Όλοι έχουν μερίδιο ευθύνης
Είναι να… τρελαίνεται κανείς με ορισμένες καταστάσεις που συμβαίνουν στον Ολυμπιακό. Πάει και τελείωσε, το έχει το DNA αυτού του συλλόγου, είναι τέτοιο, που τον κάνει ξεχωριστό σε αρκετά πράγματα, αγωνιστικά και διοικητικά. Υπό άλλες προϋποθέσεις, το ματς με την Βέροια θα έπρεπε να αποτελεί το μοναδικό θέμα στο σχόλιό μας. Άλλο είναι, όμως αυτό που κλέβει την παράσταση, το θέμα του Λεμονή…
Εμείς, κάνουμε την αρχή από τη Βέροια. Ο Ολυμπιακός στο πρώτο ημίχρονο, ήταν σαφώς βελτιωμένος. Έχει κάθε λόγο να διαμαρτύρεται για τον βοηθό Μπερσή που κόντεψε να βάλει σε άλλες περιπέτειες τους Πειραιώτες και να… τελειώσει από το βράδυ της Κυριακής τον Λεμονή. Το 0-1, αδικεί τον Ολυμπιακό που μπορούσε κάτι καλύτερο. Αυτό, με δεδομένο την εικόνα του πρώτου ημιχρόνου. Η κακή εικόνα, όμως στην επανάληψη, έδωσε και πάλι δικαιώματα και στο ποδόσφαιρο, πολλές φορές, η τελευταία εντύπωση είναι αυτή που μένει.
Εδώ που έχει φτάσει η κατάσταση, είναι όλα ανοιχτά. Ο Ολυμπιακός στην Ευρώπη, πέτυχε. Έχασε εντυπώσεις, με την φοβισμένη εικόνα του στο Λονδίνο κόντρα στην Τσέλσι. Στην Ελλάδα, είναι το φαβορί για την κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδας και στην… αναμονή για το πρωτάθλημα. Μπορεί να το κάνει το έξι στα έξι, όπως μπορεί να κάνει και δύο γκέλες ακόμη! Αν, όμως, πάρει το νταμπλ, τι θα γίνει τότε; Πολλοί θα βγουν μπροστά και θα λένε, άκρως πετυχημένη σεζόν, αλλά είχαμε πολλούς νέους παίκτες και γι’ αυτό δεν παίξαμε καλό ποδόσφαιρο.
Η γνώμη μας είναι, πως για την εικόνα που έχει υπάρξει ως τώρα, δεν μπορεί να ευθύνεται μόνο ο Λεμονής. Δεν γίνεται! Πριν λίγο καιρό, έφταιγε ο γιατρός, πιο πριν οι παίκτες, αύριο ίσως ο Ίβιτς. Ο καθένας, κάνει τις ενέργειές του. Η… ιστορία καταγράφει. Ο Σωκράτης Κόκκαλης, έχει αποδείξει ότι τους προπονητές δεν τους έχει στην καρδιά του. Δεν δυσκολεύεται και να τους απομακρύνει. «Κάηκε» με τον Σόλιντ, πίστεψε στον Λεμονή, «έφυγε» τον Μπάγεβιτς που είχε κατακτήσει το νταμπλ!
Η διοίκηση έκανε τις επιλογές της και ξόδεψε πολλά χρήματα. Πήρε, όμως ταυτόχρονα. Ας μην ξεχνάμε τη μεταγραφή του Καστίγιο στη Σαχτάρ. Ο Λεμονής κλήθηκε να φτιάξει μία νέα ομάδα, η οποία, δεν παίζει μπάλα. Εκείνο το 6-2 επί του ΟΦΗ στο Καραϊσκάκη, αποτελούσε το πρότυπο στο μυαλό κάθε οπαδού του Ολυμπιακού, μάταια, όμως αφού η συνέχεια δεν ήταν η ανάλογη. Κάθε άλλο, ο Ολυμπιακός από ματς σε ματς… έβγαζε την ψυχή του κόσμου του, για να πάρει το τρίποντο. Με τα άστρα του Κοβάσεβιτς και του Νικοπολίδη, να λάμπουν για τα καλά.
«Στέρεψε» ο Σέρβος και γκολ, ούτε με τα… κιάλια. Επαναλαμβάνουμε, όμως, πως για να φτάσει εδώ η κατάσταση, είναι πολλοί οι παράμετροι που χρειάζεται να αναλυθούν. Γι’ αυτό και καταλήγουμε στην άποψη, πως άπαντες έχουν τις ευθύνες τους. Έχει βάλει κανείς κάτω τις μεταγραφές; Να τους αναλύσει τους παίκτες;
Που είναι οι… διαστημικοί (σε ορισμένα ματς) Λεντέσμα και Γκαλέτι; Που είναι η πιο ηχηρή μεταγραφή, ο Ραούλ Μπράβο από τη Ρεάλ Μαδρίτης; Που οφείλονται οι τόσοι πολλοί τραυματισμοί στη διάρκεια της φετινής σεζόν; Είναι φυσιολογικοί ή όχι; Μήπως τα… παράπονα για τον Λεμονή έπρεπε να έχουν βγει νωρίτερα προς τα έξω ή μήπως χρειαζόταν μία ανακοίνωση στήριξής του;
Το θέμα Λεμονή, θύμιζε ωρολογιακή βόμβα. Σαν να λέμε δηλαδή, ότι αν ο Θεός… κοιμόταν στο Καραϊσκάκη και ο Ολυμπιακός απέκλειε την Τσέλσι, ο Λεμονής θα ήταν μία χαρά, ο προπονητής που έγραψε ιστορία. Τώρα, δείχνουν να τον «καθαρίζουν», αλλά να είστε σίγουροι, πως δεν είναι ο μόνος υπεύθυνος. Ο Ολυμπιακός είναι… άλλη ομάδα, δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Από το τι μπορεί να προκύψει στο ρεπορτάζ της, μέχρι και σε ένα διοικητικό συμβούλιο.
Το εύκολο, είναι να τελειώσει ο Λεμονής. Το δύσκολο, είναι να πάρει κάποιος το κόστος για τη συνέχεια, αλλά και το πώς θα πλασάρεις τον επόμενο προπονητή σου. Γιατί και για τον Σόλιντ, υπήρχε κλίμα ισόβιου προπονητή του Ολυμπιακού, αλλά, άλλα είδαμε… Περισσότερα προσεχώς, με ή χωρίς Λεμονή.
A! Και για να μην ξεχνιόμαστε, σήμερα ο Ολυμπιακός έχει γενέθλια. Μεγάλωσε κι άλλο, 83 ετών είναι. Στα 100 του πάντως, όπως έλεγε και μία «κακιά γλώσσα» μετά το ματς με τη Βέροια, θα το πάρει το πρωτάθλημα. Όπως βέβαια, θα πάρει και πολλά ακόμη, στα 17 χρόνια που μεσολαβούν ως τότε…