Η κακή βραδιά του Σάντος

Τώρα, άντε να πείσεις, φίλους, γνωστούς και αναγνώστες εν προκειμένω, ότι η εμφάνιση της εθνικής ομάδας στο Ισραήλ, ήταν όντως φοβερή, καταπληκτική και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο επίθετο γράφτηκε στον ελληνικό Τύπο το προηγούμενο Σάββατο.

Κι όμως… ήταν. Αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας. Ενδεχομένως, το μυστήριο του αγνώστου, οι… μύθοι και οι πραγματικότητες σχετικά με το ματς της περασμένης Παρασκευής, δημιούργησαν υπερβολικές προσδοκίες στους φιλάθλους που παρακολούθησαν το 1-1 στη Ρίγα. Και ίσως -πέρα από τους τρεις βαθμούς της νίκης που χάθηκαν- η μεγαλύτερη απώλεια για την εθνική, ήταν ότι δεν κατάφερε να κερδίσει ένα εν δυνάμει κοινό, το οποίο στήθηκε μπροστά στις τηλεοράσεις για να δει μια ομάδα, για την οποία το προηγούμενο τριήμερο είχε ακούσει πολλά και κολακευτικά σχόλια.

Άνθρακες λοιπόν ο θησαυρός του Μπλούμφιλντ; Προς Θεού, όχι! Σε καμία περίπτωση και άλλωστε για την μέτρια εμφάνιση της ομάδας, υπάρχουν πολλές αιτίες: οι απουσίες -όσο κι αν δεν θέλει να σταθεί εκεί ο Φερνάντο Σάντος και καλά κάνει, βάζοντας μπροστά το σύνολο κι όχι τα άτομα- το.. φθηνό γκολ με το οποίο βρεθήκαμε πίσω στο σκορ και πάει λέγοντας. Θέλουμε δεν θέλουμε, αυτό είναι το παιχνίδι της εθνικής απέναντι σε ομάδες όπως του βεληνεκούς της Λετονίας και του Ισραήλ.

Έλεγχος του ρυθμού, προσοχή στην άμυνα και υπομονή μέχρι να δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για το γκολ. Αυτό έγινε και στο Ισραήλ (0-1), αυτό έγινε και στη Ρίγα (1-1), όπου όμως τη συνταγή χάλασε το γκολ του Κάουνα (Τσάουνια, για τους συμπατριώτες του, όπως θα με διόρθωνε σωστά και ο Αλέξης Σπυρόπουλος). Έχει κανείς αμφιβολία ότι αν είχαμε μείνει στο 0-0, δεν θα καταφέρναμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, στο 60′, στο 70′, ή στο 80′, να το κερδίζαμε το ματσάκι;

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι τη χειρότερη απόδοση απ’ όλη την ελληνική ομάδα, είχε ο Φερνάντο Σάντος. Ο Πορτογάλος ήταν σε κακή βραδιά, δεν βγήκαν οι εμπνεύσεις που είχε και θα έλεγα, ότι η απουσία τελικά του Αβράαμ (λόγω προσαγωγών), του άλλαξε τα σχέδια την ύστατη ώρα, προκαλώντας… αρρυθμίες. Έτσι ο Κυριάκος που θα έπαιζε αμυντικό χαφ, γύρισε πιο πίσω, η ομάδα… ανακατώθηκε τελευταία στιγμή και ο προπονητής αναγκάστηκε να φανεί ανακόλουθος της δήλωσής του, πως “μέσα σε τέσσερις μέρες δεν μπορούμε να αλλάξουμε φιλοσοφία και σύστημα”.Θα έβαζα στοίχημα μάλιστα, ότι αν μπορούσε να γυρίσει το χρόνο πίσω, δεν θα έκανε τις ίδιες επιλογές και δεν θα εφάρμοζε επί χόρτου, σχεδόν καμία από τις σκέψεις του. Ο ίδιος, ξέρει καλύτερα.

Στην τελική, η ομάδα έλεγε προ Ισραήλ και Λετονίας, ότι θέλουμε απαραίτητα 4 βαθμούς και γιατί όχι να μην πάρουμε και 6 στο τέλος των δύο αγώνων. Δεν μείναμε δηλαδή εκτός στόχου. Αλλά όσο να ‘ναι, αυτό το 3+1, “πλήγωσε” την ομάδα ενδεχομένως περισσότερο από το 1+3 – η σειρά με την οποία πήραμε τους βαθμούς. Γι’ αυτό και ήταν όλοι… σκασμένοι στα αποδυτήρια μετά το ματς, με πρώτο απ’ όλους τον Γιώργο Καραγκούνη.

Ο “τυπάρας” είναι η ψυχή και η καρδιά αυτής της ομάδας, μέσα κι έξω από το γήπεδο, ο γνήσιος ηγέτης της, πωρωμένος με τη σκέψη της συμμετοχής σε ένα τρίτο Euro. Στις τρεις το πρωί, στο αεροπλάνο, εξηγούσε με παραστατικό τρόπο στον Μανιάτη, τον Κατσουράνη και το Μάκο, όλα τα πιθανά και απίθανα σενάρια για την πρόκριση. Πως βγαίνουμε πρώτοι, πως δεύτεροι, τι θέλουμε με Κροατία, τι ζητάμε στο τελευταίο ματς στη Γεωργία κλπ.

Κροατία λοιπόν γι’ αρχή. Σε ένα γεμάτο -ελπίζουμε- Καραϊσκάκη. Οι διεθνείς το αξίζουν και το δικαιούνται. Ένα ματς είναι. Και ίσως είναι καλύτερα να θέλουμε νίκη, από το να πηγαίναμε για δύο αποτελέσματα, τρίποντο ή ισοπαλία. Η ποδοσφαιρική ιστορία έχει αποδείξει ότι σε παρόμοιες περιπτώσεις, σου κάθεται το τρίτο. Και μετά… τρέχεις!