Τώρα επιείκεια. Αργότερα όχι

Κρίνονται με επιείκεια, κάτι που δεν κάναμε στις προηγούμενες κακές εμφανίσεις, διότι η βάση του παιχνιδιού του Ομπράντοβιτς είναι τα γκαρντ, έχοντας δε την συγκυρία να μην μπορούν να αγωνιστούν δύο σημαντικοί παίκτες τότε τα πράγματα σκουραίνουν. Απέναντι μάλιστα σε ένα σύνολο δομημένο ώστε να κοντράρει τους πρωταθλητές στις περιφερειακές λύσεις ήρθε μία ακόμα φυσιολογική ήττα.

Ο Παναθηναϊκός όμως δεν παίζει καλά εδώ κι έναν μήνα (Όλντενμπουργκ, Ολυμπιακός, Μιλάνο, Κίμκι, Καβάλα) ιδιαίτερα με σαφέστατα υποδεέστερους αντιπάλους. Υπάρχει όμως μία διαφορά. Είναι σαφές πως, με βάση όσα είδαμε στο ξεκίνημα της περιόδου, μόλις ή όταν γίνουν διαθέσιμοι όλοι οι πλέι μέικερ (και με την ανάλογη διαχείριση), θα βγάλει το καλό του μπάσκετ. Τότε θα κριθεί με ασφάλεια για συν και τα πλην.

Επί του παρόντος φαίνεται η λογική κόπωση του κορυφαίου Βασίλη Σπανούλη που εδώ κι εννέα μήνες παίζει στο κόκκινο. Όσο καλός και αν ήταν ο Καλάθης με την Ρεάλ, απέναντι στον μεγάλο Πάμπλο Πριτζιόνι δεν μπορείς να ζητήσεις πολλά περισσότερα.

Αναφορικά με την κουβέντα για τους διαιτητές, ο Ομπράντοβιτς δεν φώναξε μόνο για όσα έγιναν στον ΟΑΚΑ, όπου σίγουρα ο Παναθηναϊκός απαιτεί το σεβασμό. Άλλωστε όταν είναι καλά οι πρωταθλητές Ευρώπης δεν ενοχλούνται από τα σφυρίγματα (βλέπε τελικός Ευρωλίγκας). Εκείνο που, μάλλον, στοχεύει ο Ζοτς αφορά στο ότι υπάρχει κλίμα στήριξης της Ρεάλ από κάθε πλευρά, μία στήριξη την οποία ο Μεσίνα την μετουσιώνει σε μπάσκετ στα όρια των κανονισμών, όπως έπραξε με την ΤΣΣΚΑ στο φάιναλ φορ-ντροπή της Πράγας. Επειδή δεν είναι η τελευταία συνάντηση των δύο, ο Σέρβος στέλνει μήνυμα περιμένοντας τους αποδέκτες. Την Πέμπτη όμως η ήττα και η διαφορά δεν ήρθε από τους διαιτητές.

Ολυμπιακός: Χρειάζεται νίκες και όχι χειροκρότημα

Ο Ολυμπιακός από την άλλη είναι αυτός που αξίζει έναν καλό λόγο. Όχι για το μπάσκετ του, ούτε για το γεγονός ότι έφτασε ασθμαίνοντας στη νίκη. Το σημαντικότερο από την νέα περιπέτεια της ομάδας του Γιαννάκη, αφορά στο μέταλλο νικητή. Έστω και νωρίς, έστω και στα πιο εύκολα παιχνίδια, οι ερυθρόλευκοι επιτέλους βρίσκουν τρόπους να ξεφύγουν, να πάρουν αυτό που θέλουν αξιοποιώντας ένα μέρος από τις τεράστιες δυνατότητές τους.

Σύμφωνοι, αυτή η ομάδα ήδη έπρεπε να είναι σε φουλ φόρμα, αλλά δεν είναι και αυτό οφείλεται εν πολλοίς στην απουσία δεύτερου σημαντικού πλέι μέικερ (ο Πριτζιόνι που λέγαμε π.χ. για να μην πει κανείς πως κάνουμε και υποδείξεις) κάτι που υποχρεώνει τον Γιαννάκη να ξεκινήσει με τον Τεόντοσιτς και τη λογική του αστάθεια. Ύστερα να ρίξει για μεγάλο χρόνο στο παρκέ τον Παπαλουκά που λειτουργεί άριστα σε μικρότερο χρόνο συμμετοχής.

Ο Μπουρούσης κάνει αυτό που πρέπει, αποδέχεται το ρόλο του ανθρώπου για τα δύσκολα, ο Κλέιζα όσο παίρνει την μπάλα θα σκοράρει, ο Τσίλντρες σταθερά ο κορυφαίος μαζί με τον Μπουρούση. Τι λείπει; Η …ροή. Ο Ολυμπιακός σκοράρει με σκυταλοδρομίες. Ένα διάστημα ο Κλέιζα, άλλο ο Τσίλντρες, μετά ο Μπουρούσης. Δεν έχει καταφέρει ακόμα να μοιράσει έτσι το παιχνίδι ώστε να μην εμφανίζει αυτά τα κενά διαστήματα. Ουσιαστικά μόλις λύσει αυτό το πρόβλημα, ιδιαίτερα εκτός έδρας, θα φτάσει πολύ κοντά στο καλό του παιχνίδι.

Επί του παρόντος νικάει, αποκτά την λογική της ομάδας που θα κοιτάξει το “Ν(νίκη)” και όχι το “Θ(θέαμα)” και σε αυτό έχει δίκιο ο προπονητής του. Μία ομάδα χωρίς τίτλο για επτά χρόνια, χρειάζεται επιτυχίες και όχι χειροκρότημα. Βεβαία με τέτοιο υλικό κάποια στιγμή το ένα θα ΠΡΕΠΕΙ να φέρει το άλλο.

Μπράβο κοουτσάρα

Όταν ο Γιώργος Μπαρτζώκας έπαιρνε τη δουλειά στην Ολύμπια Λάρισας πριν από τρία χρόνια ειπώθηκαν πολλά, ως συνήθως δεν γράφτηκε τίποτα. Τρίτος προπονητής στο Μαρούσι τότε, διευθυντής, αν δεν κάνουμε λάθος, στο κλειστό της ομάδας, με θητεία μόνο στις μικρές κατηγορίες. Το βιογραφικό του κακό, οπότε η εξήγηση που δόθηκε ήταν μία: η συγγένεια με τον Γιώργο Μαλάκο. Στον πρώτο αγώνα του νίκησε το Μαρούσι στην Αθήνα ρίχνοντας στην μάχη ακόμα και τον Καραβασάνη.

Στην ίδια χρονιά έφερε τον τελευταίο Αμερικανό σόουμαν τον Ουόλς, έβγαλε στην επιφάνεια τον Πρίντεζη, έκανε αστέρι τον Τσιάρα. Εκπληκτική σεζόν με σπουδαίο μπάσκετ. Στα επόμενα χρόνια παρά την δραστική μείωση του μπάτζετ κρατούσε την Ολύμπια σταθερά και το έκανε για έναν απλό λόγο: έχει τον τρόπο να νικάει.

Σε οποιοδήποτε επίπεδο. Προσαρμόζεται και νικάει. Από την νέα γενιά των Ελλήνων προπονητών είναι αυτός με την μεγαλύτερη θητεία στα τοπικά ως προπονητής και αυτό είναι παράσημο. Συγγένεια είπατε; Ρωτήστε τον Μπονιτσιόλι ή τον Ζντοβτς. Το μπάσκετ του κάποιες φορές δεν είναι ελκυστικό ή θα χρησιμοποιήσει τις λιγότερο προφανείς επιλογές. Θα γκρινιάξει για υπερβολές στην επίθεση, θα τιμωρήσει όποιον είναι χαλαρός στην άμυνα. Για όλα όμως έχει την εξήγηση διότι έζησε το μπάσκετ από το …βούρκο σχεδόν. Δούλεψε τόσο σκληρά ώστε μόλις πήρε την μία και μοναδική ευκαιρία της ζωής του, ήταν έτοιμος να δουλέψει ακόμα περισσότερο και να πετύχει.

Και αυτό τον δρόμο έχει διαλέξει για το παρόν και το μέλλον του: δουλειά, δουλειά, δουλειά. Ο μοναδικός ανασχετικός παράγοντας στην πορεία του, οι χαμηλοί τόνοι. Δεν αλλάζει ούτε φιλίες, ούτε παρέες με το όραμα της…μεγάλης δουλειάς. Κανονικά θα πρέπει να πάρει μία τέτοια ευκαιρία, αλλά και αν δεν του δοθεί, κανένα πρόβλημα. Θα δουλεύει και θα πετυχαίνει όπου πηγαίνει.
Κάτι ακόμα: την ευκαιρία που του έδωσε η Ολύμπια και ο Γιώργος Μαλάκος την άξιζε πολύ νωρίτερα από άλλες ομάδες.