H κολυμβήθρα του Σιλωάμ

Το έγραψα από το βράδυ της Τρίτης και δεν παίρνω πίσω ούτε κόμμα: Ο φετινός Ολυμπιακός είναι ένας από τους καλύτερους όλων των εποχών και η νίκη του επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πιθανότατα η μεγαλύτερη της ιστορίας του.

Όλα αυτά πιστώνονται στον Βαγγέλη Μαρινάκη πρωτίστως, ο οποίος σε μια σειρά πραγμάτων, μεταγραφές, πωλήσεις, στήριξη στον Μίτσελ, λειτούργησε και λειτουργεί με πολύ σωστή ποδοσφαιρική λογική (σαφέστατα πιο σύγχρονη και ορθολογική από τον Σωκράτη Κόκκαλη) Και, ταυτόχρονα, τίποτα από αυτά δεν μπορεί να λειτουργήσει σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ.

Διαβάζω την –απολύτως θεμιτή- καζούρα των Ολυμπιακών στο Facebook. “Μήπως και η Μάντσεστερ είναι παράρτημα;”, “o Σμόλινγκ παίζει δανεικός από τον Ολυμπιακό;” κ.λ.π. Μου θυμίζει την –απολύτως θεμιτή– καζούρα των Παναθηναϊκών την περασμένη εβδομάδα, όταν νίκησαν στην Ευρωλίγκα τον “αιώνιο” εχθρό τους: “Τι έγινε, ρε παιδιά; Μάλλον ο Πηλοϊδης θα φταίει”. Μόνο που αναρωτιέμαι πόσοι πιστεύουν αληθινά όσα γράφουν και πόσοι κάνουν πλάκα;

Οι “πράσινοι” νίκησαν την ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα, στην κατάμεστη έδρα τους, στο σουτ. Ένα να έμπαινε από τη μία, ένα να μην έμπαινε από την άλλη, το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό. Αυτό λοιπόν, σε ποιο σύμπαν αποδεικνύει ότι οι κατά καιρούς διαμαρτυρίες των “ερυθρόλευκων” για τη διαιτησία στο ελληνικό πρωτάθλημα δεν έχουν βάση;

Αντιστοίχως, ο Ολυμπιακός πράγματι έχει ξεφύγει από το επίπεδο των υπόλοιπων ομάδων στην Ελλάδα και πλησιάζει τα μεσαία επίπεδα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου (ίσως και να βρίσκεται ήδη εκεί). Φαίνεται όλη τη χρονιά, φάνηκε ακόμα πιο ξεκάθαρα με την κατά κράτος επικράτηση κόντρα στην Μάντσεστερ. Αυτό, σε ποιο σύμπαν αποδεικνύει ότι οι κατηγορίες για τις εντός συνόρων επιλογές και πρακτικές του Μαρινάκη (ή του Κόκκαλη πιο πριν) δεν ευσταθούν;

Το αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι Πειραιωτές απέχουν τη δεδομένη στιγμή έτη φωτός από τον ΠΑΟΚ (τον σύλλογο με τις καλύτερες προδιαγραφές για τους συναγωνιστεί) δεν ακυρώνει σε καμία περίπτωση τον τρόπο που έφτασαν στο συγκεκριμένο σημείο. Οι επενδύσεις και η έξυπνη διαχείριση του Μαρινάκη αποτελούν τη μία όψη του νομίσματος. Η ισοπέδωση του ανταγωνισμού, η μετατροπή της Σούπερ Λίγκας σε ένα απέραντο τσιφλίκι του ισχυρού, ο έλεγχος των κέντρων αποφάσεων, οι δανεικοί, οι δορυφόροι, όλα όσα μας κάνουν κάθε Κυριακή να σιχαινόμαστε τον εαυτό μας που ασχολείται ακόμα με το ελληνικό ποδόσφαιρο, αποτελούν την άλλη. Η τεράστια νίκη του Ολυμπιακού δικαιώνει μια ωραία ομάδα, έναν ωραίο προπονητή και προσφέρει χαρά σε εκατομμύρια οπαδούς. Ταυτόχρονα όμως, δικαιώνει ή έστω προσφέρει μανδύα δικαίωσης και σε ένα σάπιο σύστημα. Κακώς. Καμία πρόκριση, καμία ευρωπαϊκή πορεία δεν μπορεί να δώσει άφεση αμαρτιών σε κανέναν.

Όχι βέβαια ότι ο Βαγγέλης Μαρινάκης ψάχνει οτιδήποτε τέτοιο. Την πρόκριση στους “8” του Τσάμπιονς Λιγκ ψάχνει. Εφόσον γυρίσει από το “Ολντ Τράφορντ” μαζί της, θα είναι και ο πρώτος μάγκας: Διότι κάπως έτσι αντιλαμβανόμαστε τη μαγκιά στην Ελλάδα. Δυστυχώς…

Υ.Γ. Υπάρχει μια άλλη παράμετρος σε όλα τα παραπάνω. Ο Ολυμπιακός ανέβηκε στο επίπεδο που ανέβηκε για διάφορους λόγους. Οι αντίπαλοι του κατέβηκαν εκεί που κατέβηκαν επίσης για διάφορους λόγους.Το άλλοθι που τους προσφέρει ο Βαγγέλης Μαρινάκης αποτελεί έναν από τους βασικότερους. Το να κατηγορείς διαρκώς τον άλλο, τους Ερυθρολεύκους εν προκειμένω, για τα χάλια σου οδηγεί δεδομένα και αναπόδραστα στην αποτυχία. Επειδή όμως το συγκεκριμένο είναι ένα μεγάλο θέμα, θα επανέλθω σύντομα σε άλλο σχόλιο.