“Λίπος” στο παχύσαρκο μόρφωμα

Στην εποχή της τεχνολογίας το πάτημα ενός πλήκτρου αρκεί για να αλλάξει ακόμα και ο ρους της ιστορίας. Το παραπάνω ισχύει για ένα μεγάλο μέρος του πολιτισμένου κόσμου. Πλην του
δημόσιου τομέα στην Ελλάδα…

Την ώρα που ο σύγχρονος κόσμος «τρέχει» με δαιμονιώδεις ταχύτητες το ελληνικό δημόσιο, παρά τις μικρές βελτιώσεις του, θυμίζει κάρο σε κακοτράχαλο ανήφορο.

Για μία στοιχειωδώς απλή πράξη επιβάλλεται να συμπληρώσεις σειρά αιτήσεων στις οποίες απλώς γράφεις το ονοματεπώνυμο, το ΑΦΜ, τη διεύθυνση κατοικίας και το αίτημα σου. Αν εξαιρέσεις το τελευταίο, όλα τα άλλα υπάρχουν ήδη καταχωρημένα στις υπηρεσίες που συναλλάσσεσαι. Με λίγα λόγια έχουμε χαμένο χαρτί, χαμένες ώρες και τεντωμένα νεύρα από τις αλλεπάλληλες επισκέψεις από γραφείο σε γραφείο για μία δουλειά που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα απαιτούσε περισσότερο από 5 λεπτά.

Το πλέον εξοργιστικό με τις δημόσιες υπηρεσίες είναι όταν εκείνες πρέπει να πληρώσουν τους πολίτες και όχι να εισπράξουν. Στην περίπτωση είσπραξης υπάρχει χρονικός προσδιορισμός, τον οποίο αν υπερβείς πληρώνεις πρόστιμο. Το ίδιο, για κάποιον ακατανόητο λόγο, δεν ισχύει αντιστρόφως.

Ο γράφων ταλαιπωρείται μήνες τώρα από δύο μεγάλες δημόσιες υπηρεσίες, διότι του οφείλουν χρήματα. Έχω ακούσει εξαιρετικές δικαιολογίες, συγκρατώ και μεταφέρω δύο που τορπίλισαν τη νοημοσύνη μου: « Πόσο μεγάλη ανάγκη έχετε τα χρήματα;». «Αν σας ικανοποιεί, σας ενημερώνω ότι σε άλλους πέρασε ένας χρόνος για να πάρουν τα λεφτά τους. Δεν έχουμε προσωπικό». Σημείωση: Τα χρήματα μου τα χρωστάνε και προ πολλού έχω προσκομίσει όλα τα απαραίτητα έγγραφα.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι κάτι παραπάνω από αυτονόητο, ειδικά τη στιγμή που κατά τις επισκέψεις στις εν λόγω υπηρεσίες η εντύπωση κάθε άλλο παρά τεκμηρίωνε έλλειψη προσωπικού. Άλλωστε τι χρειάζεται το επιπλέον προσωπικό; Σε ευρωλεπτά θα πληρωθώ και τα περιμένουν ζεστά- ζεστά από το νομισματοκοπείο; Δεν έχουν άνθρωπο να μεταφέρει τα κιβώτια με το χρήμα; Ή μήπως το πάτημα ενός και μόνο πλήκτρου στον Η/Υ θα αρκούσε για να γίνει η πράξη;

Να το χοντρύνουμε; Τι θα γινόταν αν υπήρχε άνωθεν τηλεφώνημα για επίσπευση της συναλλαγής; Θαρρώ πως η απάντηση είναι απλή και αυτονόητη. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό και μαζί με’ μένα ταλαιπωρούνται καθημερινά εκατομμύρια πολίτες στα γρανάζια της γραφειοκρατίας του δημοσίου;

Δυστυχώς και πάλι η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή- σε σημείο που την έχουμε συνηθίσει και έχει μετατραπεί σε δεδομένο στο συλλογικό υποσυνείδητο των Ελλήνων.

Ο δημόσιος τομέας είναι υπερτροφικός και ως επί το πλείστον στελεχωμένος από « κομματικά » παιδιά. Το αντεπιχείρημα είναι ότι ήδη υπάρχει το ΑΣΕΠ, που υποτίθεται ότι εκριζώνει τις ρουσφετολογικές προσλήψεις, ωστόσο πρόσφατη έκθεση της ίδιας της υπηρεσίας έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου υποστηρίζοντας ότι η λειτουργία της καταστρατηγείται από πολλά «παραθυράκια»…

Το κομματικό ρουσφέτι είναι εδώ και έχει τη μορφή της… προσωπικής συνέντευξης. Άπειρα είναι τα περιστατικά που έχει καταγγελθεί η «συνέντευξη» ως μεταμοντέρνο «βύσμα». Και με αυτό τον τρόπο προστίθεται όλο και περισσότερο «λίπος» στο παχύσαρκο μόρφωμα του δημόσιου τομέα.

Τα κόμματα εξουσίας, ελέω και της πενίας στην πολιτική σκέψη, έχουν ανάγκη από συγκράτηση της «πελατείας» τους με κάποιον τρόπο. Πως αλλιώς οι πολιτευτές θα τάζουν ως άλλοι Μαυρογιαλούροι; Εκτός από… γέφυρες και νύφες, η μαστιζόμενη από την ανεργία ελληνική οικογένεια έχει ανάγκη από ελπίδα για « εξυπηρέτηση » στην εύρεση εργασίας.

Και η εξίσωση βγαίνει. Ο δημόσιος τομέας παραμένει διογκούμενος, δυσλειτουργικός, στελεχωμένος όχι πάντα από τα κατάλληλα άτομα.

Το λάθος των κυβερνώντων είναι πως νομίζουν ότι έχουν να κάνουν με ηλίθιους. Εγκληματική σκέψη ειδικά σε ό,τι αφορά στη νέα γενιά που είναι πιο πληροφορημένη, μορφωμένη, ψιλιασμένη και σε πολλές περιπτώσεις εμφορείται από αξιοπρέπεια. Και μόνο αηδία νιώθει όταν ακούει (στο ραδιόφωνο του Φλας) τον πρώην υπουργό Απασχόλησης, Βασίλη Μαγγίνα, να λέει, ερωτηθείς για τα ρουσφέτια των πολιτικών κομμάτων, ότι « ελληνόπουλα είναι τα παιδιά που εξυπηρετούνται».

Ο κ. Μαγγίνας δεν είναι ο μόνος- εκφράζει μία ολόκληρη λογική που ακολούθησε την Ελλάδα από την Μεταπολίτευση και μετά κουβαλώντας στην πλάτη της αμαρτίες του παρελθόντος. Και δεν δίνει βάση στην εξαγγελθείσα (προ τετραετίας…) επανίδρυση του κράτους από το κυβερνών κόμμα, στο οποίο είναι μέλος…

Για ένα μεγάλο μέρος της νεολαίας η αξιοπρέπεια είναι ο φύλακας άγγελος της και ήδη η οργή περισσεύει. Και αν κάποιοι αρνούνται πεισματικά να πατήσουν το πλήκτρο της αλλαγής… θα το πατήσει εκείνη.

Stencil απ’ τον Banksy