι μαζί να νοιάζονται μόνο για την πάρτη τους.
Μοιραία, και το “Alexander” απέτυχε και δεν άρεσε σε κανέναν, ειδικά στους Έλληνες. Για μια ακόμη φορά ο Στόουν είπε την ιστορία, όπως εκείνος πιστεύει πως έγινε. Αυτό που μ’ άρεσε, αυτό που βρήκα ενδιαφέρον, είναι η εκδοχή που έδωσε για το κίνητρο του Αλέξανδρου. Όχι μόνο ένας άπληστος, όχι μόνο ένας ματαιόδοξος, ούτε μόνο ένας δολοφόνος ή ο καλύτερος στρατηλάτης όλων των εποχών. Πάνω απ’ όλα, κάποιος που ήθελε να δει όλον τον κόσμο, την εποχή που δεν ήξεραν καν που τελειώνει. Ένας εξερευνητής, ένας ταξιδιώτης, που πάντα ήθελε να δει κι άλλα. Συμφωνείτε ή όχι, είναι η ματιά του, η άποψή του.
Προς τί όλα αυτά; Αυτή ακριβώς η εκδοχή του Αλέξανδρου μου ’ρθε στο μυαλό μόλις διάβασα τη συγκλονιστική είδηση. (link:281471)Ο Νέρι Καστίγιο θα συνεχίσει την καριέρα του στην Chicago Fire(/link). Πάταγος. Χρόνια πίστευα πως ο Καστίγιο δεν είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Δεν μπορεί να λογίζεται ως τέτοιος όταν δεν έχει ούτε στο ελάχιστο την πρέπουσα συμπεριφορά, είτε αγωνιστικά είτε εξωαγωνιστικά. Του άρεσε να παίζει ποδόσφαιρο, όχι όμως και να είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.
Αν ήταν έστω και λίγο επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, δεν θα ήταν στα 26 ακριβώς ο ίδιος παίκτης που ήταν στα 17, με τα ίδια προτερήματα και τις ίδιες τρανταχτές αδυναμίες. Αν είχε κάποια επαγγελματική σχέση με το ποδόσφαιρο, θα είχε παίξει μπάλα έστω σε μια ομάδα εκτός του Ολυμπιακού. Από τότε που έφυγε από το λιμάνι, έχασε κάθε επαφή με το άθλημα. Σε τρια χρόνια ζήτημα είναι να έχει παίξει 20 παιχνίδια, ενώ ενενηντάλεπτο πρέπει να έχει συμπληρώσει τελευταία φορά το 2007.
Ενώ, λοιπόν, πάντα πίστευα πως δεν είναι ποδοσφαιριστής, δεν μπορούσα να βρω τί είναι. Έπρεπε να έρθει αυτή η μεταγγραφη στο Σικάγο για να δω το φως το αληθινό. Ο άνθρωπος είναι ταξιδιώτης, κοσμοπολίτης. Γεννήθηκε στο Μεξικό και όταν ήταν μικρός πήγαν στην Ουρουγουάη. Βρέθηκε στην Αγγλία για να δοκιμαστεί κι από εκεί η μοίρα των έφερε στην Ελλάδα. Έκατσε αρκετά εδώ, για να μεγαλώσει και να βγάλει λεφτά. Όταν του δόθηκε η ευκαιρία, επέλεξε την Εθνική του Μεξικού, για να γνωρίσει τη χώρα που γεννήθηκε και να κάνει και τα ταξίδια του στην Νότια Αμερική.
Αφού με την φανέλα του Ολυμπιακού είχε δει αρκετές χώρες της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης, μετακόμισε ανατολικά, στην Ουκρανία. Δεν είχε ξεχάσει, όμως, ποτέ το σύντομο πέρασμα από το Μάντσεστερ κι έτσι πλήρωσε κι από την τσέπη του για να πάει κι από εκεί μια βόλτα, για μερικούς μήνες. Επέστρεψε στο Ντόνετσκ, αλλά το είχε πλέον βαρεθεί. Έψαξε να την κάνει γι’ αλλού, αλλά συμβιβάστηκε με το να μείνει στην Ουκρανία, αλλά να αλλάξει πόλη. Που και που, έπαιζε κι αλλαγή σε κανέναν αγώνα της Ντνίπρο, έτσι για να μην στεναχωρεί αυτούς που τον πληρώνουν.
Αφού έμαθε την Ευρώπη απ’ έξω, ο σύγχρονος Μάρκο Πόλο, ήταν έτοιμος για το επόμενο ταξίδι του. Για έναν πολίτη του κόσμου σαν τον Καστίγιο, θα ήταν αδύνατο να μην γνωρίσει τις ΗΠΑ. Κι όχι Νέα Υόρκη, Λος Αντζελες και τέτοιες βλακείες. Ο Νέρι διάλεξε την Πόλη των Ανέμων, το Σικάγο. Σε Αλ Καπόνε, σε ποτοαπαγόρευση, σε μπλουζ, σε εναέριο τρένο, σε Μάικλ Τζόρνταν και φυσικά σε Ελληνες ομογενείς, για να τρώει και κανένα φαγητό της προκοπής.
Σαν τον Μέγα Αλέξανδρο, έτσι κι ο μικρός Νέρι, έπεισε τους πάντες πως είναι κάτι άλλο, ενώ αυτός είναι απλώς ένας γνήσιος ταξιδιώτης. Ένας άνθρωπος που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να δει τον κόσμο, να ταξιδέψει παντού. Υποθέτω πως μετά το Σικάγο, σειρά θα έχει η Ασία, ίσως κι η Αφρική. Θα συνεχίσει ακάθεκτος το ταξίδι της γνώσης, ενώ κάποιοι θα εξακολουθούν να πιστεύουν πως είναι ποδοσφαιριστής και μάλιστα πως πρέπει να γυρίσει στον Ολυμπιακό, επειδή έχει τη σημαία της ομάδας στο μπαλκόνι του.
Μέχρι την επιστροφή του Καστίγιο, προτείνω την απόκτηση του γείτονά μου. Ιδού κι η σημαία της ομάδας, που κυματίζει στην ταράτσα του, ενώ να σημειωθεί πως βάζει τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα τον ύμνο με τέρμα ένταση. Βέβαια, δεν είναι ποδοσφαιριστής, αλλά είπαμε, ούτε ο Νέρι είναι.
