Ερχεται…
Ημέρα 1η
Αγαπημένο μου ημερολόγιο.
Όλα είναι πακεταρισμένα για την κρουαζιέρα.
Τα πιο σέξι φορέματά μου και τα είδη μακιγιάζ.
Έχω εξουθενωθεί!
Ημέρα 2η
Όλη μέρα στη θάλασσα, ήταν υπέροχα, είδα φάλαινες και δελφίνια!
Γνώρισα και τον Καπετάνιο σήμερα – φαίνεται πολύ καλός άνθρωπος.
Ημέρα 3η
Σήμερα ήμουν στην πισίνα. Έκανα βόλτα στο κατάστρωμα κι έπαιξα γκολφ.
Ο Καπετάνιος με προσκάλεσε στο τραπέζι του για φαγητό.
Αισθάνθηκα μεγάλη τιμή και πέρασα υπέροχα.
Είναι πολύ ελκυστικός και περιποιητικός.
Ημέρα 4η
Κέρδισα 8000 στο καζίνο του πλοίου!
Ο Καπετάνιος μου ζήτησε να φάω μαζί του στην καμπίνα του.
Είχαμε ένα πολυτελές δείπνο με χαβιάρι και σαμπάνια.
Μου ζήτησε να περάσω τη νύχτα μαζί του, αλλά αρνήθηκα.
Του είπα ότι δεν μπορώ να φανώ άπιστη στον άντρα μου.
Ημέρα 5η
Στην πισίνα και σήμερα. Κάηκα απ’ τον ήλιο, κι ύστερα πήγα στο πιάνο μπαρ για ποτό την υπόλοιπη μέρα.
Ο Καπετάνιος με είδε και με κέρασε αρκετά ποτά.
Στ’ αλήθεια είναι γοητευτικός.
Και πάλι μου ζήτησε να πάω στην καμπίνα του το βράδυ…
Αρνήθηκα ξανά. Μου είπε ότι αν δεν του δώσω αυτό που θέλει από μένα, θα βυθίσει το πλοίο.
Σοκαρίστηκα.
Ημέρα 6η
Σήμερα έσωσα 1600 ζωές.
Δυο φορές…
Το Contra.gr κλείνει 10 χρόνια και οι πρώην συνεργάτες γράφουν…
Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011, ώρα 14:41. Το τηλέφωνο χτυπάει και στην άλλη άκρη της γραμμής είναι ο Γιάννης Ζωιτός. «Γράψε κάτι ντε για τα δέκα χρόνια του Contra», μου λέει. Τότε έρχεται η συνειδητοποίηση. Δέκα χρόνια. Δύο λέξεις, μόνο δέκα γράμματα, αλλά και μία τεράστια απόσταση για κάποιον που δεν έχει μπει ακόμη στα πρώτα «άντα» της ζωής του.
Πως είναι δυνατόν να έχει κλείσει δέκα χρόνια «ζωής» το Contra; Το Μέσο που κάθε μέρα προκαλεί την προσμονή και εκπέμπει τη χαρά του νεογέννητου, είναι δυνατόν να κλείνει δέκα χρόνια; Κι όμως, ο χρόνος είναι αμείλικτος, αλλά και ακριβοδίκαιος ο άτιμος. Αυτός καθιέρωσε στις συνειδήσεις αναρίθμητων χιλιάδων αναγνωστών τη μπλε σελίδα, τη «σπαθένια» στάση κι ένα σωρό πρωτοποριακά «καλούδια», αυτός ένωσε μερικές δεκάδες εργαζομένων στην ίδια επαγγελματική στέγη και –πολύ περισσότερο- στον ίδιο σκοπό: Το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Το Contra.gr είναι αυτό που έκανε τον γράφοντα να αντιληφθεί του πως είναι να πηγαίνεις για δουλειά με την ίδια όρεξη που πας για καφέ σε μία ωραιότατη ράμπλα, ένα ηλιόλουστο απόγευμα.
Οι δρόμοι μας ενώθηκαν τον Οκτώβρη του 2001. Τότε που πληρώναμε και πληρωνόμασταν σε δραχμές, που στα γραφεία των περισσότερων αθλητικών εφημερίδων έλεγαν για τον συνταξιούχο Οτο Ρεχάγκελ, που η Κηφισίας ήταν μία λωρίδα ανά κατεύθυνση λόγω Ολυμπιακών Αγώνων, που τα έβαζα με τους πάντες, υπερασπιζόμενος μέχρι «θανάτου» για την ικανότητα του Σέρχιο Μαρκαριάν να οδηγήσει τον Παναθηναϊκό στην ευρωπαϊκή κορυφή.
Από τότε, τα πάντα άλλαξαν. Η δραχμούλα έγινε ευρώ (χαρά μας…), ο «Koning Otto» χαίρεται την «ελευθερία» του, η Κηφισίας «πήζει» χειρότερα με πέντε λωρίδες, ο Σέρχιο Μαρκαριάν έχει αποτραβηχτεί από την ελληνική πραγματικότητα και η «πράσινη» ευρωπαϊκή κορυφή ακούγεται (και είναι) ένα κακόγουστο αστείο.
Το πρώτο επαγγελματικό βήμα συνοδεύεται από τον ανάλογο δισταγμό. «Τι ανθρώπους θα συναντήσω, τι θα με βάλουν να κάνω;», η πρώτη σκέψη που ξεπηδάει αβίαστα. Η απάντηση, εξοργιστικά απλή και μεγαλειώδης: Συνάντησα μία μεγάλη αγκαλιά, με έβαλαν να κάνω αυτά που γουστάρω. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Αυτό όμως είναι και το μυστικό της επιτυχίας. Με την ίδια ευκολία που στη βάρδια γινόταν πανικός από τα απανωτά προς κάλυψη θέματα και τα νεύρα έσπαγαν, με την ίδια ευκολία, λίγη ώρα μετά, βγαίναμε όλοι μαζί για να διασκεδάσουμε. Και να πεις ότι υπήρχαν έστω δύο παρόμοιοι χαρακτήρες… Ούτε κατά διάνοια. Και αυτό για χρόνια, επτά για την ακρίβεια.
Από το καλοκαίρι του 2008 οι δρόμοι μας χώρισαν. Τυπικά. Ουσιαστικά, οι συνήθειες δεν θα αλλάξουν ποτέ, ούτε η σχέση με τους «δεινόσαυρους» της ιστοσελίδας. Έστω κι αν τα λέμε αραιά και που, έστω και αν υπάρχει η βάσιμη υποψία ότι αν καταφέρουμε να πιούμε τα κρασάκια μας κάποια Παρασκευή, θα έρθει η συντέλεια του κόσμου. Λογικό όμως, πήγαμε παιδιά και γίναμε οικογενειάρχες…
Το να αναφερθώ σε ονόματα ή συγκεκριμένες στιγμές που αποθηκεύτηκαν στον «σκληρό δίσκο» της ψυχής, είναι περιττό. Κάποιους και κάτι θα ξεχάσω και δεν είναι σωστό. Το ανεκτίμητο είναι το ότι οι καλές στιγμές ήταν απείρως περισσότερες από τις κακές. Όπως εκείνο το βράδυ που από την Palmera ήθελαν να διαφημιστούν στο site (έτσι, για να κλείσουμε με κάτι ενδοοικογενειακό)…
Πάνος Κιαπεκάκης
Υπάρχουν στιγμές που θέλοντας και μη επιστρέφεις στο παρελθόν. Ειδικά όσο μεγαλώνεις συνειδητοποιείς πόσο ανώριμα σκεφτόσουν ορισμένα πράγματα, πόσο οργή και θυμό είχες μέσα σου γιατί ένιωθες σε αδικούν.
Τώρα όμως έχοντας βρεθεί μόλις 3-4 μήνες πριν τα πρώτα μου «άντα» καταλαβαίνω απόλυτα πόσο πολύ με βοήθησε το Contra στα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα. Ήταν Φεβρουάριος (αν δεν κάνω λάθος του 2001) και εγώ μαζί με τον Ντελαλή (που από τότε μέχρι και αυτήν την στιγμή που γράφω αυτό το άρθρο είναι ένας από τους καλύτερούς μου φίλους), τον formulakia Όμηρο, τον Κακαρούμπα και βεβαίως βεβαίως τα αφεντικά μας… τον Ντάλτα, τον Πετρόπουλο, τον Παπαχριστοδούλου και τον Hacker Γρηγόρη ξεκινήσαμε μία προσπάθεια που ειλικρινά σας το λέω, έχοντας φύγει εδώ και καιρό από την οικογένεια του Contra δεν περίμενα ότι θα έφτανε τόσο μακριά.
Όμως επειδή τα όνειρα και οι φιλοδοξίες δεν έχουν… ταβάνι, αυτό το site με τον μπλε φόντο έχει γίνει πλέον καθεστώς στην ελληνική ηλεκτρονική δημοσιογραφία.
Το να κάτσω να σας γράψω για τις στιγμές που πέρασα εκεί νιώθω ότι θα ήταν περιττό. Εξάλλου τις έχετε διαβάσει και από τους άλλους. Απλά θα ήθελα προσωπικά να ευχαριστήσω τον Νίκο Ντελαλή που τον γνώρισα και πρόσθεσα ένα ακόμα σπουδαίο φίλο, τον Νίκο Μοναστηριώτη που μέχρι και σήμερα μου δείχνει τι σημαίνει να είσαι… σκυλί στη δουλειά σου, τον Βασίλη Παπαχριστοδούλου που μετά από χρόνια κατάλαβα το επίπεδο ευφυίας του, τον Κώστα Ντάλτα που είναι μάγκας με τα όλα του, τον Γρηγόρη με το χιούμορ του, τον Σταύρο Καραΐνδρο που διαθέτει ψυχή μικρού παιδιού και τον Μιχάλη Κακαρούμπα που πέρασα τόσα μα τόσα πρωινά μαζί του… Συγγνώμη Μιχάλη αν σε έστηνα μερικές φορές τότε…
Μα πάνω από όλα θέλω να ευχαριστήσω κάποιον που με έκανε καλύτερο στη δουλεία μου, που τον αγάπησα παράφορα έστω κι αν δεν μου το ανταπόδωσε ορισμένες φορές, που τον σκεφτόμουν 20 ώρες τη μέρα, που εν τέλει τσακώθηκα μαζί του, αλλά πλέον τον εκτιμώ όσο ελάχιστους. Ευχαριστώ Contra…
Υ.Γ1: Δεν θα ξεχάσω ποτέ το final 4 της Μπολόνια και την απίστευτη αντίδραση του Σταύρου στο τρίποντο του «Ίμπο», όπως και το… θρίλερ του «Καμπ Νου», όπου με έχει αναγκάσει ακόμα να βλέπω εφιάλτες. Αχ βρε Γκόραν, αχ βρε Γκόραν…”
Κωνσταντίνος Βασιλόπουλος
Πέμπτη 31 Μαΐου 2001: Εκείνη την ημέρα περνούσα το κατώφλι των γραφείων του Contra στην Ευρυδάμαντος… Μετά από μία σύντομη κουβέντα με τον Βασίλη Παπαχριστοδούλου και τον Κώστα Ντάλτα, έγινα μέλος των «μπλε». Ξεκινούσε ένα ταξίδι που κράτησε τέσσερα χρόνια και ήταν απλά υπέροχο… Με τα άγχη, την κούραση, τα χαμόγελα, τα γέλια, την ευχαρίστηση, τη ζωντάνια. Παρέα από το «Α» ως το «Ω». Συνεργασία που κυριολεκτικά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Δέκα χρόνια μετά…
Ειλικρινά δεν μπορούν να περιγραφούν τα όσα έζησα σε μερικές αράδες λέξεων.. Έκανα το χόμπι μου επάγγελμα, νομίζω ότι αυτό τα λέει όλα. Ποτέ δεν πίστευα ότι τα χρόνια που πέρασα στο «μπλε» site θα έμεναν χαραγμένα για πάντα στη μνήμη μου. Ακόμα και τώρα, μπαίνω καθημερινά στο site (το οποίο έχω και θα έχω αρχική μου σελίδα). Τα πάντα τα μαθαίνω από το Contra. Και προσοχή: δεν είναι διαφήμιση. Θυμάμαι:
Τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας και τα όσα διαδραματίστηκαν στα γραφεία… Που διαβάζαμε και μαθαίναμε για αθλήματα που ούτε είχαμε φανταστεί ότι υπάρχουν. Μιλάμε για πολύ γράψιμο… τα Πάντα Όλα. Και καλύτερα ας μη μιλήσουμε για το «δώρο» της 13ης Αυγούστου πριν την έναρξη της διοργάνωσης…
Τα αλησμόνητα «εργασιακά γεύματα» εις το Contra…
Τα τρελά, μοναδικά δελτία σε Orange και Ρυθμό. Ξεχωριστή εμπειρία. Θυμάμαι ακόμη όταν μας είχαν πει ότι θα ξεκινήσουμε να λέμε αθλητικά δελτία.
Τις ανταποκρίσεις μας, μέσω Ζαφείρη Φαφούτη, για τους Έλληνες ομογενείς. Τα πρωτοσέλιδα, τα αφιερώματα, τα ημερήσια και νυχτερινά live, τα μοντάζ των φωτογραφιών, τις συνεντεύξεις…
Να μη ξεχάσω:
Να ευχαριστήσω όλους όσους γνώρισα στην ομάδα των «μπλε». Όλοι μου έδωσαν κάτι. Αυτό που μένει είναι οι στιγμές. Και σε αυτό το site αυτές ήταν πολλές… Γι’ αυτό και εγώ… δεν περιγράφω άλλο! Οι δρόμοι μας μπορεί να χώρισαν, αλλά ακόμη και τώρα αισθάνομαι μέλος των «μπλε». Και ποιος ξέρει, μπορεί κάπου, κάπως, κάποτε να συναντηθούμε ξανά…
Λεωνίδας Παπαδημητρίου
Με την υπογραφή…
