Το σοκ του τραυματισμού και ο Καπόνο

Το ξεκαθαρίζουμε εξ αρχής διότι οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τις καλές σχέσεις αναγνωστών και δημοσιογράφων. Στο παρόν σημείωμα δεν θα χωρέσουν οι ασχήμιες που παρακολουθήσαμε στον τελικό του Ελληνικού το βράδυ της Κυριακής. Πρώτον για να μην δικαιωθεί η αήττητη, κατά τ’ άλλα, βλακεία και δεύτερο διότι το αντικείμενο της έρευνας και του σχολιασμού των γεγονότων πρέπει να απασχολήσει πλέον τους φορείς του αθλήματος, την πολιτεία και φυσικά τους ψυχιάτρους.

Ας μιλήσουμε για μπάσκετ λοιπόν. Ο Παναθηναϊκός επικράτησε αλλά παρά την πολύ καλή εμφάνισή του στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα δεν έπεισε ότι διαθέτει σύνολο ποιοτικότερο του αντιπάλου του. Σε χαρακτήρα τελικού αγώνα κατά τον οποίο κρίνεται ένας τίτλος σε 40 αγωνιστικά λεπτά μπορούν να συμβούν τα πάντα και μία ομάδα να κρύψει τόσα καλά τις αδυναμίες της ώστε να φτάσει στο στόχο της.

Αυτό έκανε ο Παναθηναϊκός. “Διάβασε” πολύ καλά το παιχνίδι του ΣΕΦ και δεν επανέλαβε τα ίδια λάθη σε κρίσιμους τομείς όπως τα ριμπάουντ. Χίμηξε πάνω στον αντίπαλο σαν ένα θηρίο που αναζητά μέρες το θήραμά του, έδειξε τα δόντια του από νωρίς και επιτέλους έβαλε τα μεγάλα σουτ. Τι μεγάλα δηλαδή που σουτ σαν αυτά που έβαλε ο Ούκιτς μ’ όλον τον κόσμο κρεμασμένο πάνω του μπαίνουν όταν οι θεοί συνωμοτούν υπέρ σου.

Το παιχνίδι κρίθηκε οριστικά και αμετάκλητα στο γκολ-φάουλ του Κροάτη γκαρντ μετά το τρίποντο του Σλούκα με το οποίο προηγήθηκε για πρώτη και τελευταία φορά ο Ολυμπιακός. Το μομέντουμ της νίκης μεταφέρθηκε αστραπιαία από το ένα στρατόπεδο στο άλλο και το τρόπαιο τοποθετήθηκε από εκείνη τη στιγμή στα χέρια του Διαμαντίδη.

Πέραν όμως των δύο μεγάλων πρωταγωνιστών (Διαμαντίδης και Ούκιτς) αξίζει ένα καλό λόγο και αυτό το παληκάρι, ο Καπόνο. Περίμενε υπομονετικά να παίξει και μέσα σ’ ένα ασυνήθιστο περιβάλλον που για τον ίδιο έμοιαζε με την Κόλαση του Δάντη, μπήκε και πρόσφερε 8 αθόρυβους πόντους που βοήθησαν σημαντικά την ομάδα του. Δεν είναι εύκολο να συμβιβαστεί με βοηθητικό ρόλο στα ευρωπαϊκά παρκέ ένας παίκτης που έχει γράψει ιστορία στο ΝΒΑ αλλά ο Αμερικανός αποδεικνύεται πολύ μεγάλος επαγγελματίας.

Στο…αντίπαλο, του Παναθηναϊκού, δέος παρατηρήθηκε… σοκ. Αναφερόμαστε στο σοκ που προκάλεσε ο τραυματισμός του Χάινς στην προθέρμανση. Πριν βιαστούμε να υποτιμήσουμε το γεγονός, ας φέρουμε τους εαυτούς μας στη θέση του Αμερικανού σέντερ και των συμπαικτών του. Δεν είναι λίγο, ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Ο Ολυμπιακός μπήκε στο παρκέ υπνωτισμένος, επέτρεψε στον αντίπαλο να ξεφύγει εύκολα στο σκορ και στη συνέχεια αναγκάστηκε να τρέξει σχεδόν πανικόβλητος.

Ο Μπαρτζώκας βρέθηκε στη δυσάρεστη θέση που είχε βρεθεί ο Πεδουλάκης τη Δευτέρα. Από supporting cast ο Ολυμπιακός, λίγα πράγματα. Τα τέσσερα “Π” (Παπανικολάου, Πρίντεζης, Περπέρογλου, Πάουελ) πρόσφεραν ελάχιστα και απέμειναν μόνο ο Αντιτς, ο Σπανούλης, λίγος Χάινς και λίγος Σλούκας. Μετά το…χάος.

Ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να νικήσει αν έπαιζε καλύτερη άμυνα πάνω στον Λάσμε (τα σουτ του Ούκιτς δεν μπορούσε να τα αποφύγει), να δείξει μεγαλύτερη διάθεση στα ριμπάουντ και να πάρει καλύτερες αποφάσεις στο τέλος. Το να σουτάρει ο Σπανούλης από τα 8 μέτρα στην τελευταία επίθεση δεν ήταν και η πλέον σοφή επιλογή.

Παρόλα αυτά, οι “ερυθρόλευκοι” παραμένουν πιο αξιόπιστο και πιο δουλεμένο σύνολο από τον αντίπαλό τους. Σε σειρά αγώνων όπως οι επικείμενοι τελικοί της Α1 θα έχουν και πάλι το προβάδισμα καθώς διαθέτουν το know how και την εμπειρία (πλέον). Αλλά μέχρι τον Μάιο θα κυλήσει ακόμα πολύ νερό στ’ αυλάκι.

ΥΓ. Η διαιτησία σπανίως συμπεριλαμβάνεται στα θέματα που θίγει ο γράφων. Θα ήταν άδικο όμως να μην επισημάνουμε ότι οι Σχινάς, Γκόντας και Αναστόπουλος, έδωσαν τα…σπόρια (κατά το κοινώς ποδοσφαιρικό λεγόμενο) στον Παναθηναϊκό. Ο Λο χρεώθηκε πολύ εύκολα το δεύτερο και το τρίτο φάουλ του ενώ ο Διαμαντίδης προστατεύτηκε και πήγε δώδεκα φορές στη γραμμή των βολών. Εστω και έτσι όμως, οι “γκρι” δεν επηρέασαν (αποφασιστικά τουλάχιστον) την εξέλιξη του αγώνα.