Ντέρμπι του λεπτού

Όλοι, του Κωστένογλου συμπεριλαμβανομένου, γνώριζαν ότι το ματς είναι ντέρμπι έως τη στιγμή που θα σκοράρει ο Ολυμπιακός – από εκεί και ύστερα ο όρος ντέρμπι θα χανόταν στα βάθη της ποδοσφαιρικής ιστορίας.

Για να μην αδικούμε τον Ολυμπιακό, ντέρμπι δεν ήταν ούτε το πεντάλεπτο που χρειάστηκε ο Μέλμπεργκ για να ανοίξει το σκορ. Η ΑΕΚ πρόβαλε σθεναρή αντίσταση για περισσότερο από ένα λεπτό – λίγο πριν συμπληρωθεί το δεύτερο δέχτηκε την πρώτη φάση για γκολ. Ακολούθησε ένα τρίλεπτο απατηλής ηρεμίας και στο πέμπτο λεπτό ο Αραμπατζής έκανε το μετέωρο βήμα του τερματοφύλακα, ρισκάροντας με το καλημέρα το απαραβίαστο της εστίας του και την υστεροφημία του Δέλλα ο οποίος κλήθηκε στην εναέρια μονομαχία με τον Μέλμπεργκ.

Όπως ήταν φυσικό, νίκησε ο Σουηδός στόπερ – όχι τόσο με την άνεση του ικανού κεφαλοσφαιριστή όσο με την υπεροχή του εν ενεργεία ποδοσφαιριστή.

Η ΑΕΚ δεν ήταν ο παρτενέρ που ήθελε ο Ολυμπιακός στην πρόβα ενόψει Ρούμπιν -οι επιτυχημένες πρόβες προϋποθέτουν ισχυρότερους αντιπάλους- οφείλει πάντως να της αναγνωριστεί ότι του παρείχε την ευχέρεια μιας καλής προπόνησης, χωρίς περιττή καταπόνηση και άλλες υπερβολές. Το τσίμπημα στον προσαγωγό του Μιραλάς είναι από τους μυϊκούς τραυματισμούς που συμβαίνουν κατά κόρον στις προπονήσεις – ακόμα και σε πιο χαλαρές από την αποψινή του Καραϊσκάκη.