Παίζω και μαθαίνω

Φάνηκε με την Βοσνία πως κάθε λεπτό του αγώνα που περνούσε οι παίκτες έβρισκαν τον ρυθμό τους. Θυμούνταν την δουλειά που έκαναν στις προπονήσεις και στα φιλικά παιχνίδια. Κυρίως έδειξαν αρκετή ηρεμία όταν η Βοσνία έφτασε στον έναν πόντο στο 33.

Σίγουρα υπήρχε άγχος, ο Ζούρος προσπάθησε να πάει την ομάδα στα σίγουρα, έδειξε την σωστή προεργασία ίσως όμως αν η εθνική άνοιγε τον ρυθμό της νωρίτερα να μην υπήρχε η πίεση στο τέλος. Ουσιαστικά όμως κάνεις δεν μπορεί να κριθεί διότι υπήρχαν τόνοι άγχους. “Έσταζε” περισσότερο από ιδρώτα κάτι που είναι λογικό αν υπολογίσουμε ότι έχουμε να κάνουμε με παιδιά που αντιλαμβάνονται πόσο σημαντικό είναι να πετύχει αυτή η εθνική αλλά και με παίκτες οι οποίοι ουσιαστικά πραγματοποιούσαν την πρεμιέρα τους.

Λογικά σήμερα τα πράγματα θα είναι καλύτερα. Οι Φινλανδοί είναι …ωραίοι τύποι. Σουτάρουν συνέχεια, τρέχουν, κάνουν απίστευτο χαβαλέ(στον πάγκο είχαν πέσει κάτω από τα γέλια όταν περνούσαν στο σκορ τους Κροάτες), γενικώς διασκεδάζουν. Δεν αγχώνονται, δεν έχουν στόχους, απλά παίζουν.

Το ίδιο θα πρέπει να προσπαθήσουν να κάνουν οι διεθνείς μας. Να αποβάλουν πιο γρήγορα το άγχος διασκεδάζοντας τον αγώνα. Το ταλέντο τους, θα τους φέρει την νικη, μετά έρχεται η ξεκούραση και ξεκινά το πραγματικό τουρνουά με τρεις αγώνες, πρώτοι τελικοί. Εκεί θα είμαστε πιο αναλυτικοί και περισσότερο αυστηροί για την ομάδα. Ουσιαστικά θα έχουμε τα πρώτα συμπεράσματα από ένα σύνολο που δουλεύει έναν μήνα μαζί.

Το πρώτο τζάμπολ στην διοργάνωση είχε καλά παιχνίδια, το σύνηθες άγχος των Ισπανών, τους ασταθείς Κροάτες αλλά και λίγο κόσμο. Στην Λιθουανία περιμέναμε κάτι παραπάνω από ξαπλώστρες κι αιώρες στις εξέδρες. Όντως αγαπούν το μπάσκετ αλλά μάλλον αγαπούν το δικό τους μπάσκετ. Γενικώς και ειδικώς.