Αλίμονο αν χάναμε 1η Σεπτεμβρίου…

Τίμιος άνθρωπος αυτός ο Ντέτμαν, ο προπονητής της Φινλανδίας. Δεν κρατάει κακίες. Μπορεί να του σβήσαμε τα… φώτα σήμερα με την ολοκληρωτική εμφάνιση του δεύτερου ημιχρόνου, μπορεί να έπλεκε για ώρα το εγκώμιο της Εθνικής μας, αλλά όταν τον… τσίγκλησαν να πει πόσο ψηλά μπορούμε να φτάσουμε, την εξομολογήθηκε την αμαρτία του. “Για όποια ομάδα λέω πολλά καλά, χάνει το επόμενο ματς”. Δεν πρόλαβε να πει ότι σταματάει και ο Ζούρος του… είχε κλείσει ήδη το στόμα.

Εδώ που τα λέμε, 1η Σεπτεμβρίου δεν γινόταν να ζοριστούμε από τους Φινλανδούς. Τέτοια μέρα πριν από πέντε χρόνια κάναμε τον πλανήτη να ασχολείται μαζί μας νικώντας τους Αμερικανούς. Με τους Φινλανδούς θα ζοριζόμασταν; Καλοί είναι, αλλά να τους αφήσεις να είναι. Και οι δικοί μας δεν είχαν όρεξη για αστεία και για άγχη σήμερα. Σκορ 2-0 και συνεχίζουμε. Ούτε υπέρβαση έχουμε κάνει, ούτε έχουμε πετύχει κάποιον άθλο ακόμα. Αλλά μάζευε κι ας είναι και ρώγες.

Πάμε για το ρεπό πριν το ματς με τους Σκοπιανούς, αλλά τελικά το ταξιδάκι των 50 πήγαινε και 50 έλα χιλιομέτρων θα γίνει και αύριο. Η προπόνηση ορίστηκε για το Αλίτους, μάλλον ο κόουτς φοβάται μήπως μια κενή μέρα στο χωριό… κόψει φλέβες κανένας παίκτης.

Εδώ παρεμπιπτόντως έχουν αρχίσει να μας υπολογίζουν όσο περνάνε τα αγωνιστικά λεπτά. Είχαν πάρει μια ιδέα, τώρα τα βλέπουν και στα επίσημα. Και τα γιούχα των Σκοπιανών, που τους έχουν βάλει πίσω από τους δημοσιογράφους και μας έχουν πρήξει, όσο πάνε και εντείνονται σε κάθε αναφορά της Εθνικής μας. Για τρόμος μου κάνει εν όψει του Σαββατιάτικου αγώνα, αλλά άσε να κρατάμε μικρό καλάθι και με το καλό να το… ξεχειλίσουν οι παίκτες.

Στα θετικά της χθεσινής ημέρας ότι βρέθηκε και φανέλα στα μέτρα της Γεωργίας. Της μικροκαμωμένης και σπουδαγμένης στην Ελλάδα συνοδού της αποστολής που το είχε καημό ότι τα μεγάλα μεγέθη της ήταν σαν… νυχτικιές. Να το χαμόγελο πλατύ και η υπόσχεση ότι τώρα θα αφοσιωθεί μόνο στο να έχει θετικές σκέψεις για την ομάδα και δεν θα σκέφτεται τη φορεσιά της. Κάθε βοήθεια καλοδεχούμενη είναι…