Ο ΠΑΟΚ του “παραλίγο…”

Συγγνώμη, αλλά δε μου λέει τίποτα ότι ο ΠΑΟΚ αποκλείστηκε με ψηλά το κεφάλι. Ότι το πάλεψε, ότι ίσως άξιζε κάτι παραπάνω, ότι αν έπαιζε σε γεμάτη Τούμπα μπορεί να προκρινόταν, ότι ο διαιτητής δεν του φέρθηκε δίκαια. Δε μου λέει τίποτα ότι τη διαφορά την έκανε ο Ντράξλερ, ένας από τους καλύτερους νέους ποδοσφαιριστές την Ευρώπης, ο οποίος σύντομα θα πουληθεί καμιά 40 εκατομμύρια ευρώ. Όλα αυτά είναι κλισέ παρηγοριάς για μια στεναχώρια που δεν είναι κλισέ. Είναι μεγάλη και θα χρειαστεί καιρός να ξεπεραστεί.

Ο ΠΑΟΚ αποκλείστηκε και πάλι από τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Αποκλείστηκε ενώ βρισκόταν ένα γκολ μακριά απ΄την πρόκριση, κόντρα σε έναν αντίπαλο που παραπατούσε κι έπαιζε και με παίκτη λιγότερο. Και τι έκανε; Πήγε για ύπνο και όταν ξύπνησε, κυνηγούσε πλέον δυο γκολ. Δε με ενδιαφέρει το 0-1 του ημιχρόνου, ούτε το 2-3 στις καθυστερήσεις.Με ενδιαφέρει το 1-2. Γκολ αστείο, γκολ καταστροφικό, γκολ όμως που φαινόταν δέκα δευτερόλεπτα πριν μπει. Όταν ο Ντράξλερ ξεκίνησε την κούρσα του, πέντε άνθρωποι που βλέπαμε το ματς φωνάξαμε “κάποιος να τον μαρκάρει”. Ουδείς μας άκουσε, ουδείς τον είδε. Ούτε ο Σκόνδρας ούτε τα στόπερ ούτε καν ο Χακόμπο που βγήκε πολύ αργά και εν τέλει διευκόλυνε τον σκόρερ αντί να τον δυσκολέψει.

Αδιανόητη αμυντική κατάρρευση, ακριβώς τη στιγμή που όλα είχαν έρθει στα μέτρα του ΠΑΟΚ και με συνετή διαχείριση θα μπορούσε να κρατήσει τη Σάλκε στη περιοχή της , να τη σφυροκοπήσει και εν τέλει να πετύχει αυτός το 2-1 και να προκριθεί.Το σφυροκόπημα το έκανε. Σε μια επίδειξη μαχητικότητας, πάθους και ψυχής κυνήγησε ανεμόμυλους μέχρι τέλους. Έχασε την τεράστια ευκαιρία ο Λούκας να ισοφαρίσει, έχασε την ευκαιρία και ο Στοχ να κάνει το 3-2, η τύχη γενικώς δεν ήταν με το μέρος του. Αλλά βέβαια δεν δικαιούται ο ΠΑΟΚ να έχει παράπονα από την τύχη του το φετινό καλοκαίρι.

Αυτή, η τύχη, ήταν που του έστειλε τη Μέταλιστ στην κληρωτίδα και τα υπόλοιπα τα ξέρετε.Αντιθέτως παράπονα δικαιούται να έχει από τον Χουμπ Στέφενς. Δεν κατάλαβα τελικά αν υπήρξε χέρι στο πρώτο γκολ της Σάλκε. Θεωρώ όμως απαράδεκτο ο προπονητής του, το πιο ακριβό συμβόλαιο της ομάδας φέτος, να αποβάλλεται και να παρακολουθεί το κρισιμότερο 45λεπτο της σύγχρονης ιστορίας του ΠΑΟΚ από την κερκίδα. Θεωρώ επίσης λάθος την αλλαγή του Λούκας (εκτός κι αν δεν άντεχε άλλο ο Ισπανός), που θα μπορούσε στα τελευταία λεπτά να μεταφέρει τη μπάλα στα καρέ της Σάλκε πολύ καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο.

Ο Γεωργιάδης, είτε μπήκε είτε όχι, μόνο ο ίδιος το κατάλαβε. Θεωρώ τέλος ότι έγιναν ξεκάθαρα λάθη στο μεταγραφικό σχεδιασμό και οι “ασπρόμαυροι” τα πλήρωσαν όλα κόντρα στη Σάλκε.Από την άλλη, σαφέστατα ο ΠΑΟΚ αποκλείστηκε στις λεπτομέρειες.¨Επαιξε στα ίσια και τη Σάλκε και τη Μέταλιστ. Επιβεβαίωσε ότι έχει φτιάξει ευρωπαϊκό χαρακτήρα, όπως έγραφα και την περασμένη εβδομάδα, και αν δεν αφήσει την απογοήτευση να τον καταβάλει, έχει τη δυνατότητα να πάει καλά στο Europa League.

Προέκυψαν, θέλω να πω, και κάμποσα ελπιδοφόρα συμπεράσματα από τον αποκλεισμό. Τα οποία ελπιδοφόρα συμπεράσματα, όμως, για τον κόσμο μιας ομάδας που ζει εδώ και χρόνια την πίκρα του “παραλίγο” (παραλίγο ευρωπαϊκές προκρίσεις, παραλίγο τελικοί κυπέλλου, παραλίγο πρωτάθλημα τη χρονιά του Σπάθα) έχουν την αξία μιας υπόσχεσης του Αντώνη Σαμαρά: μηδενική.

Γιατί, εντάξει, ο ΠΑΟΚ πράγματι δείχνει να έχει βάλει το νερό στ’ αυλάκι. Ο ΠΑΟΚ του Σαββίδη και του Στέφενς αλλάζει επίπεδο. Ο ΠΑΟΚ θέλει λίγες βελτιώσεις για να κοιτάξει στα μάτια τον Ολυμπιακό. Ο ΠΑΟΚ έρχεται. Το ζήτημα είναι πότε επιτέλους θα φτάσει…