“Πράσινος εμφύλιος”
Το νέο πολυμετοχικό επεισόδιο ανάμεσα σε Πατέρα και Γόντικα μας διδάσκει μερικά πράγματα. Το πρώτο είναι πως ήταν σωστές οι σκέψεις που κάναμε στο κείμενο μετά την άναληψη της προεδρίας από τον Κωνσταντόπουλο. Λέγαμε τότε πως ο ντόρος ήταν υπερβολικός, γιατί ο πρόεδρος δεν θα κάνει και πολλά. Αν ήταν στο χέρι του Τζίγκερ, δεν θα έβαζε κανέναν.
Όπως έγραφα τότε, ο Νιόπλιας προπονητής, ο Φρέιτας τεχνικός διευθυντής, ο Γόντικας να τρέχει το μαγαζί κι όλοι αυτοί υπό τις οδηγίες του Τζίγκερ. Ποιος απάντησε, λοιπόν, στην πρόταση Πατέρα; Ποιος μίλησε μαζί του στο τηλέφωνο, ποιος απάντησε με επιστολή; Φυσικά κι όχι ο Τζίγκερ, φυσικά κι όχι ο πρόεδρος, ο Κωνσταντόπουλος. Ο Γόντικας απάντησε, αυτός τρέχει το μαγαζί, ο Κωνσαντόπουλος είναι για άλλα πράγματα.
Το δεύτερο που μάθαμε είναι πως σκέφτονται τα πράγματα Βγενόπουλος και Πατέρας. Ο Βγενό στην περίφημη ραδιοφωνική συνέντευξη ήταν ξεκάθαρος: “Εμείς δεν θα κάνουμε ποτέ αντιπολίτευση στον Παναθηναϊκό”. Με το “εμείς” φυσικά να εννοεί τους υπόλοιπους της ΠΕΚ και τον Πατέρα.
Η πραγματική έννοια της δήλωσης είναι πως φυσικά και θα κάνουν αντιπολίτευση, βρίσκοντας όμως τις κατάλληλες ευκαιρίες, ώστε να είναι πάντα “για το καλό της ομάδας”. Εννοείται πως η κίνηση Πατέρα είναι για να εκθέσει τον Τζίγκερ, να δυναμώσει τη φωτιά στο καζάνι του κόσμου του Παναθηναϊκού που βράζει.
Win-win situation, που θα ‘λεγε κι ο Βγενό. Αν ο Τζίγκερ δεχθεί τα λεφτά, ο Πατέρας είναι ο θεός που τσόνταρε κι ήρθε ο Γκαλάς, ο βάζελος που τα σπρώχνει για την ομάδα. Αν ο Τζίγκερ πάει πάσο, τότε και παίκτη πρέπει να φέρει και την οργή του κόσμου έχει απέναντί του. Τόμπολα.
Και φυσικά, ποιός μπορεί να κατηγορήσει Πατέρα και Βγενό για αντιπολίτευση και τρικλοποδιές; Από την αγωνία τους έκαναν την πρόταση οι άνθρωποι, επειδή όπως είπε κι ο Πατέρας, διάβασαν στις εφημερίδες για την διαφορά στο οικονομικό κι είπαν να βοηθήσουν. Το ίδιο θα κάνουν και στο πρώτο αρνητικό αποτέλεσμα. Όχι για να κάνουν πόλεμο στον Τζίγκερ φυσικά, αλλά από την πίκρα που θα έχουν που η ομάδα δεν κέρδισε.
Και τα διαβάζω στις παραλίες και ψοφάω στο γέλιο. Γιατί σαν και τώρα θυμάμαι τον Παύλο τον Γιαννακόπουλο να κάνει για ένα χρόνο ακριβώς τα ίδια. Μετά την συνάντηση με τον Τζίγκερ στο Πεντελικό αυτός ήταν ο ρόλος του, να τα κάνει μπάχαλο σε κάθε ευκαιρία. Και κάθε φορά που του έλεγαν πως κάνει πόλεμο, έλεγε πως το κάνει από ενδιαφέρον και πως έβαλε λεφτά και έχει δικαίωμα να λέει τη γνώμη του όποτε θέλει. Ο “και καλά” αγνός Παύλος, που τον πνίγει η παναθηναϊκή αγάπη.
Και σαν και τώρα θυμάμαι τον Πατέρα να λέει πως ο Παναθηναϊκός δεν ξεφτιλίζεται από την τριάρα από την Γαλατά, αλλά από τις δηλώσεις του Παύλου και την εσωστρέφεια του συλλόγου. Τώρα ο Πατέρας είναι στον ρόλο του Παύλου, αυτός κάνει και θα συνεχίσει να κάνει τέτοιες κινήσεις όποτε οι συνθήκες το επιτρέπουν, πάντα υπό το πέπλο του “αγνού ενδιαφέροντος για την ομάδα”. Όσο λοιπόν είχε δίκιο τότε ο Παύλος που έλεγε πως δεν κάνει αντιπολίτευση, άλλο τόσο δίκιο έχει και τώρα ο Πατέρας.
Από εδώ και πέρα το κομμάτι έχει αμφίβολη διάρκεια ζωής. Κι αυτό γιατί μπορεί να έρθει οποιαδήποτε στιγμή μια είδηση και να ακυρώσει τις σκέψεις μου. Αυτές αφορούν την κίνηση που έγραφα χθες πως μπορεί να κάνει ο Μαρινάκης και να κάνει πάταγο. Το απλό, το απλούστατο. Να πάει να πάρει τον Γκαλάς. Πόσα θες; Πάρτα κι έλα.
Πάταγος. Μιλάμε για μεγαλύτερο χτύπημα στον Παναθηναϊκό κι από το να του πάρεις Σισέ, Νίνη και Γκοβού. Πληρώνοντας μόνο ένα συμβόλαιο τον διαλύεις μέσα σε μερικές ώρες. Ναι, σύμφωνοι, δεν μπορώ να ξέρω αν υπάρχουν λεφτά διαθέσιμα για να έρθουν οι υπόλοιποι παίκτες και να πληρωθεί κι ο Γκαλάς. Αλλά, μερικές φορές η ευκαιρία είναι μοναδική.
Ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή είναι σαν κουρασμένος μποξέρ, που έχει κατεβάσει το αριστερό χέρι. Έχεις, δεν έχεις δύναμη, ως αντίπαλος οφείλεις να το επιχειρήσεις το δεξί κροσέ, τώρα είναι η ευκαιρία σου. Ο Κρις έμεινε στη Λιόν, παίρνεις Γκαλάς και σκορπάς πανικό κι ομίχλη, πιάνεις Τζίγκερ και Παναθηναϊκό αιχμαλώτους.
Ναι, ξέρω, υπάρχουν ο Μέλμπεργκ κι ο Αβραάμ, το ρόστερ θέλει αλλού ενίσχυση. Ε, και; Παρουσιάζεις τον Γκαλάς και λες πως η σεζόν είναι μεγάλη, τα παιχνίδια πολλά. Είμαστε αυτοκράτορες στην Ελλάδα τόσα χρόνια, καιρός είναι να κοιτάξουμε και την Ευρώπη. Θέλουμε να πάμε πολύ ψηλά στο Europa League, τα παιχνίδια Πέμπτη – Κυριακή θέλουν πλούσιο ρόστερ, κάναμε αυτό που έπρεπε για έναν πανίσχυρο Ολυμπιακό.
Κι αν θες να κάνεις ακόμα μεγαλύτερη πλάκα, τον παρουσιάζεις και όταν σε ρωτάνε σχετικά λες, “αλήθεια, τον ήθελε κι ο Παναθηναϊκός; δεν το ήξερα, δεν διαβάζω εφημερίδες”. Παίρνεις τον Γκαλάς και παίρνεις το πρωτάθλημα από τα τέλη Ιουλίου, τρελαίνεις τους γαύρους, κάνεις τον Κόκκαλη να φαίνεται μακρινή ανάμνηση και κάθεσαι όλο το χειμώνα να δεις το έργο “Παναθηναϊκός Εμφύλιος, Όταν δεν έμεινε τίποτα όρθιο”.
