Σφεντόνες και πολυβόλα: Μουρίνιο Vs Βενγκέρ

Την Παρασκευή τα μάτια του άστραψαν όταν τον ρώτησαν για την ατάκα του Αρσέν Βενγκέρ. “Η Τσέλσι φοβάται την αποτυχία”, είχε δηλώσει ο Αλσατός, πετώντας το γάντι. Ο Μουρίνιο απάντησε με γάντια μποξ. Συνδυασμός χτυπημάτων, στο πρόσωπο και στο σώμα του Βενγκέρ.

“Ειδικός”

“Ξέρετε, αυτός είναι ειδικός στην αποτυχία. Εγώ δεν είμαι. Δεν είμαι. Οπότε, αν υποθέσουμε πως έχει δίκιο και πως όντως φοβάμαι την αποτυχία, είναι γιατί δεν αποτυγχάνω πολλές φορές. Οπότε, ίσως να έχει δίκιο, ίσως δεν έχω συνηθίσει να αποτυγχάνω. Όμως, η πραγματικότητα είναι πως αυτός είναι ειδικός, γιατί οκτώ χρόνια χωρίς τρόπαιο είναι πολλά. Αν το έκανα αυτό στην Τσέλσι, θα έφευγα και δεν θα γυρνούσα πίσω.”

“Αν ο Αμπράμοβιτς που έδινε οκτώ χρόνια χωρίς τρόπαιο, δεν θα τα ήθελα. Θέλω μόνο το συμβόλαιο των τεσσάρων χρόνων για να κάνω τη δουλειά μου και να κριθώ μετά για το αν αξίζω κι άλλο συμβόλαιο. Αλλά, σε οκτώ χρόνια πρέπει να χτίσεις τόσα πολλά, πολλά, πολλά. Εγώ δεν θέλω οκτώ χρόνια.”

Γεγονότα

Ο γνωστός Μουρίνιο που κάποιοι λατρεύουν, κάποιοι μισούν και κάποιοι άλλοι λατρεύουν να μισούν και μισούν να λατρεύουν, ταυτόχρονα και εναλλάξ. Αυτός. Όμως, ανεξαρτήτως σε ποιο στρατόπεδο είσαι, ανεξαρτήτως συμπάθειας ή άποψης για το ζευγάρι Μουρίνιο-Βενγκέρ, υπάρχουν τα γεγονότα. Κι αυτά λένε πως σε μια πρώτη ματιά ο Πορτογάλος έχει δίκιο.

Η Άρσεναλ δεν έχει τίτλο απ’το 2005, όταν πήρε στα πέναλτι το Κύπελλο απ’την Γιουνάιτεντ. Οκτώ χρόνια και θα γίνουν εννιά αν και φέτος δεν κατακτήσει κάποιο τρόπαιο. Fact.

Στο ίδιο διάστημα ο Μουρίνιο έχει κερδίσει με την Τσέλσι ένα πρωτάθλημα Αγγλίας, ένα Κύπελλο και ένα Λιγκ Καπ, με την Ίντερ δύο πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο και ένα Champions League και με τη Ρεάλ ένα πρωτάθλημα και ένα Κύπελλο. Fact. Εννιά τίτλοι σε οκτώ χρόνια, χωρίς να μετράμε τα Σούπερ Καπ και τα Κομιούνιτι Σιλντ. Ο μοναδικός με πρωτάθλημα σε Αγγλία, Ιταλία, Ισπανία, ο μοναδικός που κατακτά κάθε εγχώριο τίτλο σε κάθε χώρα που πατάει το πόδι του. Χωρίς να μείνει για πάνω από τέσσερα χρόνια σε μια ομάδα. Fact.

Δίκιο

Στον κόσμο των αποτελεσμάτων των τελευταίων σχεδόν δέκα χρόνων, Μουρίνιο και Βενγκέρ είναι σε αντίθετους πόλους. Ο Μουρίνιο είναι στην κορυφή της σκάλας, ο Βενγκέρ την κρατάει στο πάτωμα. Ο Αλσατός είναι ο καθηγητής του τρόπου. Θα διδάξει, θα επιμείνει, θα εφαρμόσει και θα προσπαθήσει πιστεύοντας στο “πως”. Αυτή η προσπάθεια εδώ και οκτώ χρόνια κερδίζει μόνο την αναγνώριση του τρόπου παιχνιδιού. Κανέναν άλλον τίτλο.

Ο Πορτογάλος είναι ο χαμαιλέοντας του αποτελέσματος. Θα προσαρμοστεί παντού και θα νικήσει παντού. Προσαρμογή σε οποιαδήποτε χώρα, προσαρμογή και σε οποιεσδήποτε συνθήκες/απαιτήσεις αγώνα. Τα καταφέρνει γιατί είναι διατεθειμένος να το πετύχει με τις οποιεσδήποτε τακτικές, κάτι που ο Βενγκέρ σχεδόν σνομπάρει.

Εδώ και οκτώ χρόνια το χορτάρι δικαιώνει τον Πορτογάλο. Αυτός κερδίζει τα πάντα και παντού, βλέπει να δικαιώνεται η δουλειά του και ο τρόπος που βλέπει το ποδόσφαιρο. Την ίδια ώρα ο Βενγκέρ δεν παρεκκλίνει απ’την πορεία του και αποτυγχάνει ξανά και ξανά. Πως να δώσεις άδικο στον Μουρίνιο για τις δηλώσεις; Εχθρικές και αλαζονικές, ναι. Αλλά και σωστές. Έτσι είναι τα πράγματα.

Άλλα όπλα

Έτσι είναι όσον αφορά τα αποτελέσματα. Όμως, Μουρίνιο και Βενγκέρ δεν διαφέρουν μόνο στο πως βλέπουν το ποδόσφαιρο και στον τρόπο που παίζουν οι ομάδες. Διαφέρουν και στα όπλα που έχει ο καθένας στη διάθεσή του για να πετύχει τους στόχους του.

Κυρίως γιατί ο Βενγκέρ διαφέρει. Όχι μόνο με τον Μουρίνιο, αλλά με όλους όσοι τον ανταγωνίζονται. Ο Βενγκέρ προσπαθεί να κερδίσει τίτλους με ένα selling club, απέναντι σε buying clubs. Η δική του Άρσεναλ είναι ομάδα που περισσότερο πουλάει, παρά αγοράζει. Και κοντράρεται με ομάδες που ξοδεύουν. Πολύ περισσότερα απ’αυτήν.

Ψίχουλα

Στον πίνακα που ακολουθεί βλέπουμε τον ετήσιο μεταγγραφικό απολογισμό των τεσσάρων ομάδων που έχουν πάρει το πρωτάθλημα στην Αγγλία τα τελευταία δέκα χρόνια. Το ποσό που προκύπτει αν υπολογισθούν τα λεφτά που δόθηκαν για αγορές ποδοσφαιριστών και αυτά που εισπράχθηκαν από πωλήσεις. Τα καθαρά έξοδα ή έσοδα.

Η Άρσεναλ τις μισές χρονιές όχι μόνο δεν έχει ξοδέψει μεγάλα ποσά, αλλά στην ουσία έχει βγάλει κέρδος. Ένα selling club που πέντε απ’τα δέκα χρόνια όχι μόνο δεν έβαλε το χέρι στην τσέπη για να ξοδέψει, αλλά κάλυψε όλες τις κινήσεις για αγορές από τα έσοδα των πωλήσεων και έβγαλε και κέρδος.

Τις υπόλοιπες πέντε χρονιές που το χέρι μπήκε στην τσέπη, τα έξοδα δεν αγγίζουν αυτά των υπολοίπων ομάδων, ούτε ήταν πολύ περισσότερα απ’τα ποσά των κερδοφόρων ετών της Άρσεναλ. Αποτέλεσμα: το τελικό και καθαρό ποσό που έχει δώσει η Άρσεναλ για μεταγγραφές την τελευταία δεκαετία είναι 15 εκατομμύρια ευρώ. Πράγμα που σημαίνει πως η ομάδα του Βενγκέρ ξοδεύει κάθε χρόνο κατά μέσο όρο 1.5 εκατομμύριο ευρώ.

Τα 15 εκατομμύρια σε δέκα χρόνια είναι όσα έδωσε η Φούλαμ για να πάρει τον Μήτρογλου και το 1.5 τον χρόνο είναι λιγότερο απ’όσα έδωσε φέτος ο ΠΑΟΚ για να αγοράσει τον Λούκας και να πάρει δανεικό τον Στοχ. Αυτά ξοδεύει η Άρσεναλ που αποτυγχάνει. Ψίχουλα.

Πορτοφόλια

Ψίχουλα μπροστά σ’αυτά που ξοδεύουν αυτοί που πετυχαίνουν, σ’αυτά που βγαίνουν απ’τα πορτοφόλια των άλλων. Μια χρονιά έβγαλε κέρδος η Γιουνάιτεντ, όταν πούλησε τον Ρονάλντο. Τα έξοδα των υπολοίπων εννέα χρόνων φέρνουν τη σούμα στα 291 εκατομμύρια ευρώ σε δέκα χρόνια: ένα τριαντάρι κάθε χρόνο.

Και η Τσέλσι έχει μόνο μια κερδοφόρα χρονιά, το 2009 όταν πωλήσεις και αγορές την έφεραν κερδισμένη για 14 εκατομμύρια. Το σύνολο λέει πως η Τσέλσι έχει ξοδέψει 615 εκατομμύρια. Τα διπλάσια απ’την Γιουνάιτεντ, με μέσο όρο ετήσιων εξόδων τα 61.5 εκατομμύρια και τα 258 απ’τα 615 εκατομμύρια να έχουν ξοδευθεί στην πρώτη τριετία του Μουρίνιο στο Λονδίνο.

Τέλος, η Σίτι μπορεί κάποτε να ήταν ομάδα που πουλούσε και στα πρώτα τρία χρόνια της δεκαετίας είχε κέρδος 27 εκατομμύρια. Όσα ακολούθησαν την αλλαγή ιδιοκτησίας φέρνουν το τελικό ποσό λίγο πάνω απ’αυτό της Τσέλσι. Συνολικά καθαρά μεταγγραφικά έξοδα 619 εκατομμύρια ευρώ, με σχεδόν τα 400 απ’αυτά να έχουν ξοδευτεί μέσα σε τρία χρόνια.

Σ’αυτά τα δέκα χρόνια ο Βενγκέρ πήρε το Κύπελλο το 2005 και έκτοτε έγινε “ο ειδικός στην αποτυχία”. Οκτώ χρόνια χωρίς τίτλο, διανύει τώρα το ένατο έτος. Οκτώ χρόνια που τους περισσότερους εγχώριους τίτλους τους πήραν οι άλλοι τρεις. Αυτοί που έχουν τα πυρηνικά μπροστά στα τόξα και στις σφεντόνες του Βενγκέρ.

Ένας ίσον κανένας

Θα μπορούσε παρόλα αυτά να έχει κατακτήσει κάτι; Το πρωτάθλημα μάλλον όχι, αλλά θα μπορούσε να πάρει έστω ένα Λιγκ Καπ στις δύο φορές που έπαιξε τελικό. Το 2007 το έχασε απ’την Τσέλσι του Μουρίνιο και το 2011 ήρθε η σταγόνα που μάλλον ξεχείλισε το ποτήρι της γκρίνιας για τα άτιτλα χρόνια: ήττα στον τελικό απ’την Μπέρμινχαμ, που εκείνη τη χρονιά υποβιβάστηκε.

Ο Βενγκέρ θα μπορούσε να έχει 1-2 τίτλους, έστω έναν. Αλλά κάτι μου λέει πως ακόμα κι έτσι ο Μουρίνιο τα ίδια θα έλεγε εναντίον του. Και τελικώς το θέμα δεν είναι αποφασίσουμε ποιος έχει δίκιο ή άδικο και ποιος είναι καλύτερος προπονητής. Το κείμενο δεν εξετάζει αυτό και η αλήθεια είναι πως είναι πάρα πολύ διαφορετικοί για να συγκριθούν.

Άδικη απαξίωση

Τα σχεδόν σοκαριστικά στοιχεία που προκύπτουν απ’τα νούμερα μας δείχνουν πως δεν γίνεται να βγάζουμε συμπεράσματα χωρίς να τα παίρνουμε υπ’όψιν. Μουρίνιο και Βενγκέρ δεν διαφέρουν μόνο στον τρόπο δουλειάς και στα αποτελέσματα. Διαφέρουν και στα μέσα που έχει ο καθένας στην διάθεσή του.

Θεωρώ άδικο για τη δουλειά και τις ικανότητες του Μουρίνιο να πει κάποιος πως όσα πέτυχε στην πρώτη θητεία του στην Τσέλσι τα οφείλει αποκλειστικά στα αμύθητα ποσά που ξόδεψε τότε ο Αμπράμοβιτς. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, είναι άδικο και απαξιωτικό να λέει κάποιος πως η άτιτλη οκταετία του Βενγκέρ τον καθιστά “ειδικό στην αποτυχία”. Δεν είναι και η μεγαλύτερη αποτυχία στον κόσμο, όταν σκεφτεί κανείς με πόσα χρήματα διεκδικεί τους τίτλους η Άρσεναλ.

Δεν απαξιώνεις τη μάχη αυτών που πολεμούν με σφεντόνες, ειδικά όταν εσύ κρατάς τα πολυβόλα. Και μπορεί ο Μουρίνιο να το κάνει χωρίς κανένα πρόβλημα (γιατί έτσι γουστάρει να παίζει τα mind game), αλλά εμείς οι απ’έξω θα πρέπει να τα εξετάζουμε όλα πριν κολλήσουμε τέτοιες, άδικες ταμπέλες.