Έδειξε πως δεν τον ενδιέφερε η Ευρώπη
Πριν καν γίνει το ταξίδι στην Ισπανία η πραγματικότητα έλεγε πως οι "ερυθρόλευκοι" δεν έκαναν τίποτα που να πιστοποιεί πως ενδιαφέρονται για τις ευρωπαϊκές τους υποχρεώσεις. Αν ενδιαφέρονταν ουσιαστικά, θα είχαν φερθεί με διαφορετικό τρόπο. Τα δύο deja vu και οι διαιτητικές αποφάσεις. Σχολιάζει ο Θέμης Καίσαρης.
Η αρχική σκέψη για το κείμενο της Τρίτης ήταν να είναι μοιρασμένο σε αναφορές στον Ολυμπιακό και στον Παναθηναϊκό. Το κομμάτι, όμως, που μιλούσε για τον Φάμπρι και την “Αλαφουζική επικοινωνία” προέκυψε πολύ μεγάλο κι έτσι η αρχική αναφορά στον Ολυμπιακό δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Περιείχε κάποιες σκέψεις για τον αγώνα στην Τρίπολη και μια ματιά σ’αυτόν με την Λεβάντε. Ματιά που έλεγε πως κακώς η αναμέτρηση αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον, γιατί ο ίδιος ο Ολυμπιακός δεν έδειξε έμπρακτο ενδιαφέρον γι’αυτήν.
Δεν τους ενδιέφερε η Ευρώπη…
Μπορεί τα πάντα στη ζωή να εκδηλώνονται με λόγια, αλλά σάρκα και οστά παίρνουν με τα έργα και μόνο. Εγώ μπορεί να λέω πως ενδιαφέρομαι για το τένις, αλλά στην πράξη το μόνο που κάνω είναι να παρακολουθώ 4-5 ματς τον χρόνο. Κι αυτό ουσιαστικό ενδιαφέρον δεν το λες.
Πριν καν γίνει λοιπόν το ταξίδι στην Ισπανία κι η σέντρα στο Λεβάντε-Ολυμπιακός, η πραγματικότητα έλεγε πως οι ερυθρόλευκοι δεν έκαναν τίποτα που να πιστοποιεί πως ενδιαφέρονται για τις ευρωπαϊκές τους υποχρεώσεις. Αν ενδιαφέρονταν ουσιαστικά, θα είχαν φερθεί με διαφορετικό τρόπο. Θα κοιτούσαν αρχικά τον καθρέφτη των αγώνων του Champions League, που τους έδειξε πως χρειάζονται ενίσχυση τουλάχιστον στην θέση του καθαρού κόφτη.
Η επιλογή του Μπόατενγκ και ο Ζαρντίμ…
Ο Ολυμπιακός δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ γι’αυτό και μην πει κανείς πως το έκανε αποκτώντας τον Μπόατενγκ. Γιατί ο Γκανέζος ήρθε την τελευταία στιγμή ως ελεύθερος, κι αυτό γιατί τον ζήτησε/πρότεινε ο νέος προπονητής, χωρίς ο Ολυμπιακός να έχει κοιτάξει άλλους κόφτες προηγουμένως. Στην ουσία οι ερυθρόλευκοι όχι μόνο δεν ενισχύθηκαν ενόψει των ευρωπαϊκών αγώνων, αλλά έφτασαν σ’αυτούς αποδυναμωμένοι, αφού είχαν χάσει τον Τοροσίδη.
Θα είχε κρατήσει τον Ζαρντίμ…
Και για να λέμε και του Πορτογάλου το δίκιο, αν ο Ολυμπιακός ενδιαφερόταν πραγματικά για τους αγώνες του Europa, θα είχε κρατήσει τον Ζαρντίμ. Γιατί παρά τις βάσιμες ενστάσεις για την εικόνα στην Ελλάδα, δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να αμφιβάλει πως ο Πορτογάλος είχε μια χαρά σχέδιο για τις ευρωπαϊκές αναμετρήσεις και έπεισε πως είναι κατάλληλος για τέτοιου είδους αποστολές.
Ο Ολυμπιακός, όμως, αποφάσισε να τον διώξει κρίνοντας με βάση την εγχώρια εικόνα, δείχνοντας εμπράκτως πως οι επιδόσεις στην Ευρώπη είναι ήσσονος σημασίας. Επιπλέον, η αδιαφορία φάνηκε και στο γεγονός πως ο σύλλογος άργησε να δώσει την ομάδα σε έναν κανονικό προπονητή. Γιατί μπορεί να διώξεις έναν κόουτς κι ακόμα να ενδιαφέρεσαι για την Ευρώπη, αρκεί όμως ταυτόχρονα να νοιαστείς ώστε να είσαι όσο έτοιμος γίνεται όταν θα έρθει η ώρα των νοκ-άουτ.
Δεν έκλεισε ποτέ την… “τρύπα” του Τοροσίδη
Ο Ολυμπιακός δεν ασχολήθηκε ποτέ να κλείσει έγκαιρα την τρύπα στην θέση του κόφτη, έχασε τον Τοροσίδη και βάφτισε τον Ντιακιτέ διάδοχό του, έδιωξε έναν προπονητή με βάση την εικόνα στην Ελλάδα κι όχι στην Ευρώπη και ταυτόχρονα άργησε να αποκτήσει κανονικό προπονητή, με αποτέλεσμα αυτός να κάνει ντεμπούτο τέσσερις μέρες πριν την Λεβάντε. Αν αυτό λέγεται ενδιαφέρον για το Europa League, τότε κι εγώ ενδιαφέρομαι για την Football League, παρότι δεν έχω δει ούτε λεπτό και δεν ξέρω καν ποιος είναι στην πρώτη θέση.
Προφανώς και δεν ισχυρίζομαι πως αν ο Ολυμπιακός τα είχε κάνει όλα αυτά, θα είχε φύγει με αποτέλεσμα από την Ισπανία. Το ποδόσφαιρο, όμως, καλώς ή κακώς, δεν χαρίζει. Σου επιστρέφει ο,τι του δίνεις. Κάποιες φορές λιγότερα, κάποιες περισσότερα, αλλά πάντα με βάση το τι εισπράττει από εσένα. Κι αν του δώσεις αδιαφορία, δεν θα σου χαριστεί. Θα σε πληγώσει, ακόμα και με σκληρό τρόπο. Ακόμα και με διαιτητικό λάθος.
Τα λάθη της διαιτησίας…
Γιατί ένα είναι το λάθος, το πέναλτι κι αποβολή στην φάση του Αμπντούν, που δεν κάνει τίποτα. Όσα υποδεκάμετρα κι αν βγουν στην φάση του δεύτερου πέναλτι, ο Χολέμπας έρχεται σε επαφή με τον παίχτη και εκτός και εντός της περιοχής.
Κι οι φίλοι του Ολυμπιακού σίγουρα θα θυμούνται εκείνο τον περίφημο Κύπριο καθηγητή διαιτησίας, που είχε επιστρατεύσει το Φως για να αποδείξει πως το πέναλτι του Παπουτσέλη ήταν “παρατεταμένη ανατροπή”. Κι όσον αφορά την φάση του Αμπντούν, ε, συμβαίνουν αυτά. Φέτος στο “Καραϊσκάκης” πχ έχουν δοθεί αρκετά τέτοια πέναλτι, όχι;
Εκτός των διαιτητικών αποφάσεων, το Λεβάντε-Ολυμπιακός είχε και δύο deja vu. Το πρώτο το χάρισε ο Χολέμπας, που για μια ακόμη φορά άφησε να περάσει η “μέσα πάσα”. Αυτή που δεν πρέπει να αφήνει ποτέ κανένας ακραίος μπακ, στο κενό ανάμεσα σ’αυτόν και τον στόπερ δίπλα του. Την είχε αφήσει και με την Εθνική απέναντι στην Τσεχία στο Euro και με τον Παναθηναϊκό στο φετινό ντέρμπι, την άφησε και απέναντι στην Λεβάντε στο πρώτο γκολ. Κι εύκολα μάλιστα.
Το δεύτερο deja vu δεν ήρθε στην Βαλένθια, αλλά μερικά χιλιόμετρα πιο μακριά, στην Μαδρίτη, με το διπλό της Ρούμπιν Καζάν. Βλέπετε, πριν μερικά χρόνια ο Ολυμπιακός, σύμφωνα με τις τότε δηλώσεις του Μώραλη, δεν ενδιαφέρθηκε πολύ για τον αγώνα με την Σεντ Ετιέν, γιατί μετά θα έπαιζε με την Μίλαν. Όπως, λοιπόν, το 2009 η Βέρντερ ήταν αυτή που απέκλεισε το “φόβητρο” της Μίλαν, τώρα η Ρούμπιν είναι αυτή που μάλλον πετάει έξω το “φόβητρο” της Ατλέτικο μετά το 0-2 στην Μαδρίτη και διαλύει τη συζήτηση “και να περνούσαμε, τι θα κάναμε”.
Η ξεκάθαρη εντολή του Μίτσελ…
Αφήσαμε τελευταίο τον Μίτσελ και το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι ακριβώς γιατί πιστεύω πως είναι δευτερευούσης σημασίας. Ο Ισπανός ανέλαβε μια ομάδα με ξεκάθαρη εντολή, αλλά και δική του προσωπική διάθεση, να της αλλάξει τον τρόπο που έπαιζε με τον Ζαρντίμ. Δραστικές αλλαγές, χωρίς και τα πλέον κατάλληλα εργαλεία, την ώρα που αντιμετωπίζεις Ισπανική ομάδα είναι κόλπα ζόρικα που κάνουν στις Ινδίες.
Δεν έχει, όμως, νόημα να τα βάλει κανείς με τον Μίτσελ, όταν ήταν μόλις το δεύτερό του ματς στον πάγκο μιας ομάδας, που δεν έδειξε ποτέ έμπρακτο κι ουσιαστικό ενδιαφέρον για την διοργάνωση. Είπαμε, όταν δεν νοιάζεσαι, πάντα κάτι θα πάει στραβά, ενδεχομένως και πολύ στραβά. Στο φινάλε, είναι σαφώς προτιμότερο να τα βάλουμε με τον κακό Γερμανό διαιτητή, που μας έσφαξε και φταίει για όλα.
Κι όποιος το κάνει αυτό είναι σαν να τα ρίχνει όλα στον ντίλερ, που του έβγαλε άσχημο φύλλο στο πόκερ και τον πέταξε έξω απ’το τουρνουά, την ώρα που ο ίδιος έπαιζε στέλνοντας όλη την ώρα μηνύματα στο κινητό.
Διαβάστε ακόμη:
