Ξάνθη – Ολυμπιακός: 0-2 | Ορθολογική ανάπτυξη με πολλαπλές υποσχέσεις για το μέλλον

Επιστροφή στην ελληνική πραγματικότητα και ταυτόχρονα στις νίκες για τον Ολυμπιακό που για πρώτη φορά στο εφετινό πρωτάθλημα κατάφερε να βάλει τη μπάλα κάτω και να πετύχει μια πειστική νίκη απέναντι στην ομάδα της Ξάνθης αποδεικνύοντας πως οι συνεχείς ασκήσεις κατοχής που γίνονται στην προπόνηση αρχίζουν να αποδίδουν.

Εκτός από τους τρεις βαθμούς της νίκης και την πληθώρα τελικών προσπαθειών που είχαν να επιδείξουν οι πρωταθλητές ο Μίτσελ μπορεί να υπερηφανεύεται και για την επιλογή του να ρίξει στη μάχη τους νεαρούς ποδοσφαιριστές των ερυθρολεύκων με την απόδοση των Βλαχοδήμου, Παπάζογλου και Λυκογιάννη να αφήνει σε κάθε περίπτωση πολλές υποσχέσεις για το μέλλον.

Ξάνθη: Προβληματική ανασταλτική λειτουργία και μονοδιάστατη ανάπτυξη

Ο Μαρίνος Ουζουνίδης διατήρησε την προσφιλή του – και ομολογουμένως πιο διαδεδομένη στην εγχώρια λίγκα – διάταξη του 4-2-3-1 και σε αυτή την περίσταση στηρίζοντας την γενική του τακτική στην ταχύτητα της επιθετικής του τριπλέτας, καθώς και στις πρωτοβουλίες Μάνταλου για την κάθετη προώθηση του παιχνιδιού. Όσον αφορά την ειδική τακτική της ομάδας του προτίμησε να βασιστεί στην επαναλαμβανόμενη ανάπτυξη του παιχνιδιού από τη δεξιά πτέρυγα επενδύοντας με αυτό τον τρόπο στο λάθος του στρεσαρισμένου κατά το πρώτο ημίχρονο Λυκογιάννη.

Το αγωνιστικό πλάνο του Ουζουνίδη:

– Άμεσες μεταβιβάσεις με απευθείας ανάπτυξη και προσπάθεια εκμετάλλευσης των κενών χώρων.

– Μονόπλευρη ανάπτυξη με επίκεντρο τον Γάλλο Μαρίν και προσπάθειες 1v1 απέναντι στον αριστερό οπισθοφύλακα των Πειραιωτών.

– Εφαρμογή προσαρμοσμένης πίεσης στο χώρο του κέντρου κατά τα πρώτα λεπτά της αναμέτρησης που συνοδευόταν από συντονισμένη οπισθοχώρηση των γραμμών στην αμυντική ζώνη για την καλύτερη φραγή της περιοχής ευθύνης.

Ολυμπιακός: Επιστροφή στο 4-3-3 με έμφαση στην δεξιόστροφη ανάπτυξη

Ο Ισπανός κόουτς έχοντας διαγνώσει πλέον ως ένα βαθμό τα δυνατά και αδύναμα σημεία του έμψυχου υλικού που έχει στη διάθεση του και με γνώμονα πάντα την εισαγωγή καινούργιων στοιχείων και λειτουργιών στην ποδοσφαιρική μηχανή του Θρύλου αποφάσισε την επιστροφή στο 4-3-3 μειώνοντας έτσι αισθητά τις αποστάσεις μεταξύ των εσωτερικών του μέσων και υποβοηθώντας παράλληλα εντόνως την ανάπτυξη από τον άξονα.

Ο τακτικός σχεδιασμός του Μίτσελ:

– Δημιουργία υπεραριθμίας με προσπάθεια υπερφόρτωσης της δεξιάς πτέρυγας και του άξονα χάρις στην τακτική συμπεριφορά Αμπντούν.

– Άμεσες μεταβιβάσεις με λίγες επαφές από τον εκάστοτε κάτοχο της μπάλας για την ταχύτερη προώθηση του παιχνιδιού στην εστία του αντιπάλου.

– Εφαρμογή προσαρμοσμένης πίεσης στη ζώνη του κέντρου με συντονισμένη άνοδο των γραμμών στην επιθετική ζώνη κατά περιπτώσεις και πάγωμα του παιχνιδιού με επαγγελματικά φάουλ κατά τη μετάβαση από επίθεση σε άμυνα.

Συμπέρασμα

Γίνεται κατανοητό πως η προσπάθεια αποτίναξης της νοοτροπίας Ζαρντίμ σε όλα τα επίπεδα είναι μόνο στην αρχή. Παράλληλα είναι ευρέως αποδεκτό πως ανεξαρτήτως του συντελεστή επιτυχίας που θα έχει η επιμέρους προσπάθεια για ορθολογική ανάπτυξη και ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας πρώτο μέλημα για την διοίκηση πρέπει να αποτελεί το ξεσκαρτάρισμα σε όλα τα επίπεδα και η αναβάθμιση του ρόστερ κατά τη θερινή μεταγραφική περίοδο.

Εν κατακλείδι απαιτείται η άμεση συσπείρωση του κόσμου στο πλευρό της ομάδας εν όψει του επαναληπτικού με τη Λεβάντε αφού όσο δύσκολη και αν φαντάζει η ανατροπή του αποτελέσματος παραμένει εφικτή -υπό προϋποθέσεις- με τις αδυναμίες στο στρατόπεδο του αντιπάλου να είναι έντονες και με τις ευκαιρίες να είναι σίγουρο πως θα δημιουργηθούν είτε από απερίσκεπτα φάουλ κοντά στην περιοχή ευθύνης είτε από την προβληματική συμπεριφορά της αμυντικής γραμμής απέναντι σε καταστάσεις κάθετων μεταβιβάσεων.