Ο Μάριτς φέρνει το… 2007;

Σε άλλες εποχές θα ήταν λογικό τα νέα στη γη…από κάτω, όπως αποκαλείται η Αυστραλία, να έφταναν με καθυστέρηση ετών. Αλλά για τον γεννημένο και μεγαλωμένο στην Αυστραλία Αλεξάντερ Μάριτς με πέντε χρόνια στις ΗΠΑ δεν δικαιολογείται να είναι τόσο πίσω.

Ποιοι Μπουλς; Θες να πεις καλό λόγο για την ομάδα σου; Υπάρχουν οι Λέικερς ή το πιο ταιριαστό, σε όλα, οι Σέλτικς. Πέραν της όποιας διάθεσης να δροσίσουμε τη ζεστή ατμόσφαιρα, ο Αυστραλός σέντερ, με σέρβικες ρίζες, αποτελεί μία πολύ καλή μετεγγραφή.

Για την ακρίβεια πρόκειται για έναν ακόμα παίκτη που αποκτά ο Παναθηναϊκός, πιο πλήρη από τον Πέκοβιτς. Οξύμωρο; Για να το δούμε. Το είχαμε γράψει και στην περίπτωση του Βουγιούκα ότι ο Έλληνας σέντερ κάνει περισσότερα πράγματα στο παρκέ από τον Πέκοβιτς, έχει καλύτερες κινήσεις, περισσότερες επιθετικές επιλογές, παίρνει τα ριμπάουντ, κόβει σουτ. Για τον Παναθηναϊκό του Ομπράντοβιτς όμως, σημειώστε αυτή την παράμετρο, ο Μαυροβούνιος ήταν πολύτιμος διότι στα 18-20 λεπτά συμμετοχής(σπάνια έπαιζε περισσότερο) έπαιζε τέλεια το πικ εν ρολ, τελείωνε όλες τις φάσεις, έβαζε τις βολές.

Αυτό ζητούσε το σύστημα αυτό έκανε. Τις κτυπητές αδυναμίες του, πρώτα από όλα τις είχε εντοπίσει ο προπονητής του γι’ αυτό και δεν του έδινε μεγάλο χρόνο συμμετοχής, τον προστάτευε στην άμυνα, τον ξεκούραζε διότι στα πέντε πάνω κάτω (σε φουλ ταχύτητα) έμενε από δυνάμεις. Πολλές φορές δεν είναι εύκολο να διακρίνουμε τις πραγματικές δυνατότητες ή αδυναμίες ενός παίκτη που αγωνίζεται στον Παναθηναϊκό διότι κάνει κάποια δουλειά για την ομάδα και την κάνει πολύ καλά. Δεν του ζητείται κάτι παραπάνω.

Ο Μάριτς αποτελεί παίκτη στο στυλ Βουγιούκα. Σέντερ με έφεση στα ριμπάουντ, πληρέστατο επιθετικό οπλοστάσιο, λίγο πιο γρήγορος από τον Έλληνα, αλλά και πιο κοντός, βελτιωμένος σε σχέση με την καλή κολλεγιακή του θητεία στην Νεμπράσκα. Θυμίζουμε πως και ο Βουγιούκας είναι και αυτός ουσιαστικό παράγωγο του αμερικάνικου μπάσκετ (Σεν Λούις). Ο Μάριτς εξασφαλίζει πολλά ριμπάουντ ένα από τα περυσινά αδύναμα σημεία της ομάδας κάτι που απελευθερώνει τον Φώτση, τον Μπατίστ και τον Τσαρτσαρή οι οποίοι έπρεπε να καλύπτουν συχνά τον Πέκοβιτς.

Τί μας δείχνει έως τώρα ο Παναθηναϊκός; Αντικαθιστά τον Πέκοβιτς με δύο παιδιά που μπορούν να κάνουν εντελώς διαφορετικά πράγματα, περισσότερα πράγματα, καλύτεροι αμυντικοί, πλην δεν είναι τέλειοι σε κάποιο τομέα. Τόσο αυτοί όσο και ο Σάτο, διαφοροποιούνται στο εξής: δημιουργούν μόνοι τους φάσεις και καταστάσεις. Δεν χρειάζονται όπως ο Πέκοβιτς, την ομάδα να δουλεύει για να παράξει φάσεις.

Μένει να δούμε ποια θα είναι η επιλογή στην θέση του πλέι μέικερ. Η λογική λέει για κάποιο παίκτη με πολύ καλό σουτ από μέση και μακρινή απόσταση. Σε περίπτωση που δούμε κάποιο ασόδυο γεννημένο σκόρερ, τότε ολοκληρώνεται η εικόνα θυμίζοντας τον Παναθηναϊκό που έκτισε ο Ομπράντοβιτς το 2007 με παίκτες (κυρίως γκαρντ και φόργουορντ) οι οποίοι δημιουργούσαν καταστάσεις κι εκτός συστήματος (Σισκάουσκας, Μπετσίροβιτς, Βούγιανιτς, Ντικούδης, Τομάσεβιτς).