Το καλύτερο πρόσωπο της Ελλάδας
Το σάιτ που θεώρησε προσβλητική τη φανέλα "Greek Freek Nation", την οποία φόρεσε ο Θανάσης Αντετοκούνμπο στον διαγωνισμό καρφωμάτων του NBDL κατάλαβε τη σαχλαμάρα του και ζήτησε συγγνώμη. Ευχάριστο και όχι συνηθισμένο.
Το εν λόγω -ανύπαρκτο – θέμα όμως ανέδειξε μια σειρά από άλλα, υπαρκτά. Με πρώτο από όλα τη βλακεία του ελληνικού (μάλλον και του παγκόσμιου) ίντερνετ. Πάντα υπήρχε βλακεία γύρω μας θα μου πείτε. Ναι, μονάχα που στις παλιές , ρομαντικές εποχές ήταν κατά βάση ιδιόκτητη. Τώρα πια δυστυχώς έχει γίνει κοινόχρηστη. Αναπαραγωγές, αναδημοσιεύσεις, share, μετατρέπουν μια παπαριά που κανονικά δεν θα έβλεπε κανείς σε μείζων ζήτημα. Κάθε ανόητος πετάει την ανοησία του στον ωκεανό του διαδικτύου με την ελπίδα ότι κάποιος ακόμη πιο ανόητος θα την ψαρέψει και θα ξεκινήσει έτσι μια μαζική επίθεση στην νοημοσύνη, τη λογική και την αισθητική μας. Δεν υπάρχει τρόπος να προστατευτείς από όλο αυτό. Όσο ζεις μέσα στο ίντερνετ αργά ή γρήγορα θα βρεθείς μπροστά σε ιδέες και απόψεις που ξεπερνούν κατά πολύ τα συμβατικά όρια του κρετινισμού. Αντέχεις, πας παρακάτω και ελπίζεις κάποτε να βρεθεί ένα firewall κατά των ηλιθίων.
“Η Μπόλτον του Γιαννακόπουλου”
Το δεύτερο ενδιαφέρων θέμα που προέκυψε από τη συγκεκριμένη ιστορία είναι η τριτοκοσμική αντιμετώπιση των ντόπιων ΜΜΕ απέναντι στους Έλληνες αθλητές του εξωτερικού. Από τον Στέλιο Γιαννακόπουλο κάποτε (όσο έπαιζε στην Μπόλτον, η αγγλική ομάδα ήταν σε κάθε δημοσιογραφική αναφορά, «Η Μπόλτον του Γιαννακόπουλου) μέχρι τον Βύντρα και τα θρυλικά γκολ του κόντρα στην Μπαρτσελόνα και από τον Κώστα Μήτρογλου και την κάλυψη μέχρι και των προπονήσεων του με την Φούλαμ μέχρι τον Αντετοκούνμπο, η ελληνική υπερβολή και η βαθιά ανάγκη μας να δούμε Έλληνες να τα καταφέρνουν εκτός συνόρων, μας στέλνει πολύ συχνά στην αγκαλιά της γραφικότητας. Μη με παρεξηγήσετε, χαίρομαι πολύ όταν βλέπω τον Παπασταθόπουλο να παίζει βασικός στην Ντόρτμουντ και εύχομαι ειλικρινά ο Αντετοκούνμπο να γίνει ο νέος Ντουράντ. Αλλά τα ρεπορτάζ τύπου : “Η καθαρίστρια του Γιάννη στο Μιλγουόκι αποκαλύπτει: “Το παιδί δεν αστοχεί ούτε στο κατούρημα“, δεν βοηθούν κανέναν. Ίσα – ίσα , δίνουν αφορμές στους μισαλλόδοξους να ξεσαλώνουν.
Το δημοσίευμα για το “Greek Freak Nation”
Και ερχόμαστε στο τρίτο και σημαντικότερο. Το δημοσίευμα για το “Greek Freak Nation” δεν αναπαράχθηκε μόνο λόγω βλακείας. Αναπαράχθηκε και λόγω μίσους (το οποίο πάντως συνδυάζεται με τη βλακεία: Μονάχα οι βλάκες μισούν για τέτοιους λόγους). Η (υπερ)προβολή του Γιάννη από τα ΜΜΕ ενοχλεί αφάνταστα τους Ελληνάρες που δεν αντέχουν την ανυπόκριτη αγάπη του για την Ελλάδα. Επειδή οι ίδιοι δεν μάθουν ποτέ τι θα πει να αγαπάς αληθινά την πατρίδα σου.
Tο φωνάζει σε κάθε ευκαιρία…
Η Ελλάδα του 2014, ανάμεσα στις πολλές άλλες ελλείψεις της δεν έχει και πρόσωπα για να μοστράρει προς τα έξω (ή και προς τα μέσα εδώ που τα λέμε). Πρόσωπα καθαρά, χαμογελαστά, γεμάτα κέφι, όρεξη, ταλέντο και αισιοδοξία. Ο Αντετοκούνμπο συγκεντρώνει όλα τα παραπάνω προσόντα συν ένα ακόμη ανεκτίμητο: Αγαπάει την χώρα ενώ θα είχε κάθε δικαίωμα να την αντιπαθεί. Την αγαπάει χωρίς να είναι υποχρεωμένος. Την αγαπάει, όχι για αυτό που φαντάζεται ότι είναι (όπως εκατομμύρια φαντασιόπληκτοι εθνικιστές) αλλά για αυτό που ξέρει ότι είναι. Και για αυτό που γνωρίζει ότι μπορεί να προσφέρει: Ανθρωπιά, ζεστασιά, καλοσύνη. Ο Αντετοκούνμπο έζησε μερικά από τα σημαντικότερα ελαττώματα της Ελλάδας (και των ανθρώπων και των μηχανισμών της ) αλλά επέλεξε συνειδητά να την αγαπήσει για τα προτερήματα της. Και το φωνάζει σε κάθε ευκαιρία, σε μια από τις πιο λαμπερές σκηνές του κόσμου.
Με πιο απλά λόγια ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι το καλύτερο πρόσωπο της σημερινής Ελλάδας. Τον κοιτάς και παίρνεις κουράγιο, λίγο πριν γεμίσει η Αθήνα με φυλλάδια και αφίσες του Ηλία Κασιδιάρη…
Διαβάστε ακόμη:
