Τα καμένα βούρλα

“Η φωτιά μπορεί να τεθεί υπό μερικό έλεγχο. Η βλακεία όχι”. Αυτός ήταν ο επίλογός μου στο κείμενο “Η Πάρνηθα μάνα καίγεται”.

Σε 11 λέξεις χωράει όλο το νόημα. Δεν χρειάζεται να πεις τίποτε άλλο. Την Πέμπτη ζήσαμε ακόμα έναν όλεθρο. Ψυχικό, οικολογικό, και κυρίως έναν όλεθρο αξιοπρέπειας. Ζήτω που καήκαμε κύριοι.

Δάση καίγονται, σπίτια καταστρέφονται, άνθρωποι απελπίζονται κι εμείς κοιτάμε πως θα γεμίσουμε τα πάνελ, πως θα μοιράσουμε ευθύνες και πως θα βγάλουμε λαϊκίστικες κορώνες. “Εσείς φταίτε για τις φωτιές”. “Υπάρχει κυβερνητική ευθύνη”. “Αργησε να δράσει ο κρατικός μηχανισμός”. “Καθυστέρησαν τα πυροσβεστικά”. “Ηταν εμπρησμός”. Θεέ μου… Ελεος!

Καιγόμαστε και δεν υπάρχει νερό. Καίγεται και το τελευταίο σημάδι αξιοπρέπειας και ουδείς νοιάζεται.

Δείξτε τα καμένα, βάλτε την τρομακτική και υποβλητική μουσική υπόκρουση. Γεμίστε τα τηλεοπτικά παράθυρα. Μοιράστε ευθύνες. Πουλήστε την ψυχή σας στο διάολο για μερικά νούμερα. Κάντε κοντινό πλάνο στα απελπισμένα πρόσωπα. Χρησιμοποιήστε τις πυρκαγιές στον προεκλογικό σας αγώνα. Όμως παρατήστε μας ήσυχους! Αφήστε να καούμε με την ησυχία μας. Το πήραμε απόφαση. Νερό δεν υπάρχει. Μόνο λάδι. Ρίξτε, λοιπόν, λάδι στη φωτιά και παρατήστε μας ήσυχους.

Δεν παραλάβατε εσείς καμένη γη. Εμείς παραλάβαμε κύριοι. Ελεος πια!