Οριστική αποχώρηση Bαρδινογιάννη, αλλά όχι και άμεση…

Το καταγράψαμε στη διάρκεια της live κουβέντας σε αναμονή της συνέντευξης Tύπου του Γιάννη Βαρδινογιάννη και δεν διαψευστήκαμε.

Μπορεί η πρόθεση της οικογένειας Βαρδινογιάννη να απεμπλακεί από τον Παναθηναϊκό να είναι οριστική, αλλά άμεση δεν είναι. Και δεν είναι για λόγους, που όλοι καταλαβαίνουν, αν βάλουν τα πράγματα κάτω.

Άμεση είναι η απεμπλοκή τους από οποιαδήποτε υποχρέωση οικονομικής συνδρομής, εφόσον κατέστησαν τις μετοχές ανενεργές, αλλά αυτό συνέβαινε ούτως ή άλλως εδώ και καιρό.

Ωστόσο, αποχώρηση υφίσταται μόνο από τη στιγμή που οι μετοχές παραδοθούν στον επόμενο επενδυτή και όχι όσο παραμένουν κλειδωμένες στο συρτάρι κάποιου δικηγορικού γραφείου.

Δεν υπάρχει λόγος να αμφισβητήσουμε την ειλικρίνεια των προθέσεων (απόφασης) αποχώρησης, έστω κι αν για να ολοκληρωθεί απαιτείται η σύμφωνη γνώμη της οικογένειας για τον νέο επενδυτή.

Ωστόσο υπάρχουν αναπάντητα ερωτηματικά. Τι σημαίνει ανενεργές μετοχές; Τι θα γίνει αν δεν εμφανιστεί υποψήφιος επενδυτής τους επόμενους 2-3 μήνες; Τι θα γίνουν αυτές οι μετοχές σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο και ποια είναι η θέση της οικογένειας;

Δυσκολεύομαι να καταλάβω τι σημαίνει “αποχωρώ, ξεχάστε με, αλλά εγώ θα εγκρίνω τον επόμενο μεγαλομέτοχο, εάν και κατά πόσον αποτελεί βιώσιμη λύση”.

Δεν διαφέρει και πολύ από το “δεν ασχολούμαι, αλλά βάζω βέτο για διάφορες συνεργασίες” του τρέχοντος καλοκαιριού.

Και δεν διευκολύνει σε καμία περίπτωση τη λειτουργία της ΠΑΕ, αντίθετα τη βάζει σε ένα ιδιότυπο καθεστώς ομηρίας, με ανεξέλεγκτες προεκτάσεις και διαστάσεις.

Σέβομαι την επιθυμία της οικογένειας να ελέγξει και να εγκρίνει τον επόμενο επενδυτή ώστε “να αποτελεί βιώσιμη λύση για το μέλλον του συλλόγου”, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί οποιοσδήποτε υποψήφιος θα θελήσει να μπει στο μικροσκόπιο και να διεκδικήσει τη σύμφωνη γνώμη ενός ιδιοκτήτη που παραδίδει ένα “χρεοκοπημένο μοντέλο”. Πόσο χειρότερα μπορεί να τα καταφέρει;

Γι αυτό (ή μάλλον ΚΑΙ γι αυτό) δεν αισιοδοξώ ότι θα υπάρξει άμεσα λύση. Οπότε προκύπτει άλλο ένα αναπάντητο ερωτηματικό από τη συνέντευξη Tύπου του (πρώην;) μεγαλομετόχου: Ποιος είναι ο χρόνος αναμονής για την εμφάνιση σωτήρα; Και βεβαίως, τι γίνεται αν ο χρόνος αυτός υπερβεί τα περιθώρια οικονομικής ρευστότητας της ΠΑΕ;

Τι σημαίνει “δεν ενεργοποιούνται ξανά από μένα”; Εκεί θα παραμείνουν, στο συρτάρι του δικηγόρου ή θα διαγραφούν από το μετοχολόγιο;

Μην πανηγυρίζουν οι ορκισμένοι εχθροί του και μην απογοητεύονται οι πιστοί ακόλουθοί του. Όπως είπε και ο ίδιος, πολλές φορές οι πράξεις απέχουν από τα λόγια. Παρά την προαναγγελία του, λοιπόν, το τέλος εποχής απέχει ακόμη. Είναι τόσο κοντά, όση και η πιθανότητα να εμφανιστεί άμεσα σωτήρας. Είναι τόσο μακριά, όση και η διάθεση για οικονομική συνεισφορά.

Υ.Γ.: Ακούγοντας τα περί παράδοσης των μετοχών σε δικηγορικό γραφείο, σκέφτηκα:“να ένας εύσχημος τρόπος, για να δοθούν οι μετοχές κάπου που ο Βαρδινογιάννης θα ήθελε να αποφύγει. Ανοίγει ο δρόμος για τον πρίγκηπα”! Η εκ των υστέρων υπογράμμιση ότι η οικογένεια θα εγκρίνει τον επόμενο επενδυτή, κατέρριψε και αυτό το σενάριο…

Υ.Γ.1: Έχω πει κατ’ επανάληψιν, ότι ο Γιάννης Βαρδινογιάννης αδίκησε τον εαυτό του στη διάρκεια της θητείας του ως μεγαλομέτοχος. Σαφώς και έπαιξαν ρόλο και οι συνεργάτες που επέλεξε, θεσμικοί και κυρίως εξωθεσμικοί, αλλά είναι σαφές ότι φεύγει από το ποδόσφαιρο όσο ξεροκέφαλος ήρθε. Για του λόγου το αληθές, αναζητείστε τις απαντήσεις του περί λαθών αλλά και μέρος των “ευχαριστώ” που απηύθυνε στον επίλογο της συνέντευξης. Οπότε, ας μην τα χρεώνεται και όλα η αυλή…

Υ.Γ.2: Όπως λέμε και για τους προπονητές, ένας ιδιοκτήτης δεν κρίνεται μόνο από την πορεία του, αλλά και από την κατάσταση (και τις προϋποθέσεις) στην οποία παραδίδει. Προσωπικά, αυτό θεωρώ τη μεγαλύτερη ήττα του Γιάννη Βαρδινογιάννη.