Ψηφιακές δεσμεύσεις

Δεν είναι ουτοπικό να πιστεύει κανείς πως μπορεί να σταματήσει τη διάδοση ψηφιακού υλικού μέσω Internet; Δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθεί ποτέ τρόπος προστασίας ταινιών, τραγουδιών ή λογισμικού. Είτε είναι από περιέργεια, κακόβουλες προθέσεις ή απλά επειδή η τιμή δεν αντικατοπτρίζει την αξία, θα διακινείται «σπασμένο» υλικό από το web. Ακόμα δεν κυκλοφόρησαν, ήδη αντιγράφηκε η πρώτη ταινία HD-DVD ([link:http://news.contra.gr/Technology/World/139763.html|link]).

Είχα αναγνωρίσει ως ιδιοφυή την κίνηση της Apple με το iTunes. Θεώρησα ότι η ιδανική κίνηση ματ κατά της πειρατείας είναι να δώσεις στον καταναλωτή τη δυνατότητα τα κατεβάσει ποιοτικό υλικό, εύκολα και με μικρότερο κόστος. Προτιμώ χίλιες φορές να πληρώσω 1 ευρώ για να αγοράσω ένα τραγούδι από ένα άλμπουμ, παρά 20 για να πάρω και άλλα 10 που δεν θέλω σε ένα CD. Τα ίδια ισχύουν και για τις ταινίες.



Βέβαια, όπως αποδεικνύεται, το iTunes είναι ιδιοφυές κυρίως για την Apple αφού η μουσική που παίρνει κάποιος από αυτό μπορεί να παιχτεί μόνο σε players της εταιρείας και όχι σε οποιουσδήποτε. Το κόλπο λέγεται DRM (Digital Rights Management – μτφ. Ψηφιακή Διαχείριση Δικαιωμάτων) και είναι, σε απλούς όρους, ένα «μαρκάρισμα» των αρχείων ώστε να αναπαράγονται από ορισμένες συσκευές. Η Apple έχει καταφέρει πάνω από 2 δις. downloads από το online μαγαζί της, αλλά πόσο καιρό θα καταφέρει να κρατήσει ικανοποιημένους πελάτες όταν αυτοί συνειδητοποιήσουν ότι όλα τους τα τραγούδια θα είναι άχρηστα αν αποφασίσουν να χρησιμοποιήσουν mp3 player άλλης εταιρίας;



Tα ίδια ισχύουν και για την Microsoft και το PlaysForSure (μτφ. Παίζει στα σίγουρα), το δικό της DRM σύστημα, το οποίο μάλιστα διαφήμιζε με μεγάλη ζέση. Αυτό όμως πριν κυκλοφορήσει το επίδοξο iPod killer της, το Zune, το οποίο χρησιμοποιεί διαφορετικό DRM, αφήνοντας στα κρύα του λουτρού χρήστες που εμπιστεύτηκαν το PlaysForSure.



Η «δικαιολογία» των εταιρειών είναι ότι το DRM απαιτείται από τις δισκογραφικές για να επιβιώνουν αυτές και τα online καταστήματα, ή αλήθεια όμως είναι άλλη. Εκτός από τις μεγάλες δισκογραφικές, η συντριπτική πλειοψηφία τους εμπιστεύεται καταστήματα οπως το eMusic – δεύτερο μεγαλύτερο, από απόσταση, μετά το iTunes – το οποίο πουλάει τραγούδια φθηνότερα και ελεύθερα να αναπαραχθούν σε οποιονδήποτε player.



Η πικρή αλήθεια για τις εταιρείες είναι ότι δεν μπορούν να σταματήσουν την καταιγίδα που επέφερε το Internet στην διάδοση του ψηφιακού υλικού. Πολλές από αυτές το συνειδητοποιούν και αλλάζουν. Η ΕΜΙ δέχθηκε να κυκλοφορήσει κάποια τραγούδια μέσω του Yahoo! Music, χωρίς προστασία. Στην Ν. Κορέα υπάρχει υπηρεσία που προσφέρει απεριόριστα downloads με $5 το μήνα. Βλέπετε, οι εταιρείες προτιμούν να πουλάνε κάτι όταν βλέπουν πως οι πωλήσεις CD καταρέουν, παρά να μπλέκουν σε ατέρμονες δικαστικές διαμάχες. Είμαι σίγουρος πως σύντομα θα δούμε τέτοια φαινόμενα παντού. Σίγουρα και σε ταινίες και σε λογισμικό. Είμαι σίγουρος όμως πως και τότε, αν η τιμή δεν είναι λογική, το Internet θα φροντίσει για εμάς…