Να τον ακούτε τον Λιθουανό

«Μήτσο, lets push the f…ing ball» . Ίσως να μην είχαμε τόσα ωραία να δούμε και να θυμόμαστε αν ο Μήτσος της ιστορίας, ο Δημήτρης Διαμαντίδης, άκουγε τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους στο ξεκίνημα της τέταρτης περιόδου.

Βεβαίως προς στήριξη του… Μήτσου, επειδή έτσι βλέπουμε πια το μπάσκετ, σε κάθε προσπάθεια για γρήγορη επίθεση του Λιθουανού η πράσινη εξέδρα του φώναζε ήρεμα.

Ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος στο πιο 50-50 παιχνίδι των τελευταίων ετών. Στον πιο θεαματικό ημιτελικό που είδαμε τα τελευταία χρόνια. Καρφώματα, άλεϊ ουπ, προσωπικές ενέργειες, ομαδική προσπάθεια. Τα πάντα. Δεν χρειάζεται να πούμε κάτι παραπάνω. Να ναι καλά οι παίκτες και οι προπονητές που κάποια στιγμή τους άφησαν να κάνουν το παιχνίδι τους, για ότι μας πρόσφεραν. ΤΟΝ ΗΜΙΤΕΛΙΚΟ ΤΩΝ ΗΜΙΤΕΛΙΚΩΝ.

Θα γίνουμε όμως λίγο αυστηροί. Στην προσπάθεια να αναδείξουμε σταρ στο σύγχρονο ελληνικό μπάσκετ «θάβουμε» πιθανούς αντίζηλους. Ο Γιασικεβίτσιους είναι ο κορυφαίος πλέι μέικερ στην Ευρώπη και θα είναι μέχρι να σταματήσει. Τελεία και παύλα. Σημαδέψτε τον όσο θέλετε στην άμυνα, αφήστε τον να παίζει με καλύτερους αθλητές αλλά στο τέλος μετράει το μπάσκετ. Γι’αυτό ο Ομπράντοβιτς του εμπιστεύτηκε το τελευταίο 10λεπτο.

Αν μάλιστα, πέραν του εκπληκτικού όσο κι έτοιμου στα δύσκολα Μπατίστ, οι υπόλοιποι πράσινοι είχαν στο μυαλό τους ένα πιο γρήγορο μπάσκετ, πιθανώς να μην φτάναμε στο τελευταίο σουτ. Σωστά φώναξε στον.. Μήτσο ο Λιθουανός να τρέξουν. Δεν έτρεξαν και παραλίγο να χάσουν τον αγώνα.

Μετά από όσα είδαμε από τον Σπανούλη, αλλά και τον Πέκοβιτς, κομμένες οι ερωτήσεις για τους πρωτάρηδες σε φάιναλ φορ. Ο Λαρισαίος ήταν όλος ο Παναθηναϊκός στο πρώτο ημίχρονο παίζοντας με καρδιά και μυαλό κάτι που βοήθησε τον Πέκοβιτς να σκοράρει ψύχραιμα όλους τους πόντους. Ο Σπανούλης έτρεξε την ομάδα του, στο καλύτερό της διάστημα, έχοντας δίπλα τον έτερο «άπειρο» αλλά υπερχρήσιμο Περπέρογλου, τον Νίκολας τον Φώτση και τον Σέρβο ψηλό. Αυτός ο Σπανούλης υποχρέωσε τους Ρόκετς να τον φλερτάρουν τόσο έντονα και αυτόν θα θαυμάζουμε από εδώ και πέρα.

Με την (link:237860)ΤΣΣΚΑ(/link) ο Παναθηναϊκός διατηρεί ένα προβάδισμα διότι μπορεί να παίξει το παιχνίδι της. Θα μιλάγαμε για γερό φαβορί αν δεν υπήρχε στην εξίσωση αυτός ο υπέροχος Σισκάουσκας.

Ο Ολυμπιακός πήρε τα περισσότερα από όσα ζητούσε εκτός από τη νίκη. Το σημαντικότερο βεβαίως γι αυτό το βράδυ, έβαλε όμως θεμέλια για πολλά περισσότερα μεγάλα βράδια. Είδε τους παίκτες του να στέκονται όρθιοι ως ομάδα απέναντι σε έναν πολύπειρο αντίπαλο και να πηγαίνουν τον αγώνα στο τελευταίο σουτ. Είδε το προπονητικό του τιμ διαβασμένο, με λύσεις στο μυαλό του και κυρίως να βάζει τον Τσίλντρες στο παιχνίδι με ρόλους σε άμυνα κι επίθεση.

Είδε την επιστροφή στο κλαμπ των μεγάλων μέσα κι έξω από το παρκέ αφού κανείς δεν αναφέρθηκε στην σημαντική απώλεια του Βασιλόπουλου και τον Μπουρούση που έπαιζε με πυρετό. Οι μεγάλοι δεν αναζητούν δικαιολογίες αλλά όπως σωστά είπε ο Παπαλουκάς, πρέπει να βελτιώσουν την λεπτομέρεια που τους κόστισε.

Οι ερυθρόλευκοι κέρδισαν κάτι ακόμα: το χειροκρότημα του κόσμου τους παρά την ήττα. Δύο μήνες μετά τις καρεκλιές του Ελληνικού, η κόκκινη εξέδρα ωριμάζει μαζί με την ομάδα και βλέπει ότι μέσα σε δύο χρόνια έχουν γίνει άλματα προόδου που παρά την πίκρα της ήττας από τον αιώνιο αντίπαλο, οικοδομούν κάτι πολύ αξιόλογο.

Αγωνιστικά ο Ολυμπιακός πλήρωσε την απουσία ενός ακόμα πλέι μέικερ. Ο Παπαλουκάς είχε μεγάλες στιγμές (μόνος του γύρισε στο τέλος τον αγώνα) αλλά και κενά διαστήματα. Ο Πάργκο τραυματίας και περιθωριοποιημένος δεν βοήθησε γι αυτό και ήταν δύσκολη η αποστολή απέναντι σε τρία μεγάλα πλέι μέικερ.

Ο Μπουρούσης θα μπορούσε να ευστοχήσει στο τέλος αν έδειχνε λίγη υπομονή ακόμα και πήγαινε κοντύτερα στο καλάθι, όμως μεγάλος είναι ο παίκτης που παίρνει τα κρίσιμα σουτ, άσχετα αν τα βάζει ή όχι.

Πάμε και στα… καϊνάρια μας. Στον κόσμο. Όλο αυτό τον καιρό κάνουμε το λάθος να μιλάμε μόνο για τους οργανωμένους, θεωρώντας πως από εκεί πηγάζει όλο το κακό. Λάθος. Το κακό ξεκινά από τους «κυριλέ». Στις δύο κεντρικές εξέδρες, οι φίλαθλοι κάθονταν μαζί. Είχε μεγάλη πλάκα στο ένα κάθισμα ο ένας να φωνάζει για τον Παναθηναϊκό και τρεις θέσεις πιο δίπλα ο άλλος να φωνάζει για τον Ολυμπιακό. Γιατί δεν ήρθαν στα χέρια; Ακόμα και όταν έβριζαν τους παίκτες του αντιπάλου, γιατί δεν σηκώθηκε κάποιος μάγκας να ορθώσει το ανάστημα και να αρχίσει στις γρήγορες τον αλλόθρησκο; Κρίμα που δεν το έκανε διότι θα βλέπαμε πόσο γρήγορα αποχωρίζεται ο πισινός το υπόλοιπο σώμα με δράστες τους άνδρες ασφαλείας του γηπέδου.

Κι επειδή ως λαός είμαστε τόσο «παλλικαράδες» με το που εμφανίστηκαν οι τρίφυλλες ντουλάπες στην εξέδρα με τα πορτοκαλί γιλέκα και από κάτω έκοβαν βόλτες τα πεινασμένα λυκόσκυλα, μόνο που δεν αντάλλαξαν κασκόλ οι Παναθηναϊκοί με τους Ολυμπιακούς!

Μην πει κανείς ότι ευθύνεται το κράτος. Εμείς θέλουμε τέτοια αστυνομία και φύλαξη. Όπως επίσης δεν φταίνε οι οργανωμένοι. Ας δείξουν οι υπόλοιποι το κοινό δρόμο, ας αρχίσουν να περπατούν μαζί με τα κασκόλ τους και μετά μιλούν για τους «κάφρους». Ε, ρε λυκόσκυλο που μας χρειάζεται…

Μετά το τέλος του αγώνα…