Στείλτε τον πρόεδρο στο Βίλνιους
Το βασικό ζήτημα αυτής της εθνικής είναι η ηρεμία. Όλοι χρειάζεται να βρίσκονται σε κλίμα πνευματικής ισορροπίας ώστε να μην χαθεί ούτε δευτερόλεπτο στον πρώτο αγώνα με την Βοσνία. Ο Τάσος Μαγουλάς σχολιάζει...
Διότι εκεί βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό η επιτυχία ή η αποτυχία της συγκεκριμένης ομάδας. Ένα σύνολο, το οποίο στην τελική του μορφή δουλεύει το πολύ έναν μήνα, με αρκετούς καινούργιους αλλά και νεαρούς διαθέτει διάφορες εύθραυστες ισορροπίες.
Οι χαμηλοί τόνοι που έχουν…επιβάλει οι ηγέτες, Φώτσης, Ζήσης, Μπουρούσης και κυρίως ο πάντα ήρεμος Ηλίας Ζουρος, δείχνουν τον δρόμο. Στην πρώτη φάση όπου κάθε αγώνας, έστω και με υποδεέστερους αντιπάλους, αποτελεί μια εμπειρία για την εθνική, δεν μπορούμε να έχουμε αποκλίσεις. Θα είναι μια ξεχωριστή περιπέτεια στην οποία οφείλουν άπαντες στον πάγκο και στο παρκέ να διαθέτουν το όπλο της συγκέντρωσης. Καλύτεροι είναι από τους αντιπάλους τους, το γνωρίζουν, αλλά ακόμα δεν διαθέτουν, ως σύνολο, εκείνες τις παραστάσεις που θα τους δίνουν σιγουριά.
Όσοι έχουμε παρακολουθήσει επίσημους αγώνες των εθνικών ομάδων, από έφηβων μέχρι ανδρών, ο μοναδικός «παράγοντας» που είναι ικανός να ταράξει την ηρεμία της ομάδας είναι ο Γιώργος Βασιλακόπουλος. Ιδιαίτερα φέτος που αισθάνεται ότι δέχθηκε και αυτός …κυνήγι, είναι πιο επικίνδυνος από ποτέ. Ας μην παρεξηγηθούμε όμως. Ότι πράττει έως τώρα είναι απόρροια του πάθους για καρέκλα κι εξουσία. Ότι θα συμβεί από εδώ και πέρα οφείλεται στην παθολογική του αγάπη για την εθνική.
Τον έχουμε δει να παίρνει καρέκλες και να στήνεται πίσω από τον πάγκο για να φωνάζει οδηγίες. Τα τελευταία χρόνια στέλνει αγγελιοφόρους στους βοηθούς προπονητή για τον τρόπο παιχνιδιού. Το χειρότερο είναι όταν κάθεται στην τρίτη σειρά των καθισμάτων ακριβώς πάνω από την γραμματεία για να έχει οπτική επαφή με τους διαιτητές.
Επειδή δε έχει ξεκινήσει τον δικό του ανένδοτο κατά της FIBA Europe, ο έρωτας για την καρέκλα και τον…καθρέφτη που λέγαμε, δεν χρειάζεται να εκνευρίσει τους διαιτητές και να έχει ο Τελέτοβιτς την αντιμετώπιση του Τζόρνταν μετά το 1992.
Γενικώς θα είναι τρομερή υπηρεσία στην εθνική, αν ο πρόεδρος και οι συν αυτώ, μείνουν όσο πιο μακριά γίνεται από την ομάδα και τους παράγοντες του αγώνα. Μακριά. Ο βόρειος αρκτικός κύκλος θα ήταν μια καλή απόσταση, αλλά και με το Βίλνιους, καταρχάς βολευόμαστε. Μετά…στο χωριό του Άι Βασίλη.
