Το σκάφος στα βράχια

Είθισται να λέμε ότι στον αθλητισμό και δη στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο δεν μπορεί να γίνεται λόγος για καταστροφές. Στη συγκεκριμένη άποψη υπάρχει ακρίβεια, πράγματι. Ρωτήστε όμως και τους ανθρώπους του Ατρομήτου να σας πουν πως αισθάνονται μετά την αναπάντεχη και σκληρή ήττα -αποκλεισμό από τη Σαράγεβο.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Ατρόμητος απέτυχε οικτρά στη συγκεκριμένη αποστολή του που εκ πρώτης όψεως φάνταζε εύκολη. Θα έλεγε δε κανείς ότι από τη στιγμή που επέστρεψε στα σαλόνια της Superleague, το 2009, τούτη είναι η πρώτη σοβαρή, βαρύγδουπη αποτυχία του.

Μέγα κάζο

Για τους προηγούμενους αποκλεισμούς του στην Ευρώπη ουδείς μπορεί να τον κατηγορήσει. Τη φημισμένη Νιούκαστλ πριν από δύο χρόνια την κοίταξε στα μάτια και εν τέλει το όνειρο το στέρησε ένας ανεκδιήγητος διαιτητής που έπαιξε φουλ έδρα στη ρεβάνς. Πέρυσι με την Αλκμααρ, παρά το απογορευτικό 1-3 του πρώτου ματς, ο Ατρόμητος έφτασε μία ανάσα πριν από τη μεγαλύτερη ανατροπή ελληνικής ομάδας στα ευρωπαϊκά Κύπελλα τα τελευταία 20 χρόνια.

Το κάζο της Πέμπτης, γιατί πέρι κάζου πρόκειται, δεν γίνεται όμως να χωνευθεί με τίποτα. Η Σαράγεβο, υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα έπρεπε να είχε περιοριστεί σε ρόλο κομπάρσου και ο Ατρόμητος σήμερα να έπαιρνε πληροφορίες για την επόμενη αντίπαλό του στο Europa League. Αντ΄αυτού οι Βόσνιοι, καθ΄όλα άξια, πήραν την πρόκριση και άφησαν τους Περιστεριώτες να ψάχνουν φάρμακο για τις αναρίθμητες πληγές τους.

INTIME SPORTS

Το χειρότερο όμως δεν είναι ο αποκλεισμός, αυτός καθ΄εαυτός αλλά το αγωνιστικό πρόσωπο που έδειξε ο Ατρόμητος σ΄αυτά τα δύο παιχνίδια. Σε αντίθεση σε ότι μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια, ο Γιώργος Παράσχος παρέταξε στο γήπεδο μία ομάδα σαφώς ανέτοιμη που επιχείρησε να πλεύσει σε αχαρτογράφητα νερά με συνέπεια να χτυπήσει σε ύφαλο και να ναυαγήσει…χαλαρά.

Η έμπνευση του Μακεδόνα προπονητή να επιμείνει και στη ρεβάνς στο 3-5-2 άλειψε με βούτυρο το ψωμί του αντιπάλου που είχε να αντιμετωπίσει μία άμυνα τόσο ευάλωτη όσο και οι πύργοι στην άμμο. Τα τρία βαριά κορμιά (Tαυλαρίδης, Λαζαρίδης, Φυτανίδης) απέτυχαν να συγχρονιστούν μεταξύ τους, οι πλάγιοι μπακ λησμόνησαν ότι έχουν και αμυντικά καθήκοντα και η Σαράγεβο με την μπάλα στα πόδια έφτασε να θυμίζει Μπαρτσελόνα στην ακμή της.

Η ομολογία της αποτυχίας μάλιστα ήρθε από τον ίδιο τον Παράσχο μέσα στο παιχνίδι όταν γύρισε το σύστημά του 4-4-2 στο 65΄αποσύροντας τον αδύναμο κρίκο Νάστο από το ματς. Η ζημιά όμως είχε ήδη γίνει και η αλλαγή της διάταξης δεν μπόρεσε να την αποτρέψει.

Εχουν κι αυτοί ευθύνες

Οι ευθύνες του προπονητή και των παικτών πάντως σταματούν μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Εξω από αυτές αρχίζουν αυτές της διοίκησης οι οποίες είναι πολύ συγκεκριμένες. Φτάσαμε στις αρχές του Αυγούστου και ο Ατρόμητος δεν είχε αποκτήσει ακόμα τον επιθετικό που αναζητούσε από την αρχή της μεταγραφικής περιόδου, πρακτικά δηλαδή από τον προηγούμενο Μαϊο.

Την ώρα λοιπόν που ο πρώτος σκόρερ της περσινής σεζόν Δημήτρης Παπαδόπουλος απολάμβανε τα μπάνια του σε κάποια παραλία, ο Ατρόμητος αναγκάστηκε να παίξει δύο πολύ σημαντικά παιχνίδια με… έναμιση επιθετικό. Τον Καραμάνο και τον… μισό (ελέω ανετοιμότητας) Ναπολεόνι.

Επιπρόσθετα, το κενό που άφησε πίσω του ο Ιγκλέσιας φεύγοντας τον προηγούμενο Φεβρουάριο για την Κίνα δεν καλύφθηκε ενώ το…μαράζι του Παράσχου για την απόκτηση ενός έμπειρου δεξιού μπακ, έμεινε μαράζι για δεύτερο συνεχές καλοκαίρι. Αποκτήθηκε μόνο ο εξαιρετικά ποιοτικός Τάτος ο οποίος όμως μετά από μία σεζόν -καταστροφή στον Αρη, δεν ήταν σε θέση να προσφέρει για 90 λεπτά. Το κορμί του δεν μπορούσε να ανταποκριθεί.

Μετά τις παραπάνω παραλείψεις, ο Ατρόμητος, δύο εβδομάδες πριν αρχίσει το πρωτάθλημα, βίωσε μία από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις των τελευταίων, κατά τα άλλα εξαιρετικών, πέντε χρόνων. Ενα ναυάγιο που θα πάρει καιρό να ξεχαστεί, μία πληγή που θα αργήσει πολύ να κλείσει. Είναι ένα σοβαρό λάθος που καλό θα είναι να χρησιμεύσει ως φάρος για το άμεσο και όχι μόνο μέλλον. Να τον κοιτούν στο Περιστέρι και να διαπιστώνουν ότι το σκάφος τους έχει πάρει πορεία προς τα ακονισμένα βράχια.