Δεν χάνω, δεν νικάω
Δεν υπάρχει σύμπτωση επαναλαμβανόμενη. Υπάρχουν μόνο αλήθειες τις οποίες με όσα έχουμε δει έως τώρα, δεν πρέπει να αρνούμαστε. Κυρίως αυτοί οι οποίοι είναι η δουλειά τους να τις αναλύουν για να καταλάβουν ένα τρομερό... σερί που ίσως να μην έχει προηγούμενο με τις ομάδες θεωρητικά ισοδύναμες.
Για όποιον δεν το έχει καταλάβει, ο Παναθηναϊκός έχει νικήσει επτά από τους τελευταίους οκτώ αγώνες και είναι όλοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τελικοί. Ουσιαστικά οι πρωταθλητές Ελλάδας δείχνουν να νικούν συνέχεια διότι είναι απόλυτα συνειδητοποιημένοι. Γνωρίζουν τις δυνατότητές τους, το ταβάνι τους, γι’ αυτό κι επιλέγουν να παίξουν αυτό το παιχνίδι. Γι’ αυτό και προχωρούν σε μία συγκεκριμένη αγωνιστική προσθήκη που θα τους αλλάξει λίγο.
Την Πέμπτη ο Πεδουλάκης δεν διαφοροποίησε ριζικά τη συνταγή, αλλά βλέποντας ότι στο δεύτερο ημίχρονο Διαμαντίδης δεν μπορεί να οργανώσει και ο Ούκιτς να σκοράρει, δούλεψε πολύ με το σουτ του Λάσμε. Πήρε ό,τι καλύτερο μπορούσε και στο τέλος ήθελε απλά έναν πόντο παραπάνω. Πίστευε ότι πάλι θα επιβληθεί στον Ολυμπιακό στα κρίσιμα σημεία με την άμυνά του. Δικαιώθηκε απόλυτα.
Ρίσκο καλά υπολογισμένο
Δικαιώθηκε γιατί γνωρίζει πως όσο ο Σπανούλης είναι εκτός αγώνα λόγω της εξοντωτικής άμυνας και της δικής του επιμονής να σκοράρει, ο Ολυμπιακός δεν διαθέτει παίκτη να σκοτώσει τον Παναθηναϊκό. Η Μπαρτσελόνα για παράδειγμα διέθετε έναν Χουέρτας κι έναν Όλεσον οι οποίοι τιμώρησαν την σταθερή επιλογή του Παναθηναϊκού να επικεντρώνει την άμυνα στον καλύτερο παίκτη της. Ο Ολυμπιακός, ιδιαίτερα φέτος που είχε χρόνο να ετοιμαστεί, να διαλέξει παίκτες και μετά από τον τραυματισμό του Λο, δεν εμφανίζει (έως τώρα τουλάχιστον) εκείνο τον εκτελεστή που θα αλλάξει τις ισορροπίες.
Το ρίσκο του Παναθηναϊκού είναι καλά υπολογισμένο: Πετγουέι, Ντάνστον, Λοτζέσκι, ακόμα δεν έχουν το ειδικό βάρος για τέτοια παιχνίδια (ή την ποιότητα), ενώ Μάντζαρης και Σλούκας δεν είναι οι παίκτες που θα πάρουν μόνοι τους έναν αγώνα. Μένουν Πρίντεζης και Περπέρογλου. Απλά μαθηματικά.
Το σύστημα πέτυχε, η ομάδα έχασε
Ο Ολυμπιακός πήγε, όπως περιμέναμε, να νικήσει στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού. Πήρε καλό βαθμό στο αργό μπάσκετ, επέμεινε πολύ με τους ψηλούς του κι εκεί εμφανίζεται το βασικό του πρόβλημα: όσο κι αν επιμένει με τον Ντάνστον ή τον Σίμονς ή ακόμα και με τον Πετγουέι, δεν θα φτάσουν σε παραγωγικότητα ένα πολύ καλό παιχνίδι όπως έκανε ο Λάσμε για τους “πράσινους”.
Είναι σαφές ότι ο Μπαρτζώκας δούλεψε πολύ με τους παίκτες του, εμφάνισε ένα σύνολο συγκεντρωμένο, αποφασιστικό, με συγκεκριμένο προσανατολισμό, μόνο που ο προσανατολισμός δεν έδωσε την νίκη. Ένα σουτ που δεν μπήκε είναι ατυχία; Αν έμπαινε ένα από αυτά τα σουτ που πήρε ο Ολυμπιακός στο τελευταίο τρίλεπτο, με το ίδιο σκεπτικό, θα μιλάγαμε για τύχη διότι ΟΛΑ ήταν κακές επιλογές.
Πέραν του θέματος ποιότητα, είναι σαφές ότι οι πρωταθλητές Ευρώπης απέτυχαν να περάσουν πάνω από τον πήχη. Μην ξεχνάμε πόση σημασία είχε δοθεί στο ότι σφυρίζουν ξένοι διαιτητές, στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα.
Απέτυχαν να νικήσουν τον αντίπαλο στο παιχνίδι του, ίσως να χρειάζεται να ψάξουν καλύτερα τον τρόπο να επιβάλλουν το δικό τους πολύ διαφορετικό στυλ.
Ο Ολυμπιακός ίσως τελικά να μην χάσει πολλά, αν δει το παιχνίδι από πολλές παραμέτρους με σημαντικότερη πάντα του παρόντος ρόστερ. Μία άλλη παράμετρος είναι ότι την Πέμπτη εκτέλεσε μόλις έξι βολές έναντι 18 του Παναθηναϊκού αλλά δεν μίλησε, δεν ασχολήθηκε με τους διαιτητές, πιθανώς γι’ αυτό και να πήγε αναλογικά καλύτερα. Είναι σαφές ότι το πρόβλημα είναι αγωνιστικό και πνευματικό, όχι διαιτητικό. Δεν μπορεί, μέχρι βεβαίως αποδείξεως του εναντίου, να χρησιμοποιείται τόσο εύκολα η δικαιολογία της διαιτησίας.
Από εδώ και πέρα οι ομάδες πρέπει να δείξουν ότι μπορούν να διαχειριστούν αυτό το αποτέλεσμα. Ο Παναθηναϊκός να πάει στο Μιλάνο και να κερδίσει, ο Ολυμπιακός να ταξιδέψει στην Πόλη και να νικήσει την Φενέρμπαχτσε.
Επί του παρόντος, κι επειδή ένα τέτοιο παιχνίδι έχει τεράστια και σημασία, επιβεβαιώθηκε πως η καλύτερη ομάδα είναι οι πρωταθλητές Ελλάδας. Μέχρι την επόμενη συνάντηση.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Είμαστε πολύ ωραίοι ως… Έλληνες. Επειδή νομίζουμε ότι η Ευρωλίγκα είναι σαν την ΟΥΕΦΑ, πίστευες ότι στο γήπεδο βρίσκονταν μόνο απόφοιτοι της θεολογικής σχολής. Επειδή η ίδια κατανυκτική ατμόσφαιρα στην Ευρωλίγκα θα είναι και στο ΣΕΦ, δεν ευχαριστείς αυτές τις κερκίδες. Τις ρωτάς γιατί καταστρέφουν το παιχνίδι στην Ελλάδα και το στηρίζουν στην Ευρώπη; Τις ρωτάς και βρίσκεις λύση να μην ξαναχαλάσουν καμία βραδιά.
Διαβάστε ακόμη
Σχόλιο Γ. Ζωιτός: Έχασε… κερδίζοντας
Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός 66-62
Μανωλόπουλος στη Super Basket BALL: “Μεγάλο όπλο η ομαδικότητα”
Λάσμε στη Super Basket BALL: “Δεν διαθέτουμε τον Λεμπρόν, αλλά…”
Γιαννακόπουλος: ‘Νίκη στο παρκέ και στην εξέδρα”
Πεδουλάκης: “Καταρρίφθηκαν τα περί διαιτησίας, απαιτούμε σεβασμό”
