Ένας Μπουρούσης θα φέρει την άνοιξη;

Να ξεκαθαρίσουμε πως οι “ερυθρόλευκοι” με την παρουσία τους στο φάιναλ φορ, ως μία πολύ καινούργια ομάδα, είναι επιτυχημένοι. Λογική όμως και η απογοήτευση από την νέα ήττα από τον Παναθηναϊκό σε έναν αγώνα νοκ άουτ.

Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή, η καλή εικόνα του Ολυμπιακού στον ημιτελικό πιστώνεται και στον Παναγιώτη Γιαννάκη με τους συνεργάτες του. Η κριτική μας πάντα ήταν σκληρή προς τον “Δράκο”, οπότε του αξίζει ένας καλός λόγος για την παρουσία των “ερυθρολεύκων” στον ημιτελικό. Έδειξε πως βελτιώνεται, ωριμάζει και αυτός μαζί με την ομάδα του και περιορίζει τα σφάλματα που στο φινάλε κάνουν όλοι οι προπονητές.

Ο μεγάλος πρωταγωνιστής για την ομάδα του Πειραιά ήταν ο κόσμος του, που παρά την απογοήτευση στάθηκε και χειροκρότησε όρθιος στέλνοντας το μήνυμα για τη συνέχεια. Απίστευτη ψυχραιμία, αλλά και αυτοσυγκράτηση. Δείχνουν πως επιτέλους κατανοούν ότι ο ρόλος τους πρέπει να είναι συσπειρωτικός και όχι αποκλειστικά επικριτικός.

Όλη αυτή η καλή παρουσία χάλασε από την αγωνιστική “εξαφάνιση” στον μικρό τελικό. Στον… αχρείαστο, ανούσιο μεν αγώνα, βλέποντας πάντως το πάθος της Μπαρτσελόνα για να κερδίσει έστω αυτή την αναμέτρηση λέει πολλά. Βεβαίως ο Ολυμπιακός είχε προβλήματα με τις απουσίες των τραυματιών Τσίλντρες-Βασιλόπουλου, οι έμπειροι παίκτες όμως όπως ο Παπαλουκάς και Βούισιτς όφειλαν να καθοδηγήσουν τους άπειρους συμπαίκτες και όχι να επικρατεί η απογοήτευσή τους.

Το τριήμερο θα πήγαινε τελικά χαμένο αν δεν υπήρχε η σκηνή με τον Μπουρούση. Η κίνηση του ερυθρόλευκου σέντερ, του μοναδικού που είχε διάθεση να παίξει στον μικρό τελικό (“λίγο φιλότιμο ρε” φώναζε μέσα στον αγώνα) έδειξε πως ο ηγέτης οφείλει να ξυπνάει την ομάδα στα δύσκολα. Απάντησε χωρίς να προκαλέσει στο πείραγμα της πράσινης εξέδρας και ξεσήκωσε τον κόσμο της δικής του ομάδας. Πάνω από όλα ξύπνησε τους συμπαίκτες του οι οποίοι νόμιζαν πως όλα τελείωσαν με την ήττα στον ημιτελικό. Στον ερυθρόλευκο πάγκο έβλεπες ξανά σφιγμένες γροθιές, χαμόγελο σαν να τους τσίμπησε κάτι.

Το θέμα είναι αν τόσο ο Μπουρούσης όσο και οι υπόλοιποι συμπαίκτες του μπορούν να στηρίξουν όλη αυτή την αντίδραση στο τέλος του μικρού τελικού. Σημαντικό κομμάτι το γεγονός ότι κανείς, αυτό πιστώνεται στον πολύπειρο Παπαλουκά, δεν χρησιμοποίησε ως δικαιολογία τα πραγματικά σημαντικά προβλήματα όπως ήταν η απουσία του Βασιλόπουλου και η ασθένεια του Μπουρούση διότι ομάδες με τέτοιο ρόστερ δεν στέκονται σε απουσίες.

Ο πρώτος αγώνας με το Μαρούσι θα είναι ενδεικτικός του πόσο αποφασισμένος είναι ο Ολυμπιακός να τελειώσει τη χρονιά με έναν τίτλο, αφού η κατάκτηση ή όχι του πρωταθλήματος, πλέον, κρίνει το αγωνιστικό μέλλον αυτού του συνόλου.

Η τελευταία κουβέντα πηγαίνει για τους αδερφούς Αγγελόπουλους. Νέα παιδιά, προσηνείς άνθρωποι, μαθαίνουν κάθε στιγμή που βρίσκονται στο μπάσκετ και η παρουσία τους αποτελεί κέρδος για το ελληνικό μπάσκετ.

Μακάρι αυτό που είδαν στο Βερολίνο να τους γίνει κάτι σαν βίωμα ώστε να οικοδομήσουν τον Ολυμπιακό για πολλά χρόνια. Και μεγάλος σύλλογος χωρίς ιδιόκτητο πραγματικά μπασκετικό γήπεδο δεν υπάρχει. Αυτό θα είναι το μεγαλύτερο επίτευγμά τους. Το σκέφτονται, επειδή είναι άνθρωποι με μπασκετική παιδεία καλό θα ήταν να μην το καθυστερήσουν.

Θα είναι σπουδαιότερο από το να προσπαθήσουν να φέρουν τον Λεμπρόν ή τον Κόμπε στην Ελλάδα.