Ένα παράθυρο με καθαρό αέρα

Μεγάλωσα στο Ηράκλειο, σε μια εποχή που ο ΟΦΗ ήταν μια από τις καλύτερες ομάδες στην Ελλάδα. Αν με ρωτήσετε τι θυμάμαι όμως, δεν μου έρχεται σχεδόν κανένα από τα παιχνίδια του με εγχώριους αντιπάλους (εξαιρούνται οι δυο τελικοί του κυπέλλου). Μου έρχεται το ματς με την Ατλέτικο Μαδρίτης. Από τις ωραιότερες βραδιές που έχω ζήσει ποτέ σε γήπεδο. Υποθέτω ότι στην Τρίπολη, ακόμα και όταν μετά από δεκαετίες έχουν ξεχαστεί οι νίκες επί του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ, η πρόκριση επί της Μάιντς θα μνημονεύεται ακόμα.

Δώστε προτεραιότητα στην Ευρώπη

Στην επαρχία ισχύει περισσότερο, αλλά δεν ισχύει μονάχα εκεί. Τη σχέση του Παναθηναϊκού και των οπαδών του με το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο δεν χρειάζεται να την αναλύσουμε. Μιλάμε για έρωτα αγιάτρευτο. Ο ΠΑΟΚ απ΄ την άλλη, εδώ και μια πενταετία τουλάχιστον, θέτει ως πρώτο στόχο τη διάκριση εντός συνόρων, συνήθως την κατάκτηση του κυπέλλου. Με αποτέλεσμα ο κόσμος σχεδόν να υποτιμά όσα έχει ζήσει στην Ευρώπη. Κακώς. Προσωπικά, αν με ρωτάτε, δεν θα αντάλλαζα το διπλό στο Λονδίνο απέναντι στην Τότεναμ ή την πρόκριση μέσα στην Κωνσταντινόπουλη κόντρα στην Φενέρ, με κανένα κύπελλο.

Δεν χρειάζεται να το κουράζουμε περισσότερο. Η Ευρώπη πρέπει να γίνει, για όσους ελληνικούς συλλόγους δεν είναι, βασική, αγωνιστική προτεραιότητα. Η Ευρώπη καταξιώνει, η Ευρώπη προφέρει χρήματα και αναγνώριση, η Ευρώπη φτιάχνει υπεραξίες. Θα πουλούσε ο Ολυμπιακός με τον τρόπο και στις τιμές που πουλάει εσχάτως, δεν είχε λανσάρει τα προϊόντα του στη βιτρίνα του Τσάμπιονς Λιγκ; Ακόμη και αμιγώς οικονομικά αν το δουν , ομάδες όπως ο Παναθηναϊκός και ο ΠΑΟΚ οφείλουν να θέτουν την ευρωπαϊκή πορεία (μέχρι τους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ έστω) ως νούμερο ένα στόχο.

Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο. Η ασφυκτική ατμόσφαιρα των εγχώριων διοργανώσεων πνίγει ακόμα και τις χαρές μέσα σε αναθυμιάσεις αμφισβήτησης, καχυποψίας, μισαλλοδοξίας. Η Ευρώπη είναι ένα παράθυρο. Βγάζεις το κεφάλι και αναπνέεις λίγο καθαρό αέρα. Θυμάσαι πώς είναι το κανονικό ποδόσφαιρο. Μιλάς για μπάλα. Μόνο για μπάλα.

Μονόδρομος οι προκρίσεις

Τυχόν αποκλεισμός για ΠΑΟΚ ή Παναθηναϊκό, κατ΄αρχήν θα συνιστά αποτυχία. Η Ζίμπρου και η Μίντιλαντ αποτελούν – όχι ακριβώς εύκολους αντιπάλους (άντε, ας γράψω κι εγώ τη γνωστή μαλακία: «δε υπάρχουν εύκολοι αντίπαλοι στην Ευρώπη») πάντως – εμπόδια που ξεπερνιούνται με τη στοιχειώδη σοβαρότητα. Κατά δεύτερον και σημαντικότερον, τυχόν αποκλεισμός θα συνιστά και μια επιστροφή στην αφόρητη εσωστρέφεια. Μια εσωστρέφεια που τρώει τα σπλάχνα του ΠΑΟΚ εδώ και καιρό και που ο νεανικός, χαμηλών τόνων ΠΑΟ κατάφερε να την αποφύγει πέρυσι. Με δεύτερο συνεχόμενο αποκλεισμό όμως καθώς και δεύτερη συνεχόμενη χρονιά εκτός Ευρώπης, οι Πράσινοι θα βρεθούν κατάφατσα με τη μιζέρια. Και για αυτούς και για τους Ασπρόμαυρους λοιπόν η πρόκριση αποτελεί μονόδρομο.

Για τον Αστέρα, η πρόκριση απέναντι στη Μακάμπι θα αποτελέσει μπόνους. Φίλος δημοσιογράφος που ζει στην Τρίπολη ισχυρίζεται ότι ο φετινός θα είναι ο καλύτερος Αστέρας όλων των εποχών. Πιθανότατα να έχει δίκιο. Οπότε, αν δεν δικαιούται ο καλύτερος Αστέρας όλων των εποχών, ο οποίος μάλιστα έχει ήδη αποκλείσει ένα κλαμπ από την κραταιά Γερμανία, να ελπίζει ότι μπορεί να συνεχίσει να δημιουργεί όμορφες αναμνήσεις, τότε ποιος το δικαιούται;

Διαβάστε ακόμη:

Αντίπαλος Παναθηναϊκού: Το προφίλ της Μίντιλαντ

Αντίπαλος ΠΑΟΚ: Το προφίλ της Ζίμπρου

Αντίπαλος Μακάμπι: Το προφίλ της Μακάμπι