Οσα χρόνια κι αν περάσουν…
Αγαπητό Contra
Εδώ και αρκετό καιρό διαβάζω αρκετά άρθρα από αναγνώστες, τα οποία αναφέρονται στην κατάντια του Ελληνικού ποδοσφαίρου και, ιδιαίτερα, αν το συγκρίνουμε με αυτό άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Όταν λέω ποδόσφαιρο, δεν εννοώ απλά την αγωνιστική μορφή, αλλά γενικά την όλη μορφή, από οπαδούς μέχρι οργάνωση.
Είμαι μόνιμος κάτοικος Αγγλίας και, επειδή μένω στο Λίβερπουλ, έχω την τύχη να παρακολουθώ από κοντά τα παιχνίδια αυτής της ένδοξης ομάδας. Θα ήθελα λοιπόν να αναφερθώ σε ένα γεγονός, που συνέβη το περασμένο Σάββατο, για να σας δώσω να καταλάβετε την όποια διαφορά με την Ελλάδα.
Όπως πολλοί από εσάς ξέρετε, το 1989, ενενήντα έξι οπαδοί της Λίβερπουλ βρήκαν τραγικό θάνατο στις εξέδρες του Χίλσμπορο, κατά τη διάρκεια αγώνα Κυπέλλου, μεταξύ Λίβερπουλ – Νόττινχαμ Φόρεστ. Βασικό ρόλο έπαιξε τότε η Αστυνομία, η οποία άφησε οπαδούς της Λίβερπουλ να μπουν χωρίς εισιτήρια, με αποτέλεσμα η κερκίδα να γεμίσει και να ποδοπατηθούν εκατοντάδες οπαδοί.
Η εφημερίδα Sun και ο τότε συντάκτης της Κέλβιν Μακένζι είχε γράψει ένα δυσφημιστικό άρθρο, το οποίο καταδικάστηκε από τις υπόλοιπες εφημερίδες, το οποίο διαστρέβλωσε τα γεγονότα και έριξε την ευθύνη στους οπαδούς. Από τότε, όλο το Λίβερπουλ μποϊκοτάρει αυτή την εφημερίδα. Ο κύριος Μακένζι, ενώ αρχικά ζήτησε συγγνώμη για το άρθρο, πριν λίγο καιρό ακούστηκε να λέει – σε ένα σεμινάριο – ότι πίστευε αυτά που είχε γράψει. Με αφορμή, λοιπόν, το ότι ο Μακένζι ανέλαβε διευθυντική θέση στο BBC και το ότι το ματς Κυπέλλου το περασμένο Σάββατο θα μεταδιδόταν από το BBC, το KOP (οι φανατικοί) ανέλαβαν να οργανώσουν κάτι κατά τη διάρκεια του αγώνα.
Ήμουν στο γήπεδο και η ατμόσφαιρα ήταν φανταστική. Την ώρα που οι ομάδες μπήκαν στο γήπεδο και αμέσως μετά το You ‘ll Never Walk Alone, όλη η εξέδρα του KOP σήκωσε άσπρα και κόκκινα πλακάτ, ώστε, όταν έβλεπες την εξέδρα, έβλεπες μόνο τη φράση THE TRUTH. Συγχρόνως, κατά τη διάρκεια των πρώτων έξι λεπτών του αγώνα, όλο το γήπεδο φώναζε JUSTICE FOR THE 96. Μόλις τα 6 λεπτά τελειώσανε, όλο το γήπεδο σηκώθηκε και άρχισε να χειροκροτά και να παροτρύνει την ομάδα. Η διάρκεια ήταν 6 λεπτά, επειδή, το 1989, πέρασαν 6 λεπτά για να πάρει χαμπάρι η Αστυνομία τι γινότανε και να σταματήσει τον αγώνα.
Βέβαια, θα μου πείτε κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει και στην Ελλάδα. Ιδού, λοιπόν, ορισμένες διαφορές:
1. Κατά τη διάρκεια των 6 λεπτών, και ενώ όλοι οι οπαδοί της Λίβερπουλ τραγουδούσαν JUSTICE FOR THE 96, οι οπαδοί της Άρσεναλ χειροκροτούσαν συνέχεια ως συμπαράσταση.
2. Την ώρα που ο Ενρί αντικαταστάθηκε, γύρισε και χειροκρότησε και τις 4 πλευρές του γηπέδου, δηλαδή όλους τους οπαδούς της Λίβερπουλ. Αμέσως, όλο το γήπεδο σηκώθηκε και τον καταχειροκρότησε, λες και ήμασταν στο γήπεδο της Άρσεναλ.
Αξίζει, επίσης, να σημειώσω τα εξής:
1. Οι φανατικοί άρχισαν, εδώ και καιρό, μία εκστρατεία, για να επαναφέρουν ξανά στο γήπεδο τα παλιά γνωστά τραγούδια. Αιτία; Το ότι, σε μερικούς πρόσφατους αγώνες, ακούστηκαν συνθήματα όπως Who Are You? (Ποιοι Είστε;), Easy (Εύκολοι) κ.λπ!!! Πάντα, οι οπαδοί της Λίβερπουλ τραγουδούν τραγούδια υπέρ της ομάδας και ποτέ εναντίoν άλλων οπαδών και αυτό τους έκανε να ξεκινήσουν αυτή την εκστρατεία. Αν κάτι τέτοιο γινόταν στην Ελλάδα, όλοι θα γελούσαν (κακώς), μια και τα συνθήματα που ακούς στην Ελλάδα δεν είναι για μικρά παιδιά.
2. Θα ξεκινήσουμε (οι οπαδοί), επίσης, στο τέλος κάθε αγώνα, να φωνάζουμε το όνομα της αντίπαλης ομάδας, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, ως ένδειξη σεβασμού και φιλοξενίας. Αυτό ήδη έχει γίνει σε αγώνες Champions League, όπου φίλαθλοι ομάδων όπως της Μπέτις, Γαλατασαράι, Μπορντό κ.λπ., φώναζαν το όνομα της Λίβερπουλ, μετά τον αγώνα.
3. Ο Βενγκέρ και, ειδικά, ο Ενρί τρέφουν μεγάλο σεβασμό στη Λίβερπουλ και έχουν δηλώσει, κατά καιρούς, για το πόσο θαυμάζουν τον κόσμο και τους οπαδούς της και την ατμόσφαιρα που δημιουργούν. Ο Ενρί, μάλιστα, έχει δηλώσει ότι, αν δεν αγαπούσε τόσο πολύ την Άρσεναλ, η μόνη αγγλική ομάδα στην οποία θα ήθελε να παίξει είναι η Λίβερπουλ, λόγω των οπαδών της. Αξίζει, αν το έχετε κάπου, να δείτε το βίντεο του αγώνα του περασμένου Σαββάτου, για να δείτε τι κάνει ο Ενρί με το που μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο. Σηκώνει ψηλά τα χέρια του σαν μαέστρος, σαν να λέει Αυτή είναι ατμόσφαιρα!
Πιστεύω ότι και 100 χρόνια να περάσουν ακόμα, στην Ελλάδα δεν θα δούμε τέτοια πράγματα. Το ξύλο, ο πόλεμος, οι βρισιές θα υπάρχουν ακόμα και, δυστυχώς, όλοι οι Έλληνες θα ονειρεύονται σκηνές που ζούμε εμείς του εξωτερικού.
Με σεβασμό
Σταμάτης Σβουρένος
